LOGINShare
บทที่ 8
Latest chapter
ดอกคิเคียวสีขาวเบ่งบานในงานศพของผม บทที่ 10
ผมค่อยๆ หลับตาลง สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังหลุดลอยออกไปจากร่างกายเสียงร้องไห้ข้างหูค่อยๆ ห่างไกลออกไปวินาทีสุดท้ายก่อนจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอย่างสมบูรณ์ ผมเอ่ยบอกในใจลาก่อนนะ คนที่ผมรักทุกคนผมตายแล้วแต่ผมเหมือนจะยังไม่ได้จากไปอย่างสมบูรณ์วิญญาณของผมล่องลอยอยู่กลางอากาศอย่างแผ่วเบา มองดูพวกเขากอดคอกันร้องไห้ระงมอยู่ในห้องพักผู้ป่วยมองดูหลิ่วจือเวยกอดร่างของผมไว้ด้วยความสิ้นหวัง มองดูแม่ที่ช็อกจนหมดสติไปทันทีผมอยากยื่นมือไปกอดพวกเขา แต่กลับสัมผัสอะไรไม่ได้เลยหลังจากนั้น ผมก็มองดูพวกเขาจัดงานศพให้ผมบนป้ายหลุมศพสลักเอาไว้ว่า สุสานของสวี่เยี่ยนชวน ลูกรักผมนั่งอยู่บนป้ายหลุมศพของตัวเอง มองดูพวกเขาสวมชุดดำ ยืนตากฝนอยู่นานแสนนานโดยไม่ยอมจากไปชีวิตหลังความตาย ช่างน่าเบื่อเหลือเกินผมไม่ต้องทนทรมานกับอาการปวดกระเพาะอีกต่อไป และไม่ต้องกินยาขมๆ พวกนั้นอีกแล้วผมเอาแต่นั่งอยู่ตรงนั้นทุกวัน มองดูพระอาทิตย์ขึ้นและตกหลิ่วจือเวยจะมาหาทุกอาทิตย์ พร้อมกับดอกคิเคียวที่ผมชอบที่สุดเธอจะมานั่งอยู่หน้าหลุมศพทั้งวัน เล่าเรื่องในโรงพยาบาลให้ผมฟัง เล่าว่าเธอช่วยชีวิตคนไข้ไปได้อี
ดอกคิเคียวสีขาวเบ่งบานในงานศพของผม บทที่ 9
นี่ก็คือพี่ชายของแม่ ผู้นำตระกูลเสิ่น ลุงใหญ่ของผมเขาเดินมาที่หน้าเตียง กวาดสายตาลึกล้ำพินิจพิเคราะห์ผมผมรู้สึกประหม่าเล็กน้อย พยายามจะขยับตัวนั่งหลังตรงเขายื่นมือออกมากดไหล่ผมไว้ ห้ามไม่ให้ผมขยับเขาตบไหล่ผมเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง“กลับบ้านเถอะ ที่บ้านรอหลานอยู่”ผมชะงักอึ้งไปประโยคนี้ หมายถึงการยอมรับสถานะของผมอย่างเป็นทางการจากตระกูลเสิ่นผมไม่ใช่เด็กเหลือขอจากในหุบเขาอีกต่อไป ผมคือลูกหลานตระกูลเสิ่นผมมองเขา ขอบตาร้อนผ่าว พยักหน้าหนักๆ“ขอบคุณครับลุงใหญ่”อาการป่วยของผมค่อยๆ ทรงตัว ด้วยความก้าวหน้าทางการรักษาอย่างก้าวกระโดดของหัวหน้าหวังกับหลิ่วจือเวยถึงจะรักษาให้หายขาดไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ช่วยยืดอายุของผมออกไปได้วันที่ออกจากโรงพยาบาล แสงแดดสดใสตระกูลเสิ่นส่งรถมารับผม แม่จับมือผมไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยแม้แต่วินาทีเดียวพอกลับมาถึงบ้านตระกูลเสิ่น ผมก็มีห้องเป็นของตัวเองทุกอย่างถูกตกแต่งตามความชอบของผมทั้งหมดครึ่งปีต่อมา ตระกูลเสิ่นกับตระกูลหลิ่วก็แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กันเพียงแต่ คนที่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เปลี่ยนมาเป็นผมกับหลิ่วจือเวยผมเป็นตัวแทนตระกู
ดอกคิเคียวสีขาวเบ่งบานในงานศพของผม บทที่ 8
แต่แม่กลับเบี่ยงหลบมือผม ยืนกรานที่จะค่อยๆ เช็ดให้ผมจนสะอาด“อยู่นิ่งๆ แม่ทำเอง”เช็ดหน้าเสร็จ แม่ก็เอาผ้าขนหนูไปวางไว้ในกะละมัง แล้วลากเก้าอี้มานั่งลงเราสองคนต่างตกอยู่ในความเงียบไปพักใหญ่จู่ๆ แม่ก็เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย“เยี่ยนชวน”ผมหันไปมองหน้าแม่แม่โน้มตัวลงมา คว้ามือผมไปกุมไว้แน่น ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร“แม่ขอโทษ… ขอโทษจริงๆ”“แม่ผิดไปแล้ว”“สิบห้าปีมานี้ แม่ฝันร้ายทุกวัน ฝันเห็นลูกโดนทุบตี”“ลูกเป็นสายเลือดแท้ๆ เพียงคนเดียวของแม่บนโลกใบนี้ ลูกเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่คอยค้ำจุนให้แม่ทนมีชีวิตรอดผ่านขุมนรกพวกนั้นมาได้นะ!”ผมมองดูท่าทางที่พังทลายของแม่ หัวใจเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดอย่างแรงผมจับมือแม่ตอบ ออกแรงบีบกลับไปจนสุดแรง“แม่ครับ ผมไม่เคยโกรธแม่เลย”“ขอแค่แม่มีชีวิตที่ดี ผมก็พอใจแล้วครับ”แม่เงยหน้าขึ้นมา สวมกอดผมไว้แน่น ซุกหน้าลงกับไหล่ของผม“แม่ไม่อนุญาตให้ลูกตายนะ เยี่ยนชวน ลูกต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป แม่จะชดเชยทุกสิ่งที่ติดค้างลูกให้หมดเลย”ผมซบลงในอ้อมกอดของแม่ ซึมซับความอบอุ่นที่ห่างหายไปเนิ่นนานถ้าเวลาสามารถหยุดไว้ที่ว
ดอกคิเคียวสีขาวเบ่งบานในงานศพของผม บทที่ 7
หลังจากยาเข้าสู่ร่างกาย ก็เหมือนมีมีดเล่มหนึ่งกำลังบิดคว้านอยู่ในกระเพาะอาหารไม่หยุดผมมักจะปวดจนตัวสั่นเทิ้มไปหมดในตอนกลางคืน เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมจนเปียกชุ่มชุดผู้ป่วยความเจ็บปวดแบบนี้ มันทนได้ยากยิ่งกว่าตอนที่ผมโดนทุบตีบนเขาซะอีกพอถึงเวลาแบบนี้ทีไร หลิ่วจือเวยก็จะมานั่งอยู่ข้างเตียงเธอจะถูมือจนอุ่น แล้วค่อยๆ วางทาบลงบนกระเพาะของผมอย่างแผ่วเบาฝ่ามือของเธอนุ่มนวลและอบอุ่น ส่งผ่านความร้อนมาให้อย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย“ถ้าเจ็บก็กัดฉันสิ”เธอเอ่ยเสียงเบา พลางยื่นมืออีกข้างมาจ่อที่ปากผมผมกัดฟันแน่น ส่ายหน้าปฏิเสธผมทำไม่ลงหรอกเช้าวันหนึ่ง เสิ่นอี้เจ๋อเดินตามหลังแม่เข้ามาในห้องพักผู้ป่วยต้อยๆ เหมือนลูกหมาเดินตามเจ้าของในมือของเขาหิ้วโจ๊กที่เพิ่งซื้อมา จ้องมองผมด้วยดวงตาเป็นประกาย“พี่ วันนี้พี่รู้สึกเป็นไงบ้าง?”คำว่า ‘พี่’ คำนี้ เขาเรียกออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติสุดๆผมชะงักไปนิดหนึ่ง ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งวาบซ่านขึ้นมาในใจ“ดีขึ้นมากแล้วล่ะ”ผมตอบเสียงเบาแม่นั่งอยู่ข้างๆ มองดูพวกเราเงียบๆ มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มบางๆเสิ่นอี้เจ๋อขยับเข้ามาใกล้หูผม แล้วกระซิบกระซาบ
ดอกคิเคียวสีขาวเบ่งบานในงานศพของผม บทที่ 6
ในห้องพักผู้ป่วยมีนักโภชนาการระดับท็อปเพิ่มมาสองคน แล้วก็มีพยาบาลพิเศษที่คอยสลับเวรดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอีกสามคนอาหารแต่ละมื้อถูกชั่งน้ำหนักเป็นกรัม คำนวณสารอาหารอย่างแม่นยำแค่ผมขยับตัวนิดเดียว ผู้ดูแลก็จะรีบพุ่งเข้ามาถามไถ่ทันทีความรู้สึกที่ถูกคนมารุมล้อมและคอยปรนนิบัติพัดวีทุกกระเบียดนิ้วแบบนี้ ทำให้ผมอึดอัดจนแทบจะบ้าตายตอนอยู่บนเขา แค่น้ำสะอาดอึกเดียวผมยังต้องไปตักจากบ่อเองเลยผมมองดูเหล่าผู้ดูแลที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ข้างเตียง แล้วถอนหายใจอย่างอ่อนใจ“พวกคุณออกไปเถอะครับ ผมอยากอยู่คนเดียวสักพัก”พวกผู้ดูแลมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าขยับตัวแม่นั่งอยู่บนโซฟา พลิกเปิดเอกสารอย่างรวดเร็ว เอ่ยปากโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา “พวกเขาเป็นมืออาชีพ จะดูแลแกได้เป็นอย่างดี”ผมขมวดคิ้ว กระเพาะเริ่มปวดหนึบขึ้นมาอีกแล้ว“ผมไม่ต้องการครับ”มือของแม่ชะงักไป วางเอกสารลง แล้วช้อนตามองมาด้วยสายตาดื้อดึง“แกต้องมี ร่างกายของแกจะปล่อยให้มีอะไรผิดพลาดไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว”เราสองคนต่างฝ่ายต่างดึงดันไม่มีใครยอมใครผมมองดูแววตาเด็ดเดี่ยวของแม่ ก็รู้ว่าไม้แข็งไปก็เปล่าประโย
ดอกคิเคียวสีขาวเบ่งบานในงานศพของผม บทที่ 5
ผมดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันไร้ขอบเขตเสียงรอบข้างคล้ายกับถูกกั้นไว้ด้วยชั้นน้ำ ทั้งอู้อี้และสับสนวุ่นวายไปหมดทว่าท่ามกลางเสียงจอแจเหล่านั้น ผมกลับได้ยินเสียงที่สั่นเทิ้มเสียงหนึ่ง“เยี่ยนชวน… สวี่เยี่ยนชวน!”เป็นเสียงของแม่น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว จนถึงขั้นเสียงหลงผมพยายามจะลืมตาขึ้น แต่เปลือกตากลับหนักอึ้งที่แท้… แม่ก็ร้อนรนเพราะผมเป็นเหมือนกันสินะเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังใกล้เข้ามา ตามด้วยเสียงของหลิ่วจือเวย“หลีกทางหน่อย! เข็นรถฉุกเฉินมาทางนี้!”น้ำเสียงของเธอที่ปกติมักจะสุขุมเยือกเย็นเสมอ ในเวลานี้กลับปิดบังความร้อนรนเอาไว้ไม่อยู่“คุณผู้หญิงเสิ่นคะ รบกวนพวกคุณถอยออกไปก่อน อย่ารบกวนการช่วยชีวิตคนไข้ค่ะ”แม่เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกหลิ่วจือเวยขัดจังหวะอย่างแข็งกร้าว“เขาเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารระยะรุนแรง ตอนนี้เลือดออกมาก ถ้าพวกคุณชักช้าไปแม้วินาทีเดียว เขาอาจจะไม่รอดนะคะ!”รอบข้างตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้าในพริบตาผมสัมผัสได้ว่าตัวเองถูกยกขึ้นไปบนเตียงเคลื่อนย้ายผู้ป่วย ล้อเข็นหมุนไปตามโถงทางเดินอย่างรวดเร็วก่อนที่สติสัมปชัญญะจ
You May Also Like
ปีที่ฉันตายเขาตกหลุมรักฉัน
ผูเถ่าเวยซวน5.7K viewsกว่าจะรักฉัน ก็สายเกินไป
กำลังดี5.0K viewsรอยร้าวในสายเลือด
มู่หือ5.8K viewsเชือดไก่ให้ลิงดู ครอบครัวคลั่งเสียใจ
3A วัสดุก่อสร้าง พี่หวัง12.8K viewsหลังตายไปอย่างอนาถ ในที่สุดพี่ชายก็เสียใจแล้ว
บานาน่า34.7K viewsหลังผมตาย เป้าหมายพิชิตทั้งสี่กลับบ้าคลั่ง
เมฆสีขาว9.7K viewsชุดหมั้นที่ถูกแย่งไป
เถียนไช่หนึ่งหัว7.4K viewsเมื่อภรรยาพาลูกสาวหนีไปเที่ยวกับรักแรก
เซี่ยวจู๋2.1K views
