ดอกคิเคียวสีขาวเบ่งบานในงานศพของผม

หลังจากแม่จากไป ผมที่ไม่มีใครดูแลก็ต้องไปขอข้าวบูดๆ ในหมู่บ้านกินประหนึ่งหมาจรจัด

ประทังชีวิตด้วยผลไม้ป่าบนเขา ทนทุกข์ทรมานปีแล้วปีเล่า สุดท้ายก็ต้องแลกมาด้วยครึ่งชีวิตถึงจะหนีรอดออกจากหุบเขาแห่งนั้นมาได้

สิบห้าปีต่อมา ผมไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจดูอาการป่วย แต่กลับบังเอิญเจอแม่ที่โถงทางเดิน

เราสองคนสบตากันจากที่ไกลๆ ท่ามกลางฝูงชน

ผมก้มหน้าลงอย่างลุกลน ก้าวเท้าเตรียมจะหนี

แต่แม่กลับพุ่งพรวดเข้ามา คว้ามือที่เต็มไปด้วยแผลหิมะกัดของผมเอาไว้แน่น

“เป็นไง มองหน้าฉันสักนิดยังไม่กล้า ไม่มีหน้าจะพบคนอื่นงั้นสิ?”

……

หัวใจผมกระตุกวูบ นิ้วมืองอหงิกเข้าหากัน

ฝ่ามือของแม่อุ่นมาก

ครั้งล่าสุดที่รู้สึกแบบนี้ ก็คือตอนที่ผมเอาตัวบังแม่ไว้ แล้วโดนพ่อทุบตีจนตัวสั่นเทิ้มไปหมด

ผมค่อยๆ ดึงมือกลับมา

“คุณทักคนผิดแล้วครับ”

แม่แค่นหัวเราะเยาะ ก่อนจะก้าวประชิดเข้ามาอีกก้าว

“สวี่เยี่ยนชวน ต่อให้แกกลายเป็นเถ้ากระดูกฉันก็จำได้”

แม่หรี่ตามองเสื้อผ้าที่ซักจนซีดของผมตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาฉายอารมณ์ซับซ้อนบางอย่างพาดผ่าน

“สิบห้าปีไม่ได้เจอ ถ่อมาถึงที่นี่เพื่อแกล้งทำเป็นบังเอิญเจอกันงั้นสิ”

“พูดมาเถอะ ไปสืบเรื่องของฉันมา แล้วต้องการอะไรจากฉันกันแน่?”

ผมซุกมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ จิกฝ่ามือตัวเองไว้แน่น

“ผมมาหาหมอ ไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่”

แม่ไม่เชื่อแม้แต่น้อย น้ำเสียงยิ่งเย็นชาขึ้นไปอีก

“ค่าลงทะเบียนของโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ก็ปาไปห้าพันบาทแล้ว”

“ไอ้เด็กบ้านนอกคอกนาที่ออกมาจากหุบเขาอย่างแก มีปัญญามารักษาที่นี่ด้วยเหรอ?”

แม่จ้องตาผมเขม็ง ราวกับกำลังรอให้ผมอับอายจนต้องก้มหน้ามุดดิน

หรือรอให้ผมคุกเข่าอ้อนวอนขอเงินเหมือนขอทาน

ผมลอบถอนหายใจแผ่วเบาในใจ

ผมก็แค่มุ่งหน้ามาที่นี่เพราะมีการทดลองทางคลินิกรักษาโรคมะเร็งกระเพาะอาหารฟรีก็เท่านั้นเอง

แต่ผมไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับแม่ จึงตั้งใจจะหันหลังเดินหนี

ผู้ชายใส่สูทคนหนึ่งเดินเข้ามาหาแม่จากด้านข้าง พร้อมกับยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้

“ประธานเสิ่นครับ รายงานการประชุมช่วงบ่ายต้องรบกวนให้คุณตรวจสอบสักหน่อยครับ”

แม่หันไปกวาดตามองเอกสารแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากด้วยความไม่พอใจ

“ความผิดพลาดโง่ๆ แบบนี้ยังต้องให้ฉันเป็นคนมาหาอีกเหรอ?”

ผู้ชายคนนั้นพยักหน้ารับรัวๆ หดคอถอยไปยืนอยู่ด้านข้าง

พอมีเรื่องนี้เข้ามาแทรก แม่ก็เลยทิ้งท้ายใส่ผมด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“แกยืนอยู่ตรงนี้แหละ ห้ามไปไหนทั้งนั้น”

หลังจากนั้นแม่ถึงหันไปสั่งการตารางงานต่อไปกับเลขาข้างๆ

ฟังจากบทสนทนาของพวกเขา เหมือนว่าแม่จะโหมงานหนักจนร่างกายทรุดโทรม

ถึงได้เหมาห้องพักฟื้นในโรงพยาบาลแห่งนี้เพื่อบำรุงร่างกาย แล้วก็มีเรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลหลิ่วอะไรทำนองนั้นด้วย

ผมถอยไปหลบอยู่ในมุมมืดริมกำแพงเงียบๆ มองดูแม่ดุด่าลูกน้องด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

แม่แต่งหน้าสวยกริบ เกล้าผมเรียบร้อย ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านไปด้วยความน่าเกรงขามของคนเป็นนาย

ผมก้มหน้ายิ้ม ขยับมุมปากที่แห้งผาก

การตัดสินใจในตอนนั้นมันถูกต้องแล้ว

พอไม่มีผมเป็นจุดด่างพร้อย ในที่สุดแม่ก็ได้กลับไปมีชีวิตที่เจิดจรัสอย่างที่ควรจะเป็น

ผมละสายตากลับมา ไม่ได้ทำตามที่แม่สั่ง แต่กลับเดินเลาะริมกำแพงไปยังห้องตรวจอีกฝั่ง

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องพักแพทย์ ผมก็ยกมือขึ้นเคาะประตู

ประตูถูกดึงเปิดจากด้านใน

ร่างเพรียวบางในชุดกาวน์สีขาวปรากฏขึ้นตรงหน้า

ลมหายใจของผมสะดุดกึกทันที

ทำไมถึงเป็นเธอไปได้ แฟนเก่าที่ผมทิ้งไปอย่างเลือดเย็น… หลิ่วจือเวย