บทที่ 4

เสิ่นอี้เจ๋อกัดกรามกรอด กลั้นอยู่นานกว่าจะเค้นคำสามคำออกมาจากไรฟันได้

“ขอโทษครับ”

ผมไม่สนใจเขา ก้มลงเก็บของที่หล่นกระจัดกระจายบนพื้นใส่ถุงพลาสติก หันหลังเตรียมกลับห้องพัก

หลิ่วจือเวยเดินออกมาพอดี ในมือของเธอถือใบผลตรวจที่เพิ่งออกมาหลายใบ

เธอปรายตาเย็นชามองสองแม่ลูกตระกูลเสิ่น

“ถ้าพวกคุณมีธุระ กรุณาไปเคลียร์กันข้างนอกค่ะ”

“คนไข้ของฉันต้องการการพักผ่อนอย่างมาก กรุณาอย่ารบกวนเขาอีก”

สีหน้าของเสิ่นอี้เจ๋อเปลี่ยนไป น้ำเสียงอ่อนลง

“หลิ่วจือเวย…”

“คุณชายเสิ่น กรุณาเรียกฉันว่าหมอหลิ่วค่ะ”

สายตาของแม่หยุดอยู่ที่ตัวผมสองสามวินาที แม่อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร

“ตกลงว่าเขา…”

หลิ่วจือเวยยกมือขึ้นขัดจังหวะ

“ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว เชิญกลับไปเถอะค่ะ”

แม่หุบปากสนิท

เธอมองผมลึกซึ้งแวบหนึ่ง แล้วหันไปพูดเสียงเย็นชากับเสิ่นอี้เจ๋อ

“กลับ”

โถงทางเดินกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

หลิ่วจือเวยก้มมองรอยแผลที่หลังมือผมแล้วถอนหายใจ

เธอดึงข้อมือผมให้เข้าไปในห้องทำงานของเธอ

เธอเปิดถาดเครื่องมือแพทย์ ใช้เบตาดีนทำความสะอาดแผลให้ผม

“ทำไมไม่สู้กลับ?”

ผมขยับมุมปาก

“ไม่มีแรงครับ แถมยังไม่มีความจำเป็นด้วย”

“อีกอย่าง เขาก็ทำไปเพื่อปกป้องแม่”

หลิ่วจือเวยชะงักมือ แววตาฉายความเศร้าสลดอย่างหนัก

พูดถึงตรงนี้ ผมมองมือของหลิ่วจือเวยที่กำลังทำแผลให้ผมอย่างเบามือ

“คุณใกล้จะแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์แล้วใช่ไหม?”

ผมเสียงสะอื้น

“ยินดีด้วยนะ”

หลิ่วจือเวยเงยหน้ามองผมอย่างตกตะลึง

“ฉันยังไม่ได้ตกลงเรื่องนี้สักหน่อย”

เธอเอาผ้าก๊อซพันแผลให้ผมจนเสร็จ พลิกใบผลตรวจไปหน้าสุดท้าย น้ำเสียงอ่อนลง

“อย่าคิดฟุ้งซ่านไปเอง ชาตินี้ฉันยอมรับแค่นายคนเดียว”

“เม็ดเลือดขาวของนายต่ำไปหน่อย ตอนกลางคืนอาจจะมีไข้ได้”

“มีอะไรก็กดกริ่งเรียกนะ ห้ามฝืนทนเด็ดขาด”

ผมพยักหน้า เดินกลับห้องพักตัวเอง

แต่ในใจผมตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะปล่อยมืออย่างเด็ดขาด

พลบค่ำ เสียงกริ่งเรียกพยาบาลดังระงมไม่ขาดสาย พยาบาลเวรถูกเรียกตัวไปหมด

โถงทางเดินว่างเปล่า

มีเสียงดังปังมาจากห้องพักของแม่

ประตูแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง

ผมหยุดเดิน สุดท้ายก็ทนไม่ไหวต้องเดินเข้าไป

แม่กำลังใช้มือซ้ายพยายามปรับสายน้ำเกลือที่มือขวาอย่างเก้ๆ กังๆ

ระดับน้ำยาในกระเปาะหยดลดลงไปต่ำสุด เลือดสีแดงสายยาวกำลังไหลย้อนกลับขึ้นมาตามสายยาง

แม่ทำไม่เป็น ยิ่งขยับเลือดก็ยิ่งไหลย้อนกลับเร็วขึ้น สีหน้าเริ่มฉายแววหงุดหงิด

ผมเดินตรงเข้าไปที่ข้างเตียง ยื่นมือไปบีบปลายสายยางด้านล่าง

ใช้นิ้วหัวแม่มือดันขึ้นไป ปิดตัวควบคุมการหยดจนสนิท

เลือดหยุดไหลย้อนกลับแล้ว

ผมปรับระดับใหม่ให้เรียบร้อย

ทำพวกนี้เสร็จ ผมก็หยิบเบาะรองจากตู้ข้างๆ ออกมา

ยัดเข้าไปตรงช่องว่างด้านหลังแม่ ตบๆ ให้มันพองฟู

กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที

แม่พิงเบาะรอง จ้องมองมือผมด้วยสายตาซับซ้อน

“แกทำเรื่องพวกนี้เป็นได้ยังไง?”

ผมหลุบตาลง น้ำเสียงแผ่วเบา

“เคยเรียนมาครับ”

แม่มองผม สีหน้าดูผ่อนคลายลงบ้าง

แม่กระแอมในลำคอ ใช้นิ้วเขี่ยชายผ้าห่มอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

“สวี่เยี่ยนชวน เห็นแก่ที่แกช่วยฉันนะ ถ้าเกิดแกยอม...ยอมก้มหัวขอโทษ”

“ฉันก็ไม่ใช่ว่าจะให้โอกาสแกไม่ได้”

แต่ตอนนั้นเอง ความปวดบิดก็แล่นริ้วมาจากกระเพาะผม

ภาพตรงหน้าผมเริ่มบิดเบี้ยว

ผมรู้ตัวว่าแย่แล้ว ผมจะล้มพับไปต่อหน้าแม่ไม่ได้เด็ดขาด

“ผมขอตัวก่อนนะครับ”

ผมก้มหน้า ฝืนทนความเจ็บปวดแสนสาหัส รีบก้าวเดินออกจากห้องพัก

เสียงเย็นชาของแม่ตะโกนไล่หลังมาดังขึ้น

“ถ้าวันนี้แกเดินออกไปล่ะก็ พ้นครั้งนี้ไปจะไม่มีโอกาสอีกแล้วนะ!”

ผมไม่มีกะจิตกะใจจะตอบ อาศัยเดินพิงกำแพง พยายามไม่ให้ตัวเองเดินเซ เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมลงมาตามหน้าผาก

พอเดินมาถึงหัวมุมโถงทางเดิน ก็ชนเข้ากับเสิ่นอี้เจ๋อที่ถืออาหารเย็นกลับมาพอดี

เขามองปราดเดียวก็จ้องเขม็งไปที่ถุงพลาสติกในมือผม ข้างในนั้นมีเศษกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิที่ผมเพิ่งเก็บมาจากพื้นเมื่อกี้

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

เสิ่นอี้เจ๋อกระชากแขนผมไว้ แววตาดุดัน

“แกลับๆ ล่อๆ ออกมาจากห้องแม่ฉัน ในมือถืออะไรมา?”

“ขโมยของมาใช่ไหม? ตามฉันไปห้องกล้องวงจรปิดเดี๋ยวนี้!”

ผมปวดจนแทบหายใจไม่ออก ตรงหน้ามืดทะมึนเป็นพักๆ

“ปล่อย…”

เสียงของผมเบาหวิวขนาดยังแทบไม่ได้ยินเสียงตัวเอง

เสิ่นอี้เจ๋อไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย กลับยิ่งบีบแน่นขึ้น

“ไอ้ยาจกเอ๊ย! มือเท้าไม่สะอาดจริงๆ ด้วย”

“วันนี้ต้องให้แม่เห็นธาตุแท้ของแกให้ได้ แม่จะได้เลิกใจอ่อนกับแกสักที!”

ผมเดินต่อไปไม่ไหวแล้ว ขาอ่อนยวบ ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

ผมกำแขนเสื้อเขาไว้แน่น อ้อนวอนเสียงเบา

“ขอร้องล่ะ ปล่อยมือเถอะ ปล่อยฉันไป…”

เสิ่นอี้เจ๋อผลักผมอัดกำแพงอย่างแรง

“เลิกเสแสร้งทำตัวน่าสงสารได้แล้ว! ถูกฉันจับได้คาหนังคาเขาแล้วคิดจะหนีเหรอ? ฝันไปเถอะ!”

แผ่นหลังผมกระแทกเข้ากับกระเบื้องผนังอย่างจัง

ในหัวดังวิ้ง สติสัมปชัญญะค่อยๆ เลือนหายไป

ผมกระอักเลือดกองโตออกมา

ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจะทรงตัว รูดไถลลงไปตามกำแพงอย่างอ่อนปวกเปียก

เสิ่นอี้เจ๋อเห็นผมล้มตึงลงไป ก็ตกใจจนผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง สองมือค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

“แกอย่ามาแกล้งตายนะ ฉันไม่หลงกลหรอก!”

แม่ที่ได้ยินเสียงเอะอะข้างนอกเดินออกมาพอดี

แม่มองปราดเดียวก็เห็นผมที่หน้าเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น หลับตาแน่นสนิทนอนกองอยู่บนพื้น

สีหน้าของแม่ซีดเผือดลงทันที

“เยี่ยนชวน! แกเป็นอะไร!”