Todos os capítulos de หวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่ยอมเป็นหมาก: Capítulo 21 - Capítulo 30

บทที่ 22 : เทศกาลหยวนเซียวดวงจันทร์วันเพ็ญดวงกลมโตลอยเด่นอยู่กึ่งกลางท้องนภาราตรีสีครามเข้ม แสงจันทราสาดส่องลงมากระทบผืนหิมะขาวบริสุทธิ์ที่ละลายไปเกือบครึ่ง คืนเพ็ญเดือนอ้ายเวียนมาบรรจบพร้อมกับเสียงประทัดเฉลิมฉลองเทศกาลหยวนเซียวที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งแปดทิศ โคมไฟกระดาษหลากสีสันนับหมื่นดวงถูกจุดขึ้นพร้อมเพรียง แขวนประดับประดาตามแนวชายคาเรือน ประตูวัง และสะพานหินทั่วเมืองหลวง เปลี่ยนเมืองหลวงอันเงียบสงัดให้กลายเป็นทะเลแห่งแสงไฟสว่างไสวดั่งกลางวันภายในเรือนชิงซง จวนชินอ๋องเซี่ยอวิ๋นซียืนอยู่หน้าคันฉ่องสำริดบานใหญ่ ร่างโปร่งปลดชุดผ้าไหมหรูหราประจำตำแหน่งออก เปลี่ยนมาสวมชุดบัณฑิตผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดสีเขียวใบไผ่อ่อน ทับด้วยเสื้อกั๊กบุนวมสีขาวนวล ชายเสื้อทะมัดทะแมงเข้ารูปขับเน้นเอวคอดกิ่ว เรือนผมดำขลับเกล้ารวบขึ้นครึ่งศีรษะอย่างเรียบง่าย มัดด้วยแถบผ้าแพรสีเดียวกัน ไร้เครื่องประดับทองหยกราคาแพง มีเพียงใบหน้าหวานหมดจดที่ปราศจากการแต่งแต้ม ทว่ายังคงงดงามสะกดสายตาเสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนด้านหลังเซียวจิ้งหลานถอดชุดเกราะแม่ทัพและเสื้อคลุมลายพยัคฆ์ทมิฬออกจนสิ้น ร่างสูงตระหง่านสว

บทที่ 24 : ปิ่นหยกชิ้นที่สองกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสานกลิ่นสมุนไพรรสขมจัดอบอวลไปทั่วเรือนชิงซง แสงโคมไฟสว่างไสวสะท้อนเงาของหมอหลวงอาวุโสและผู้ช่วยนับสิบคนที่วิ่งวุ่นเข้าออกห้องนอนใหญ่อย่างไม่หยุดหย่อน อ่างน้ำอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำนับสิบอ่าง ผ้าพันแผลเปื้อนเลือดกองพะเนินอยู่บนพื้นห้อง เซี่ยอวิ๋นซียืนคุมอยู่ข้างเตียง อาภรณ์สีครามเปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง ใบหน้าหวานขาวซีด ดวงตาหงส์แดงก่ำทอดมองร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ้งหลานที่นอนคว่ำหน้าหมดสติ ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้ด้วยความรู้ด้านโอสถและตำราพิษโบราณขององค์หญิงไป๋อวิ๋น เซี่ยอวิ๋นซีลงมือนำเข็มเงินเจ็ดเล่มแทงสกัดจุดชีพจรรอบหัวใจด้วยตนเอง ป้องกันมิให้พิษเขี้ยวอสรพิษทมิฬแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจ หมอหลวงประจำกองทัพใช้มีดผ่าเปิดปากแผล ดึงหัวศรเหล็กกล้าออกจากแผ่นหลัง บรรจงพอกยาถอนพิษสูตรลับลงบนกล้ามเนื้อที่ฉีกขาดอย่างระมัดระวังเวลาผ่านไปเนิ่นนานนับสามชั่วยามชีพจรที่ข้อมือหนาเริ่มเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอขึ้น ริมฝีปากที่เคยม่วงคล้ำค่อยๆ ปรากฏสีเลือดฝาดจางๆ หมอหลวงอาวุโสปาดเหงื่อบนหน้าผาก ถอยออกมารายงานด้วยความโล่งอก"เรียนคุณชายใหญ่ พิษร้

บทที่ 26 : ศาลาร้างนอกกำแพงเมืองม่านหมอกสีขาวหม่นยามใกล้รุ่งลอยปกคลุมทิวสนริมชายป่านอกกำแพงเมืองหลวง ลมหนาวพัดกรูหอบเอาเกล็ดหิมะบางเบาปลิวว่อนตามแนวทางเดินดินโคลน เสียงฝีเกือกม้าสองตัวเหยียบย่ำลงบนผืนหิมะดังก้องจังหวะสม่ำเสมอ เซียวจิ้งหลานควบม้าศึกสีนิลตัวใหญ่ขนาบเคียงข้างม้าสีขาวปลอดของเซี่ยอวิ๋นซี ร่างสูงในชุดคลุมสีดำสนิทคอยปรายสายตามองคนรักตลอดเส้นทาง มือหนาเอื้อมไปดึงสายบังเหียนช่วยประคองจังหวะม้าให้ทรงตัวมั่นคงบนทางลาดชันเซี่ยอวิ๋นซีกระชับเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะแนบกาย กลิ่นหอมสะอาดของไม้กฤษณาจากเสื้อคลุมช่วยขับไล่ไอเย็นยะเยือก ดวงตาหงส์กวาดมองรอยบากรูปเสี้ยวพระจันทร์บนลำต้นสนโบราณที่สลักนำทางมาอย่างแม่นยำเบื้องหน้าห่างออกไปร้อยก้าว คือ ศาลาชิงเฟิง ศาลาร้างแปดเหลี่ยมสร้างจากเสาไม้สักเก่าแก่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมหน้าผาเหนือน้ำตกน้ำแข็ง ผนังไม้ผุกร่อนมีเถาวัลย์แห้งปกคลุมไปเกือบครึ่ง หลังคากระเบื้องมีหิมะหนาเตอะทับถม บรรยากาศเงียบสงัดไร้เสียงสรรพสัตว์ มีเพียงเสียงสายน้ำเย็นเฉียบไหลรินอยู่เบื้องล่างเซียวจิ้งหลานรั้งสายบังเหียนหยุดม้าลงหน้าบันไดหิน ก้าวลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว มื

บทที่ 28 : พยาบาลข้างเตียงควันสมุนไพรสีขาวลอยกรุ่นขึ้นจากหม้อดินเผาเคลือบ ส่งกลิ่นหอมฉุนปนขมจัดตลบอบอวลไปทั่วห้องนอนใหญ่เรือนชิงซง แสงโคมไฟสลัวสาดส่องกระทบผ้าม่านโปร่งสีครามที่ทิ้งตัวลงคลุมเตียงไม้หลังใหญ่ เสียงลมหนาวพัดกิ่งไผ่หวีดหวิวด้านนอกไม่อาจเทียบกับความตึงเครียดภายในห้อง หมอหลวงอาวุโสสามคนและผู้ช่วยต่างพากันคุกเข่าก้มหน้าตัวสั่นอยู่ข้างโต๊ะยา ไม่มีใครกล้าลงมือทำสิ่งใดต่อเมื่อพบว่าพิษโลหิตทมิฬชนิดใหม่ที่เพิ่งได้รับ ผสานเข้ากับพิษเขี้ยวอสรพิษเดิมในกายจนกลายเป็นไอร้อนคลั่งที่พร้อมจะทำลายหัวใจของชินอ๋องทุกเมื่อเซี่ยอวิ๋นซียืนอยู่ข้างเตียง อาภรณ์สีครามเปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง ใบหน้าหวานขาวซีด ดวงตาหงส์แดงก่ำทอดมองร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ้งหลานที่นอนเหยียดยาวบนเตียงนวม ร่างกายของแม่ทัพหน้าดุร้อนระอุประหนึ่งก้อนหินเผาไฟ เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากและลำคอ ริมฝีปากหนาแห้งแตกกลายเป็นสีม่วงคล้ำ ลมหายใจขาดห้วงรวยริน"พวกท่านออกไปให้หมด" เซี่ยอวิ๋นซีออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเปี่ยมอำนาจเด็ดขาด "ข้าจะลงมือรักษาท่านอ๋องด้วยตนเอง"หมอหลวงอาวุโสชะงัก ลังเลที่จะขยับกาย "คุณชายใหญ่... พ

บทที่ 30 : ชาซ่อนเข็มความเงียบสงัดอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมห้องโถงใหญ่ตำหนักคุนหนิงในชั่วพริบตา ควันธูปไม้จันทน์หอมที่ลอยกรุ่นหยุดนิ่งราวกับผืนอากาศแข็งตัว นางกำนัลอาวุโสและขันทีที่ยืนเฝ้าอยู่ตามมุมเสาต่างพากันก้มหน้า ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อด้วยความหวาดผวาต่อวาจาอุกอาจสะเทือนแผ่นดินเพล้ง!สายประคำหยกขาวร้อยแปดเม็ดในพระหัตถ์ของเสิ่นฮองเฮาขาดสะบั้น เม็ดหยกขาวกลิ้งตกลงกระทบพื้นหินอ่อน ส่งเสียงกังวานเสียดแก้วหูก่อนจะกลิ้งกระจัดกระจายไปทั่วห้องโถงรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาดั่งพระโพธิสัตว์บนพระพักตร์ของเสิ่นฮองเฮาสลายหายไปจนหมดสิ้น พระเนตรหงส์ที่เคยทอดมองอย่างอ่อนโยนพลันแปรเปลี่ยนเป็นความอำมหิตดุจงูพิษจ้องขย้ำเหยื่อ พระหัตถ์ที่สวมปลอกเล็บทองคำกำแน่นเข้าหากันจนปลอกเล็บเสียดสีเกิดเสียงดัง เอี๊ยด..."เซี่ยอวิ๋นซี..." เสิ่นฮองเฮาเค้นสุรเสียงเย็นเยียบออกจากลำคอ พระวรกายเหยียดตรงแผ่รังสีสะกดข่มขวัญ "เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังเอ่ยวาจาอันใดออกมา การแอบอ้างสายเลือดอดีตรัชทายาทผู้ล่วงลับ และกล่าวหาฮองเฮาแห่งแผ่นดิน มีโทษประหารชีวิตเก้าชั่วโคตร!"เซี่ยอวิ๋นซีมิได้สะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิต ร่างโปร่งน