Todos os capítulos de หวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่ยอมเป็นหมาก: Capítulo 41 - Capítulo 50

บทที่ 42 : ธงมังกรบูรพาหวนคืนเหง่ง... เหง่ง... เหง่ง...เสียงระฆังมังกรทองคำยักษ์บนยอดหอระฆังหลวงดังกึกก้องกังวานสะท้อนเลื่อนลั่นไปทั่วเมืองหลวงต้าชิง เสียงระฆังหนึ่งร้อยแปดครั้งอันเป็นสัญญาณศักดิ์สิทธิ์แห่งการผลัดเปลี่ยนแผ่นดินและสถาปนาพระประมุขพระองค์ใหม่ ขับไล่ความมืดมิดและเมฆหมอกสีเทาที่ปกคลุมท้องฟ้ามานานสองทศวรรษจนสลายตัว แสงสุริยันยามเที่ยงสาดส่องประกายสีทองเจิดจ้าลงกระทบกระเบื้องเคลือบสีเหลืองอร่ามของพระราชวังหลวง ลมหนาวที่เคยพัดบาดผิวเริ่มเจือไออุ่นของฤดูใบไม้ผลิที่กำลังย่างกรายเข้ามาณ แนวกำแพงเมืองหลวงชั้นนอก บานประตูไม้สักทองขนาดมหึมาทั้งเก้าทิศเปิดอ้าออกกว้างพร้อมเพรียงเสียงฝีเกือกม้าศึกนับหมื่นตัวเหยียบย่ำลงบนผืนหิมะละลายดังกึกก้องประดุจคลื่นสมุทรซัดสาด กองทัพทหารม้าและทหารราบเกราะครามเคลื่อนพลหลั่งไหลผ่านประตูเมืองเข้ามาอย่างสง่างามและมีระเบียบวินัยไร้ที่ติผู้นำทัพหน้าคือ แม่ทัพเฒ่ากวนหยวน ขุนศึกอาวุโสวัยหกสิบเศษ ผู้มีเรือนผมสีดอกเลาและหนวดเคราสีเงินดั่งพญาอินทรีผ่านศึก ร่างสูงใหญ่กำยำสวมชุดเกราะเกล็ดมังกรสีครามสะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยับ มือหยาบกร้านกุมสายบังเหียนม้า

บทที่ 44 : ชำระบัญชีแค้นขั้นเด็ดขาดเสียงกลองศาลต้าหลี่ดังกึกก้องกังวานเก้าครั้งสะท้านเมืองหลวง ละอองหิมะโปรยปรายบางเบารอบลานกว้างหน้าศาลไต่สวนหลวง แสงสุริยันยามเช้าสาดส่องกระทบปลายทวนยาวประกายรุ้งของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬและกองทัพบูรพาที่ยืนเรียงแถวตระหง่านสองฟากฝั่ง บรรยากาศเงียบสงัด เปี่ยมล้นไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์แห่งกฎหมายบ้านเมือง ประชาชนนับหมื่นคนยืนออกันอยู่หลังแนวกั้นทหารเพื่อเฝ้ามองการพิพากษาครั้งประวัติศาสตร์บนแท่นประทับหินอ่อนชั้นบนสุด เซี่ยอวิ๋นซีในฉลองพระองค์คลุมมังกรทองตัวยาวทับเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะสีขาวบริสุทธิ์ ประทับนั่งเหยียดกายตรงอย่างสง่างาม ปิ่นหยกขาวมังกรหงส์บนเรือนผมดำขลับทอประกายเรืองรอง ใบหน้าหวานหมดจดแผ่รังสีสูงศักดิ์น่าเกรงขามดั่งมังกรสวรรค์ผู้คุมชะตาแผ่นดินเคียงข้างบัลลังก์ เซียวจิ้งหลานยืนตระหง่านในชุดเกราะแม่ทัพสีดำทมิฬ แขนแกร่งทาบลงบนด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬ นัยน์ตาคมปราบดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองลานประหารด้วยความเย็นยะเยียบ คอยแผ่รังสีพิทักษ์ยอดดวงใจมิให้สิ่งใดมาแผ้วพานเสียงโซ่ตรวนเหล็กหนาหนักลากครูดไปกับพื้นศิลาหินอ่อนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเจ้าหน้าที่ศาลต้าหลี่คุม

บทที่ 46 : ราชโองการคู่บัลลังก์แสงอรุณสีทองอร่ามสาดส่องผ่านยอดเสามังกรหยกทองคำของท้องพระโรงใหญ่ไท่เหอเตี้ยน กลิ่นหอมสะอาดของไม้กฤษณาและควันกำยานดอกโบตั๋นลอยกรุ่นอบอวล เสียงดนตรีหลวงบรรเลงท่วงทำนองสง่างามกังวานสะท้อนผนังศิลา ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊นับร้อยนายในชุดขุนนางเต็มยศยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยสองฟากฝั่งบันไดหินอ่อนขาว ทุกสายตาต่างจับจ้องมองขึ้นไปยังพระที่นั่งมังกรชั้นบนสุดด้วยความเลื่อมใสและเคารพยำเกรงจ้าวอวิ๋นซีประทับนั่งเหยียดกายสง่างามบนบัลลังก์มังกรทองคำฉลองพระองค์คลุมมังกรทองเก้าเล็บสีดำขลิบทองคำทิ้งชายยาวจรดพื้น มงกุฎมังกรทองคำประดับไข่มุกราตรีสิบสองสายทอดประกายระยับรับแสงแดดยามเช้า ใบหน้าหวานหมดจดแผ่รังสีสูงศักดิ์ สงบนิ่ง และเปี่ยมล้นด้วยทศพิธราชธรรม พระหัตถ์เรียวกุมแผ่นหยกขาวกุยเจิ้นวางพักบนตักอย่างมั่นคงเบื้องล่างบันไดหินอ่อนขั้นที่หนึ่ง เซียวจิ้งหลานยืนตระหง่านอยู่หัวแถวของเหล่าขุนนางชินอ๋องสวมชุดขุนนางผู้สำเร็จราชการสีน้ำเงินเข้มปักลายกิเลนทองคำสง่างาม สายรัดเอวหยกประดับกระบี่พยัคฆ์ทมิฬประจำกาย ร่างสูงใหญ่กำยำยืนตระหง่านดุจขุนเขา นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาเหย

บทที่ 48 : หยอกเย้าในห้องทรงอักษรแสงสุริยันยามบ่ายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้สักทองฉลุลายกิ่งไผ่ ทอดประกายสีส้มทองอบอุ่นลงบนโต๊ะทรงพระอักษรไม้ชิงชันตัวใหญ่ กลิ่นหอมสะอาดของหมึกจีนโบราณเคล้าคลอกลิ่นควันกำยานไม้กฤษณาที่ลอยกรุ่นจากกระถางทองเหลือง เสียงพลิกหน้ากระดาษสาดังก้องเป็นจังหวะเนิบช้าท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องทรงพระอักษรใหญ่ตำหนักเฉียนชิงกองฎีกาผ้าไหมสีเหลืองและเล่มพับกระดาษข่อยของเหล่าเสนาบดี เรียงรายซ้อนกันเป็นระเบียบสามกองสูงจ้าวอวิ๋นซีนั่งเหยียดกายตรงบนเก้าอี้มังกรบุเบาะนวมหนานุ่ม ฉลองพระองค์ผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆาคลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งสีครามสบายตา เรือนผมดำขลับเกล้าขึ้นครึ่งศีรษะด้วยปิ่นหยกขาวมังกรหงส์ ใบหน้าหวานหมดจดแผ่รังสีสงบนิ่งจริงจัง พระเนตรหงส์จับจ้องมองรายงานการขุดลอกคูคลองและการจัดสรรงบประมาณของสำนักแพทย์ไป๋อวิ๋นอย่างพินิจพิเคราะห์มือเรียวกุมพู่กันขนกระต่ายด้ามหยก จุ่มหมึกชาดสีแดงสด บรรจงเขียนลายพระหัตถ์ตอบรับข้อเสนอทีละฉบับเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วยาม กล้ามเนื้อต้นคอและข้อมือเรียวเริ่มตึงแน่น จ้าวอวิ๋นซีวางพู่กันลงบนที่วางหยก ยกพระหัตถ์ขึ้นนวดคลึง

บทที่ 50 : หงส์คู่พยัคฆ์ทมิฬ (จบบริบูรณ์)สายลมวสันต์พัดโชยระลอกใหญ่ผ่านยอดเขาสูงตระหง่านทางทิศเหนือ หอบเอาไอดินอุ่นและกลิ่นหอมหวานของดอกท้อบานสะพรั่งเข้าสู่เมืองหลวงต้าชิง ท้องฟ้ายามบ่ายแก่โปร่งใส ปราศจากเมฆหมอกหม่นหมอง แสงสุริยันสีส้มทองสาดทอประกายระยับลงบนผิวกระเบื้องเคลือบสีเหลืองอร่ามของพระราชวังหลวง เสียงระฆังมงคลบนยอดหอสูงดังกังวานเป็นจังหวะเนิบช้า ผสานเข้ากับเสียงดนตรีพื้นบ้านและเสียงหัวเราะเบิกบานของราษฎรที่ดังแว่วมาจากทุกตรอกซอกซอยแผ่นดินต้าชิงก้าวเข้าสู่ยุคทองแห่งความรุ่งโรจน์อย่างสมบูรณ์แบบนโยบายการปฏิรูปกฎหมาย ยกเลิกการลงทัณฑ์เก้าชั่วโคตร และการยกเว้นภาษีเกษตรกรรม ช่วยฟื้นฟูชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านให้มั่งคั่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ยุ้งฉางทุกหัวเมืองมีข้าวเปลือกกักเก็บเต็มพื้นที่ แปลงสมุนไพรของสำนักแพทย์ไป๋อวิ๋นแผ่ขยายอาณาเขตไปทั่วทุกมณฑล ช่วยรักษาโรคภัยไข้เจ็บให้แก่ผู้ยากไร้โดยไร้ค่าใช้จ่าย มู่ชิงนำศิษย์แพทย์รุ่นเยาว์ออกตรวจรักษาตามหมู่บ้านชนบทอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ขณะที่แม่ทัพเฒ่ากวนหยวนฝึกฝนกองทัพบูรพาและกองทัพพยัคฆ์ทมิฬให้เป็นดั่งกำแพงเหล็กกล้าพิทักษ์ชายแดน จนแคว้นรอบข้า