All Chapters of หวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่ยอมเป็นหมาก: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11 : รายงานศึกชายแดนทักษิณแสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุ ทาบเงาใบไผ่ลงบนโต๊ะหนังสือไม้ชิงชันตัวยาว กลิ่นหมึกสดผสานกลิ่นไม้กฤษณาอบอวลจางๆ ในอากาศ เซี่ยอวิ๋นซีนั่งนิ่งอยู่หน้ากองม้วนฎีกาเก่า ปลายนิ้วเรียวไล่เปิดดูบันทึกการเบิกจ่ายศาสตราวุธย้อนหลังสามปีของกองทัพหลวงทีละแผ่น สายตาคมกริบกวาดอ่านทุกตัวอักษรอย่างละเอียดรอบคอบสายลมเย็นพัดผ่านช่องหน้าต่าง พาให้หน้ากระดาษม้วนหนังสัตว์ชั้นล่างสุดเปิดพลิกออกเซี่ยอวิ๋นซีชะงักมือ เมื่อสายตาสะดุดเข้ากับตราประทับหมึกชาดรูปพยัคฆ์ซ่อนเขี้ยว บันทึกเหตุการณ์ศึกช่องแคบผาพยัคฆ์เมื่อสามปีก่อน ศึกที่เซียวจิ้งหลานนำทัพปราบกบฏชายแดนทักษิณจนได้รับชัยชนะเด็ดขาดดวงตาหงส์กวาดอ่านข้อความบันทึกการศึก ร่างกายพลันแข็งค้าง ลมหายใจสะดุดกึกหน้ากระดาษแผ่นนั้นแนบภาพวาดจำลองหัวลูกธนูเหล็กกล้าสีดำสนิท ปลายหัวธนูเรียวแหลมสลักร่องเลือดสี่ทิศสำหรับกักเก็บพิษ รูปร่างอันเป็นเอกลักษณ์ของลูกธนูเจาะเกราะชั้นสูง ด้านข้างมีภาพพิมพ์ถอดรหัสรอยประทับขนาดเล็กจิ๋ว รอยบากรูป วงแหวนสามชั้นล้อมลายดอกโบตั๋นรอยประทับนี้มิใช่อาวุธของกองทัพกบฏชายแดนมันคือตราประจำคลังศ

บทที่ 13 : บัญชีเลือดหน้าประตูจวนไอหมอกสีขาวลอยอ้อยอิ่งเหนือผิวน้ำในสระบัวหลังพายุฝนยามค่ำคืนพัดผ่านไป กลิ่นไอดินชื้นผสานกลิ่นดอกสาลี่ริมหน้าต่างมอบความสดชื่นไปทั่วเรือนชิงซง แสงอรุณรุ่งสีทองสาดส่องกระทบโต๊ะเครื่องแป้งไม้ชิงชัน เซียวจิ้งหลานยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเซี่ยอวิ๋นซี มือหนาจับหวีเสนียดไม้จันทน์หอมค่อยๆ บรรจงสางเรือนผมนุ่มสลวยสีหมึกให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสอ่อนโยนไร้ความเร่งร้อนสะท้อนความผูกพันลึกซึ้งเสียงฝีเท้าเร่งรีบของพ่อบ้านชราดังขึ้นหน้าห้อง ก่อนเสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะ"เรียนท่านอ๋อง คุณชายใหญ่... เซี่ยอวี่หลินนำคนมาคุกเข่าอยู่หน้าประตูใหญ่จวนอ๋องขอรับ" น้ำเสียงของพ่อบ้านฉายแววกังวล "เวลานี้ชาวบ้านและพ่อค้าที่สัญจรผ่านไปมาต่างพากันมามุงดูนับร้อย หากปล่อยไว้นานอาจกลายเป็นเรื่องเสื่อมเสียต่อชื่อเสียงของจวน"เซี่ยอวิ๋นซีมองสบสายตาคมปราบของบุรุษในกระจกเงา มุมปากหยักยกยิ้มบางเบา "บาดแผลโบยสามสิบไม้ยังไม่ทันตกสะเก็ด น้องรองผู้นี้ก็รีบยกทัพมาแสดงละครเรียกความเห็นใจถึงหน้าประตูเรือนเสียแล้ว"เซียวจิ้งหลานวางหวีลง ปลายนิ้วแตะที่ไหล่บางเบาๆ แววตาทอประกายอำมหิต "เปิ่นหวางจะสั่งทหารหั

บทที่ 15 : แม่ทัพผู้ถูกสวมเขาเสียงโซ่ตรวนเหล็กกล้าลากครูดไปกับพื้นศิลาแลงดังกังวานเสียดแก้วหู เจ้าหน้าที่ศาลต้าหลี่และทหารพยัคฆ์ทมิฬคุมตัวผู้ต้องหาสำคัญสองคนเข้ามาในห้องโถงใหญ่จวนแม่ทัพตระกูลเซี่ยอนุหลิวในสภาพผมเผ้ากระเซิง อาภรณ์ผ้าไหมสีสดขาดวิ่นเปรอะเปื้อนคราบฝุ่น ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มอย่างประณีตบัดนี้ขาวซีดดั่งกระดาษ ดวงตาฉายแววหวาดผวายามสายตาสบเข้ากับทหารเกราะดำที่ยืนเรียงราย ข้างกายของนางคือ กัวเจิ้น รองแม่ทัพคนสนิทของเซี่ยหยวน ร่างสูงใหญ่กำยำมีรอยฟกช้ำตามใบหน้าจากการต่อสู้ขัดขืน มือทั้งสองข้างมีกุญแจมือเหล็กล่ามตรึงไว้อย่างแน่นหนาเซี่ยหยวนยืนตัวสั่นเทิ้มอยู่กลางห้องโถง ดวงตาแดงก่ำจ้องมองสตรีที่ตนรักใคร่และรองแม่ทัพที่ตนไว้ใจประดุจน้องชายร่วมสาบานด้วยความสับสนระคนเคียดแค้น"กัวเจิ้น... หลิวซื่อ..." เซี่ยหยวนเค้นเสียงแหบพร่าออกจากลำคอ "พวกเจ้าลอบนำตราทหารปลอมและจดหมายกบฏไปซ่อนไว้หลังป้ายวิญญาณบรรพบุรุษจริงหรือ! ตอบข้ามาเดี๋ยวนี้!"อนุหลิวทรุดเข่าลงกับพื้น ร่ำไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา "ท่านพี่! ข้าบริสุทธิ์เจ้าค่ะ! มีคนจงใจสร้างหลักฐานเท็จมาใส่ร้ายข้ากับท่านรองแม่ทัพ ท่านพี่ต้อง

บทที่ 17 : ตัดขาดสายสัมพันธ์ซากปรักหักพังและความเงียบงันเข้าปกคลุมจวนแม่ทัพตระกูลเซี่ยหลังคำพิพากษาของศาลต้าหลี่ ทหารพยัคฆ์ทมิฬปลดป้ายไม้สักทองสลักนามตระกูลพระราชทานหน้าประตูใหญ่ลงมากองไว้กับพื้นหิน มีดสั้นของนายทหารกรีดลบตราเกียรติยศออกจนเหลือเพียงรอยแผลลึกบนเนื้อไม้ ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงปลอดโปร่ง แดดยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบลานกว้างที่เคยเนืองแน่นด้วยข้ารับใช้ บัดนี้เหลือเพียงเศษใบไม้แห้งปลิวว่อนตามแรงลมหนาว เสียงนกร้องโหยหวนบนกิ่งไม้แห้งตอกย้ำความรกร้างว่างเปล่าของคฤหาสน์ที่เคยรุ่งเรืองถึงขีดสุดเซี่ยอวิ๋นซีก้าวข้ามธรณีประตูจวนเข้ามาอย่างสง่างาม อาภรณ์สีครามเข้มขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่น ชายเสื้อปักลายเมฆาสะบัดพลิ้วตามจังหวะก้าวย่างอันมั่นคง ข้างกายมีเซียวจิ้งหลานในชุดคลุมสีดำสนิทเดินเคียงคู่ กลิ่นหอมสะอาดลุ่มลึกของไม้กฤษณาแผ่ซ่านโอบล้อมกายบางไว้ คอยคุ้มครองและเป็นที่พึ่งพิงอันแข็งแกร่งร่างโปร่งเดินตรงไปยังเรือนหลานฮวาเพื่อเก็บรวบรวมของดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายขององค์หญิงไป๋อวิ๋น มารดาผู้ล่วงลับ กล่องไม้จันทน์หอมบรรจุตำราแพทย์และปิ่นหยกประดับไข่มุก มู่ชิง องครักษ์เงาเก็บรักษาไว้อย่า

บทที่ 19 : สาส์นลับ 'อย่าดิ้นรน'หยาดน้ำค้างแข็งเกาะพราวตามซี่กรงเหล็กดัดหนาหนัก ลมหนาวใต้ดินพัดกรูพาเอากลิ่นคาวเลือดและกลิ่นสาบของฟางเน่าโชยคลุ้งไปทั่วทางเดินศิลาแลง ความมืดมิดในคุกหลวงศาลต้าหลี่กลืนกินกาลเวลาจนไร้ร่องรอย กลางวันและกลางคืนพร่าเลือนจนแยกไม่ออก มีเพียงเสียงระฆังหลวงบอกยามจากภายนอกที่แว่วสะท้อนลงมาเป็นจังหวะเนิบช้าจ้าวเจ๋อเหยียนนอนขดตัวอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ เสื้อผ้าไหมเปรอะเปื้อนคราบหนองจากแผลโบยที่สะโพกและแผ่นหลัง อาการไข้รุมเร้าทำให้ริมฝีปากแห้งผากเป็นสะเก็ดเลือด ร่างกายสั่นสะท้านจากความหนาวเหน็บที่แทรกซึมเข้าสู่กระดูก ทุกครั้งที่ขยับกาย โซ่ตรวนข้อเท้าจะส่งเสียงเสียดสีบาดแก้วหูดวงตาแดงก่ำที่ปูดโปนยังคงจ้องเขม็งไปยังความมืดหน้าห้องขัง จ้าวเจ๋อเหยียนยังคงกอดความหวังสุดท้ายไว้แนบอกเขาคือองค์ชายสามแห่งราชวงศ์ต้าชิง เป็นบุตรบุญธรรมที่เสิ่นฮองเฮาทรงอุ้มชูมาตั้งแต่เยาว์วัย พระนางสัญญาว่าจะหนุนหลังเขาขึ้นสู่บัลลังก์มังกร กองกำลังตระกูลเสิ่นและขุนนางฝ่ายในมีอำนาจล้นฟ้า ย่อมไม่มีทางปล่อยให้เขาต้องตายในคุกโสโครกแห่งนี้อย่างแน่นอน อีกไม่นาน... เสด็จแม่ต้องส่งคนมาพาเขาออกไปเส