All Chapters of หวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่ยอมเป็นหมาก: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 : สุราพิษและม่านหมอกที่หวนคืนรสขมปร่าของสุราพิษยังคงเกาะกุมอยู่ในลำคอ ความร้อนผ่าวแผดเผาหลอดอาหารและลำไส้จนแหลกเหลว ลมหายใจขาดห้วงพร้อมความเจ็บปวดเจียนสิ้นใจยามคมมีดกรีดตัดเส้นเอ็นข้อมือข้อเท้าทีละข้างอย่างเลือดเย็น เสียงฝีเท้าของจ้าวเจ๋อเหยียนที่ก้าวเดินเคียงคู่กับเซี่ยอวี่หลินท่ามกลางเสียงหัวเราะเย้ยหยันยังคงดังก้องอยู่ในความมืดมิดของตำหนักเย็น ค่ำคืนที่หิมะโปรยปรายกลบทับร่างไร้วิญญาณที่ถูกเหยียบย่ำจนหมดสิ้นศักดิ์ศรีเฮือก!เซี่ยอวิ๋นซีผวาตื่นขึ้นมา ลมหายใจหอบถี่จนแผงอกกระเพื่อมไหว เหงื่อเย็นผุดพรายเปียกชุ่มขมับและลำคอ ปลายนิ้วมือสั่นเทารีบยกขึ้นลูบคลำลำคอและข้อมือของตนเองตามสัญชาตญาณไม่มีรอยแผลเป็น ไม่มีคราบเลือดเกรอะกรัง เส้นเอ็นยังอยู่ครบถ้วนเขากะพริบตาไล่ม่านหมอกจางๆ กวาดสายตามองไปรอบห้อง ม่านโปร่งสีครามทิ้งตัวลงมารับลมเช้า กลิ่นหอมสะอาดของไม้กฤษณาผสานกลิ่นดอกสาลี่ริมหน้าต่าง ลวดลายไม้สลักบนหัวเตียงคือเรือนหลานฮวาในจวนแม่ทัพตระกูลเซี่ย ร่างกายนี้เบาสบาย ผิวพรรณเนียนละเอียดไร้รอยฟกช้ำ นี่คือตัวเขาในวัยสิบแปดปี วันที่ความหายนะยังมิได้เริ่มต้นขึ้นสวรรค์คืนชีวิตให้เขาจริ

บทที่ 3 : ไออุ่นยามราตรีเสียงลมราตรีพัดกรูผ่านแนวป่าไผ่ด้านหลังเรือนชิงซง กิ่งไผ่เสียดสีกันดังกึกก้องแผ่วเบาเคล้าไปกับความเงียบสงัด แสงจันทร์สีเงินสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุ ทอดเงาทาบลงบนพื้นศิลาเป็นลวดลายสลับซับซ้อน ค่ำคืนแรกในจวนชินอ๋องดำเนินไปอย่างสงบนิ่ง บ่าวไพร่และทหารเวรยามต่างถอยร่นออกไปเฝ้าระวังอยู่นอกเขตเรือนพักตามคำสั่ง ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนกว้างขวางบนเตียงไม้ชิงชันหลังใหญ่ เซี่ยอวิ๋นซีนอนทอดกายอยู่ใต้ผ้าห่มแพรเนื้อหนา เปลือกตาปิดสนิท คิ้วเรียวงามกลับขมวดมุ่นเข้าหากันจนเป็นปมแน่น ลมหายใจที่ควรสม่ำเสมอกลับเริ่มถี่กระชั้น ร่างกายใต้ผืนผ้าสั่นสะท้านขึ้นมาทีละน้อยความมืดมิดในยามหลับใหลฉุดดึงสติของเขาย้อนกลับสู่อดีตชาติอันโหดร้ายพายุหิมะโหมกระหน่ำอยู่นอกหน้าต่างตำหนักเย็น ไอหนาวเหน็บเสียดแทงทะลุเสื้อผ้าขาดวิ่นลึกถึงกระดูก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝุ่นผงและความอับชื้น เขานอนจมอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบ สองแขนสองขาไร้เรี่ยวแรง ข้อมือและข้อเท้าปรากฏรอยแผลลึกสีแดงฉาน เลือดสดไหลทะลักออกมาไม่หยุดหย่อนหลังคมมีดกรีดตัดเส้นเอ็นจนขาดสะบั้นเสียงหัวเราะอย่างรื่นเร

บทที่ 5 : ดอกบัวขาวถูกฉีกหน้ากากเสียงสรรเสริญความกตัญญูของเซี่ยอวี่หลินยังคงดังก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง เหล่าขุนนางต่างพยักหน้าชื่นชมในความประณีตของผืนผ้าไหมมังกรเหินหงส์ร่อน แสงเปลวเทียนจากโคมระย้าสาดสะท้อนเส้นไหมทองคำจนเปล่งประกายระยับระยับ เซี่ยอวี่หลินที่ยังคงคุกเข่าอยู่กลางลานเริ่มผุดรอยยิ้มสมใจ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบสายตากับจ้าวเจ๋อเหยียนด้วยประกายแห่งชัยชนะ หวังใช้คำเยินยอเหล่านี้ลบล้างมลทินเรื่องแจกันหยก และเหยียบย่ำพี่ชายต่างมารดาให้จมดินอีกคราท่ามกลางบรรยากาศชื่นชมอันอื้ออึง ร่างโปร่งในชุดผ้าไหมสีขาวพิสุทธิ์ค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นยืนเซี่ยอวิ๋นซีก้าวออกจากโต๊ะประธานฝั่งซ้าย ท่วงท่าย่างก้าวเนิบช้าแต่มั่นคง ชายเสื้อปักลายเมฆาครามสะบัดพลิ้วตามจังหวะเดินอย่างสง่างาม ดวงตาหงส์ทอดมองผืนผ้าไหมเบื้องหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่ง ปราศจากความประหม่าหวาดเกรงแม้ต้องยืนอยู่ต่อหน้าพระพักตร์องค์เหนือหัวความเงียบเริ่มแผ่ขยายไปทั่วตำหนักไท่เหอ ขุนนางทั้งสองฝั่งต่างหยุดบทสนทนา หันมาจับจ้องการกระทำของคุณชายใหญ่ตระกูลเซี่ยเป็นตาเดียว"ฝ่าบาท" เซี่ยอวิ๋นซีค้อมกายลงเล็กน้อย น้ำเสียงกังวานชัดเจนก้องท้

บทที่ 7 : เพลงดาบลับชายแดนเสียงกลองศึกเก้าใบดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทุ่งกว้างนอกประตูด้านทิศใต้ ลมหนาวปลายฤดูพัดสะบัดธงทิวสีดำขลิบทองลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาจนส่งเสียงหวีดหวิว ลานประลองยุทธ์หลวงที่ปูด้วยศิลาแลงหนาแน่นเนืองแน่นไปด้วยขุนนาง แม่ทัพนายกอง และราษฎรเรือนหมื่นที่มาร่วมชมการคัดเลือกนายกองรักษาพระนคร อัฒจันทร์ไม้สูงสามจั้งฝั่งทิศเหนือตั้งตระหง่านเป็นที่ประทับขององค์เหนือหัวและพระบรมวงศานุวงศ์ แสงตะวันยามสายสาดสะท้อนคมอาวุธนานาชนิดจนเกิดประกายระยับวาววับบนโต๊ะประธานฝั่งซ้าย เซียวจิ้งหลานนั่งเหยียดกายพิงพนักเก้าอี้แกะสลักไม้ชิงชัน ใบหน้าคมสันดุดันราบเรียบไร้อารมณ์ นัยน์ตาดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองไปรอบลานประลองอย่างเงียบขรึมข้างกายของชินอ๋อง เซี่ยอวิ๋นซีผลัดเปลี่ยนจากชุดผ้าไหมกรอมเท้ามาสวมชุดรัดกุมสีขาวเงิน ชายเสื้อทะมัดทะแมงเข้ารูปขับเน้นช่วงเอวคอดกิ่ว ท่อนแขนสวมสนับหนังสีดำขลิบทอง เรือนผมดำขลับเกล้ารวบขึ้นสูงมัดด้วยแถบผ้าไหมสีคราม เผยลำคอระหงและดวงหน้าหวานหมดจดที่แฝงความเด็ดเดี่ยว ดวงตาหงส์ทอประกายสงบนิ่ง มือกำด้ามกระบี่เหล็กเนื้อดีไว้ข้างเอว ท่วงท่าสง่างามแฝงความปราดเ

บทที่ 9 : สุราหวานฉลองชัยดาลเหล็กหนาหนักลั่นปิดสนิทลง ตัดขาดแสงตะวันอบอุ่นจากโลกภายนอกจนเหลือเพียงความมืดมิด กลิ่นอับชื้นคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสนิมเหล็กและหยดน้ำซึมผ่านรอยแยกของผนังหินศิลาแลงใต้ดินลึกแปดจั้งของศาลต้าหลี่จ้าวเจ๋อเหยียนทรุดกายนั่งพิงมุมห้องขังอันหนาวเหน็บ โซ่ตรวนเหล็กกล้าเส้นหนาล่ามตรึงข้อเท้าสองข้างไว้กับเสาหินอย่างแน่นหนา อาภรณ์ปักดิ้นทองขาดวิ่นเปรอะเปื้อนคราบโคลนตม มงกุฎหยกประจำตำแหน่งและป้ายทองพระราชทานสูญสิ้นไปตามพระบรมราชโองการถอดถอนฐานันดรศักดิ์ สภาพร่างกายบอบช้ำ ขาทั้งสองข้างปวดระบมจนขยับแทบไม่ได้ ไร้เงาข้ารับใช้คอยพะเน้าพะนอ ไร้สุราเลิศรส มีเพียงความมืดและความเงียบงันที่คอยตอกย้ำความพินาศย่อยยับอดีตองค์ชายสามกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดสดไหลซึมผ่านร่องนิ้ว แววตาเคียดแค้นจ้องเขม็งผ่านลูกกรงเหล็กออกไปในความมืดมิดตรงกันข้ามกับความมืดมิดในคุกหลวง จวนชินอ๋องทางทิศเหนือของเมืองหลวงสว่างไสวด้วยแสงโคมกระดาษสีนวลตา ลมราตรีพัดพาความเย็นสดชื่นผ่านยอดไผ่เขียวชอุ่ม เสียงกิ่งไผ่เสียดสีกันแผ่วเบาเคล้าเสียงสายน้ำไหลรินในสระบัว สวนหลังเรือนชิงซงเงียบสงบปราศจากเสียงรบกวน