GENTLE MONSTER บุรุษอันธพาล のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

พ่อแม่ฉันก็ดุใหญ่เลยว่าห้ามทำแบบนี้อีก พอเคลียร์กันเสร็จฉันก็มานอนในห้องตัวเองหลายนาทีเลยไลลาถึงจะโทรมาหา และก็คุยกันอยู่ถึงตอนนี้ โดยฉันเปิดลำโพงคุยกับเธอแทน เนื่องจากต้องอ่านหนังสือต่อ“แล้วมันไม่ได้ทำอะไรแกจริง ๆ ใช่ไหม” ไลลาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ส่วนฉันที่กำลังจะเปิดหน้าถัดไปก็ถึงกับชะงักแทนเธอรู้แค่ว่าแบล็คเป็นคนจับฉันไป เพราะแบล็คเขาเป็นคนสั่งให้ไลลามาโกหกกับพ่อแม่ฉัน ถึงได้ไม่เป็นเรื่องใหญ่ไง แต่ก็แอบงอนไลลานะที่ไม่มาช่วยฉันเลย พอถามเธอก็บอกว่าโดนแบล็คมันขู่เหมือนกัน ก็เลยเข้าใจ“ไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากจับฉันไปขังให้นั่งในห้องเฉย ๆ” ฉันเลือกที่จะพูดโกหกออกไปแทน“สงสารแกว่ะ ไม่น่าต้องเข้าไปพัวพันกับสองคนนั้นเลย” พูดถึงเรื่องนี้แล้วฉันก็อยากรู้ขึ้นมาเลยว่าระหว่างแบล็คกับพี่นพีมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เรื่องอะไรที่ทำให้เขาสองคนเกลียดกันขนาดนั้น“ไลลา แกรู้ไหมว่าทำไมสองคนนั้นถึงมีปัญหากัน” ฉันถามไลลาออกไปอีกรอบ ครั้งนี้ไลลาอาจจะยอมพูดออกมาก็ได้ ฉันคิดว่างั้นนะ“ฉันไม่รู้หรอกว่าพวกมันมีปัญหาอะไรกัน แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันอยากเตือนแกวาริส อะไรที่แกเห็นอะไรที่แกคิดบางทีมันก็ไม่ใช่อย่างที

“กลัวตัวเองเสียหายหรือกลัวไอ้นพีมันจะมาได้ยินกันแน่ล่ะ หึ! ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ เวลานี้มันคงกำลังมีความสุขอยู่มากกว่าจะมาเดินห้างตามแม่ต้อย ๆ” แบล็คพูดจบก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างกวนประสาท แถมยังพูดอย่างกับว่าตัวเองตัวติดกับพี่นพี ที่ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็รู้ดีไปซะหมดว่าพี่นพีกำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้“เลิกว่าร้ายพี่นพีสักที ว่าถามจริงเถอะแบล็ค พี่นพีไปทำอะไรให้หรือมีปัญหาอะไรกัน ทำไมถึงได้แค้นกันขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ลองคุยกันดี ๆ ปรับความเข้าใจกันล่ะ” ฉันพูดด้วยความหวังดีและมองเขาด้วยความจริงใจ แต่ว่าสีหน้าของแบล็คเขาเปลี่ยนไป เย็นชามากขึ้นกว่าเดิม หน้าที่นิ่งก็ดูดุอยู่แล้ว พอมันนิ่งไปกว่าเดิมความดุของเขาเลยทวีความรุนแรงออกมาเยอะขึ้นกว่าเดิม“อย่าทำมาเป็นรู้ดีต่อหน้าผม! ถ้าเธอยังรู้จักมันแค่เปลือกนอกที่โชว์ออกมา จำไว้!” แบล็คพูดด้วยเสียงโมโห จากนั้นมือของเขาก็ตรงเข้ามาบีบคางฉันอย่างแรง เขากดเสียงพูดให้ดูน่ากลัวไปมากกว่าเดิมก่อนจะเดินนำออกไป โดยที่ไม่ลืมจะฉุดฉันไปด้วย“เดี๋ยวสิแบล็ค! จะพาวาไปไหน” ฉันเดินตามเขาไปตามแรงที่โดนกระชาก พลางเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ดังเกินไป เพราะไม่อยากเป็นจุดสนใจสักเท่

ห้องของแบล็ค“เสร็จแล้วค่ะคุณชรัน” ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหน้าฉันเอ่ยพูดกับแบล็คด้วยชื่อจริงด้วยท่าทางที่นอบน้อมมาก เมื่อเธอนั้นได้จัดการกับฉันเสร็จ ส่วนคำว่า ‘จัดการ’ ที่ฉันพูดถึงก็คือฉันถูกเขาจับมาแต่งตัวเล่นเนี่ย พอมาถึงห้องของแบล็คได้ไม่นานก็มีผู้หญิงท่าทางดูดีสองสามคนตรงเข้ามาหาฉัน เมื่อแบล็คได้สั่งให้คนพวกนั้นเข้ามาแปลงโฉมฉัน กว่าจะลงตัวกว่าจะเสร็จสรรพใช้เวลาไปหลายชั่วโมง ไม่พอฉันยังปวดเมื่อยตามร่างกายเนื่องจากต้องเปลี่ยนชุดมากมายอีกแบล็คต้องแกล้งฉันแน่ ก็เขาเป็นคนนั่งดูเองว่าชุดไหนผ่านไม่ผ่าน และส่วนมาก ‘ไม่ผ่าน’ ก็มีเยอะ กว่าผ่านจนฉันเดินเปลี่ยนหัวหมุนไปหมดและตอนนี้ก็เป็นอีกรอบที่ฉันจะต้องมาโชว์ชุดให้เขาดูเนี่ย ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมจะต้องจับฉันมาแต่งตัวบ้า ๆ นี้ด้วย“…” ฉันทำหน้าบึ้งตึงมองแบล็คด้วยความหงุดหงิดและไม่พอใจ เขาจ้องมองฉันไม่วางสายตาและไม่เอ่ยพูดอะไรนานนับนาที“คุณชรันคะ” ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยเรียกเขาอีกครั้งเมื่อแบล็คยังเอาแต่เงียบ“…” แบล็คยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้เธอคนนั้นและคนอื่น ๆ พวกเธอเหล่านั้นจึงก้มหัวให้แบล็คเล็กน้อยและทยอยพากันเดินออกไป จนภายในห้องเหลือเพียงแ

“พี่นพีคะ ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ ดูสิหลายคนมองมาที่เรากันใหญ่แล้ว” สิ้นเสียงของผู้หญิงคนนั้นพี่นพีก็ดูสงบลง เมื่อพี่เขาเห็นว่าหลายคนมองมาที่เราจริง ๆ แต่ที่ฉันสะดุดตาก็คือผู้หญิงคนนั้นกอดแขนพี่นพีอย่างสนิทสนมเลย เธอเป็นใครกันนะเหมือนว่าพี่นพีจะเห็นว่าฉันมองการกระทำของเธอคนนั้น พี่นพีก็ปัดแขนผู้หญิงคนนั้นออกจนเธอมีสีหน้าที่ไม่พอใจ“เอ่อ...คนนี้คือเลขาพี่เองน่ะน้องวา” พี่นพีพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่เป็นกังวล คงกลัวฉันคิดมากสินะ เลขากับเจ้านายจะไปไหนมาไหนด้วยกันคงไม่แปลก“ไปกันได้ละ” แบล็คเดินเข้ามาฉุดแขนฉันให้เดินไปตรงทางจุดตรวจบัตรเชิญ โดยที่พี่นพีก็ไม่สามารถมาห้ามอะไรหรือถามต่อได้ เพราะหลายคนก็เริ่มทยอยมากันแล้ว คนเยอะมากเลยโซนที่นั่งฉันกับแบล็คได้ที่นั่งวีไอพีเนื่องจากตระกูลเขาสนิทสนมกับเจ้าของงาน เลยทำให้เราสองคนมานั่งในโซนที่แตกต่างจากคนอื่น เรื่องออกงานฉันได้บอกแม่ไปแล้วว่ามากับเพื่อน แม่ฉันก็ดีใจใหญ่ที่เห็นฉันออกงานบ้าง ที่จริงแม่ฉันก็ต้องมางานนี้ แต่ติดตรงที่ท่านต้องไปช่วยงานคุณพ่อเลยทำให้มาด้วยไม่ได้“…” ตอนนี้ฉันกับแบล็คเรานั่งด้วยกันอยู่ในโซนที่ทางงานจัดไว้ให้ ซึ่งห่างจากที่นั่งของพ

“แบบนี้จะกลับยังไง มือถือก็ไม่ได้พกมาอีก” ด้วยความที่ฉันมักจะสิงอยู่ห้องสมุดอยู่แล้วเลย ทำให้ทุกครั้งก่อนพักกินข้าวฉันจะเดินลงมาฝากของกับทางห้องสมุดเสมอ รวมถึงของมีค่าด้วย ที่มอฉันห้องสมุดจะมีที่เก็บของให้อยู่แล้ว ฉันเลยเอาของไปไว้ตรงนั้นก่อนแล้วค่อยเดินไปกินข้าวเพราะห้องเรียนฉันทางลงมันผ่านห้องสมุดพอดี เลยมักจะชอบไปฝากของแล้วเดินตัวเบาไปทานข้าวแทน จะพกก็แค่เงินที่พอจ่ายค่าข้าวเท่านั้นเอง“หลงทางเหรอคนสวย” ฉันที่ยืนมองซ้ายมองขวาตั้งนานก็มีเสียงของใครบางคนดังขึ้นมา พอหันกลับไปมองท่าทางของเขาก็ดูเหมือนกับเด็กไม่ดีที่คล้ายกับแบล็คเลย เขาอยู่ในชุดนักศึกษาของมออื่นที่แต่งออกมาไม่ค่อยเรียบร้อย ตามแขนและคอมีลายสักเต็มไปหมด ที่หูก็เป็นรูใหญ่ ๆ ปากเขาตอนนี้ก็กำลังคาบบุหรี่เพื่อสูบอยู่ฉันเห็นเขาแค่คนเดียวที่นั่งอยู่บนอิฐอะไรสักอย่าง และบนใบหน้าของเขามีรอยช้ำเล็กน้อย และถ้าสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าด้านหลังของเขามีบางคนอยู่พอเพ่งเล็งมองดูดี ๆ แล้วก็เห็นเป็นเด็กวัยรุ่นผู้ชายที่คาดว่าน่าจะอายุน้อยกว่าฉันกำลังนอนสลบอยู่ โดยชุดนักศึกษาของเด็กนั้นอาบไปด้วยเลือด จนฉันเกือบจะจำสัญลักษณ์ตรามอของตัวเองไม่ได