All Chapters of GENTLE MONSTER บุรุษอันธพาล: Chapter 71 - Chapter 80

“หว่า...น่าเสียดายจัง” เขาก็ยังคงกวนประสาทต่อ ฉันเลยใช้มือปิดหูแทนเมื่อเขาพูดอะไรน่าเกลียดต่อ แค่รอยจากเมื่อคืนก็ทำเอาฉันตื่นมาแทบจะอกแตกตายแล้ว ดีนะที่เขาไปเอาคอนซีลเลอร์จากพี่พยาบาลมาให้ เลยได้ใช้ปกปิดไปก่อนที่ครอบครัวของฉันจะมาเห็นเข้าตกดึกบ้านของครอบครัวแบล็ค“มีไรก็ไปทำไป” ผมพูดกับลูกน้องของพ่อที่เดินมาตรงรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจของผม มันคงจะมาทำหน้าที่ตัวเองคือการเอารถผมไปเก็บให้ แต่ผมไม่ค่อยชอบให้ใครมาแตะรถสุดหวงของตัวเองเท่าไหร่“ครับ” มันโค้งก้มหน้าให้ผมเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินออกไปจากนั้นผมก็เดินเข้าไปภายในบ้านที่นาน ๆ ทีตัวเองจะกลับมา ทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิมเนื่องจากไม่มีใครกล้าย้ายอะไร ด้วยความที่กลัวแม่ผมจะวีน“นายท่านรออยู่ที่ห้องทำงานครับ” เลขาของพ่อเอ่ยบอกผมด้วยเสียงที่น้อบนอบ พ่อผมมักจะทำงานอยู่ที่บ้านมากว่าอยู่ที่ทำงาน ด้วยความที่ว่า...ห่างจากแม่ผมแล้วคงจะขาดใจละมั้ง ถึงได้ไม่เคยห่างจากแม่ผมเลยสักนิดถ้าใครอยากเห็นว่ามาเฟียกลัวเมียเป็นยังไงก็ให้มาดูคู่ของพ่อแม่ผมเลยครับ ง่าย ๆ บ้านนี้คนที่ใหญ่สุดก็คือแม่ผมเองนั่นแหละ“แกคิดจะทำอะไร” ผมเปิดประตูเข้าห้องไปยังไม

นพี Talk“ทำไม แอบเสียดายเด็กเก่าเหรอวะไอ้นพี” ผมละสายตาออกจากคู่ชายหญิงที่พากันพยุงเดินไปที่โซนชั้นบน ก่อนจะหันกลับมามองที่เพื่อนตัวเอง“มีอะไรให้น่าเสียดาย” ผมยกเครื่องดื่มขึ้นมาจิบแล้วตอบคำถามก่อนหน้านี้ที่เพื่อนแซวมาออกไป“เอ้า! ก็กูเห็นมึงมองเขาขนาดนั้น ก็นึกว่าจะเสียดายซะอีก อะไรว้า” มันพูดออกมาเพื่อกวนประสาทผม แต่ผมส่วนมากก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก ก็เลยปล่อยให้มันพูดไป“หึ กูก็แค่คิดอะไรบางอย่างได้ต่างหาก” ผมพูดออกไปพลางยกยิ้ม และหันกลับไปมองไลลาที่กำลังแบกไอ้แบล็คอยู่บนชั้นสอง“คิดอะไรได้วะ ถ้าให้กูเดาต้องเป็นเรื่องที่น่าสนุกน่าดูเลยอะดิ หน้ามึงถึงได้ดูมีความสุขขนาดนี้” มันพูดออกมาอย่างรู้ใจ บอกเลยว่างานนี้ท่าทางจะสนุกมาก ยิงปืนนัดเดียวได้นกตั้งสองตัวแบบนี้ ถ้าไม่รีบคว้าเอาไว้ละก็มีหวังผมได้มานั่งเสียดายทีหลังแน่วาริส Talkติ๊ด ติ๊ด“อือ ใครส่งอะไรมาเวลานี้เนี่ย” ฉันใช้มือคลำหามือถือของตัวเองใต้หมอน จนมือไปสัมผัสเข้ากับอะไรแข็ง ๆ จากนั้นก็กดเปิดหน้าจอเพื่อดูว่าใครส่งอะไรเข้ามา ไม่น่าลืมเปิดโหมดเครื่องบินเลย“ใครกัน?” ฉันขยี้ตาเล็กน้อยพลางเพ่งเล็งมองหน้าจอมือถืออีกรอบ แต่คนที่ส่งเ

โอ๊ย! ปวดหัว ให้ตายสิ“เป็นอะไรหรือเปล่าแก” ไลลาหันมามองฉันที่กำลังทึ้งผมตัวเองโดยไม่รู้ตัว“เปล่า ๆ ฉันแค่คิดคำตอบข้อนี้ไม่ออกอะ” ฉันพูดโกหกออกไปพร้อมกับชี้ไปบนหนังสือมั่ว ๆ“อย่างแกเนี่ยนะคิดข้อนี้ไม่ออก ง่ายจะตาย” พอฉันก้มลงไปมองก็เห็นเป็นอย่างที่ไลลาพูดจริง ๆ ขนาดเด็กมัธยมยังรู้เลย ให้ตายสิ เป็นเอามากแล้วเนี่ย เลิกคิด ๆ เรียน ๆ“สงสัยฉันจะเบลอจริง เดี๋ยวมานะ” ฉันหันไปบอกไลลา พลางทำท่าทางเป็นนวดขมับ แล้วยกมือขออนุญาตอาจารย์เพื่อไปห้องน้ำห้องน้ำตึกวิทย์ นานาชาติซ่า“…” ฉันใช้มืออังรองน้ำจากก๊อกล้างมือสักพักแล้วจัดการเอามาล้างหน้าล้างตาตัวเอง เพื่อให้ตัวเองเลิกคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องสักที จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองกระจก“บะ...แบล็ค” ปากฉันขยับพูดเองอัตโนมัติ เมื่อมองเข้าไปในกระจกแล้วมันสะท้อนให้เห็นว่าใครที่กำลังยืนพิงกรอบประตูมองฉันอยู่ ฉันเลยรีบสะบัดน้ำออกจากมือแล้วเดินผ่านเข้าไปหมับ!“เดี๋ยว” ข้อมือของฉันถูกเขาจับเอาไว้ก่อน“มีอะไรหรือเปล่าแบล็ค” ฉันพยายามพูดกับเขาแบบปกติ แต่ภายในใจมันกลับฉายภาพของเมื่อวานซ้ำ ๆ ยิ่งจ้องมองไปที่ปากของเขาแล้วมันยิ่งเจ็บ“หายดีหรือยัง” เขาเอ่ยถามออก

“ค่ะ แต่ว่ามีอีกเรื่องที่น้องวาไม่เคยบอกพี่นพี แบล็คเขาเอาสร้อยที่คุณยายให้ไป พี่นพีก็รู้ใช่ไหมคะว่าสร้อยเส้นนั้นมันสำคัญกับน้องวามากแค่ไหน” ไหน ๆ เรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้วฉันก็เลยบอกกับพี่นพีถึงเรื่องนี้ด้วยเลย ส่วนเรื่องที่ฉันกับแบล็คเรามีอะไรกันแล้วฉันยังไม่กล้าพอที่จะพูดออกไป“แสดงว่าที่น้องวายอมไปไหนมาไหนกับมันบ่อย ๆ เพราะมันใช้เรื่องนี้มาขู่เราใช่ไหม” พี่นพีเอ่ยพูดอย่างรู้ทันเรื่องราวทั้งหมด“ใช่ค่ะ” และฉันเองก็ตอบออกไปตามตรง“พี่จะรีบหาทางเอาสร้อยเราคืนมาให้ไวที่สุด พี่จะไม่ยอมให้มันใช้เรื่องนั้นมาขู่น้องวาได้อีกแน่” พี่นพีกุมมือฉันแน่น บ่งบอกได้ว่าสิ่งที่พี่เขาพูดนั้นพี่เขาจะทำได้จริง“ไม่ต้องหรอกค่ะ น้องวาไม่อยากให้พี่นพีไปยุ่งกับเขาอีก เรื่องสร้อยน้องวาไม่เสียดายแล้ว น้องวาเลือกที่จะเก็บความรู้สึกดีของคุณยายในตอนนั้น ไว้เป็นความทรงจำที่ดีแทน อีกอย่างน้องวาก็ไม่อยากไปยึดติดกับเครื่องประดับด้วย ถ้าคุณยายรู้ท่านคงไม่มีความสุขแน่ ถ้าได้รู้ว่าของที่ตัวเองให้ หลานอย่างน้องวา ท้ายที่สุดมันจะเอามาไว้ใช้ทำร้ายน้องวาได้” ฉันยิ้มให้กับพี่นพีไป“ถ้าน้องวาตัดสินใจแบบนั้นแล้วพี่ก็ไม่ขัดครั

“กะ...ก็ขอโทษไปแล้วไง” ฉันพูดเถียงคนตรงหน้า พร้อมกับบิดข้อมือตัวเองให้ออกจากการจับกุมของแบล็ค“ส่งข้อความไปหาทำไมไม่ตอบ!” แบล็คเริ่มขึ้นเสียงใส่ฉัน และพูดคนละเรื่องกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้“เลิกยุ่งกับวาสักที!!!” ฉันหมดความอดทนจึงตะโกนใส่แบล็คไป ดีนะที่ตรงนี้มันไม่ค่อยมีคนสักเท่าไหร่“คนที่เธอควรไปพูดแบบนี้คือไอ้นพีไม่ใช่กับผม! จำไม่ได้เหรอว่าเราเอากันมากี่รอบแล้ววาริส” แบล็คเริ่มพูดจาดูถูกฉันเพียะ!“คนแบบนายมัน ฮึก!” ฉันตบหน้าเขาอย่างแรงพร้อมกับชี้หน้าเพื่อที่จะต่อว่าเขาต่อ แต่แล้วก็ทำไม่ได้ เพราะสะอึกกับอารมณ์ของตัวเองที่อยากจะร้องไห้ออกมามากกว่า เลยได้แต่เก็บมือลงที่เดิม แล้วกำมือตัวเองอย่างแรงเพื่อให้ตัวเองหยุดร้องไห้“อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้ ขอโทษ” น้ำเสียงของแบล็คเริ่มอ่อนลงเมื่อเห็นว่าฉันกำมือตัวเองอย่างแรง และการที่เขาทำแบบนั้นมันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกสมเพชตัวเอง นี่เขาคงคิดว่าฉันจะหลงเชื่อความอ่อนโยนของเขาอยู่อีกสินะ“อย่ามาโดนตัว!” ฉันรีบขยับก้าวถอยหลัง เมื่อแบล็คทำท่าทางจะเดินมาคว้ามือของฉัน“…” เขาเงียบไปแล้วมองหน้าฉันด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ ฉันเลยรีบเดินเลี่ยงเขาออกมาในท