All Chapters of GENTLE MONSTER บุรุษอันธพาล: Chapter 61 - Chapter 70

ตึกร้างวาริส Talk“ตื่นแล้วเหรอสาวน้อย” ฉันเพ่งเล็งสายตาไปข้างหน้าด้วยความยากลำบาก ในที่ที่ฉันอยู่มันค่อนข้างมืดชื้นและอบอ้าวสุด ๆ อาจจะเป็นเพราะว่าตอนนี้มันเริ่มจะมืดแล้วด้วยมั้ง บวกกับตรงนี้แสงไฟก็ไม่มี จะมีก็แต่แสงข้างนอกที่สะท้อนเข้ามา ให้พอได้มองเห็นคนตรงหน้า“นะ...นาย แค่ก ๆ จับฉันมาทำไม!” ฉันพูดไปก็สำลักไอไปด้วย เนื่องจากคนตรงหน้าได้เดินเข้ามาหาฉันใกล้ขึ้น และยังพ่นควันบุหรี่มาที่ใบหน้าฉันอีก“การจะจับใครมาสักคน...จำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยงั้นเหรอ?” เขาพูดเสียงนิ่งก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วหันหลังกลับไปนั่งที่เดิม จังหวะนั้นฉันเลยขยับตัวเพื่อจะหนี แต่ก็ทำไม่ได้เพราะข้อมือกับข้อเท้าทั้งสองข้างโดนมัดเอาไว้“ปล่อยนะ!” ฉันพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเขานั่งลงที่เดิม และใช้สายตาตายด้านนั้นมองมาที่ฉันด้วยความว่างเปล่า“อย่าพึ่งรีบสิ ตัวสำคัญยังไม่มาเลยนะ” เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างสบายใจ พลางยกยิ้มให้กับฉันที่นั่งทำหน้างง ตัวสำคัญที่เขาหมายถึงคืออะไร“นายหมายความว่ายังไง แล้วเด็กนั่นล่ะอยู่ที่ไหน!” ฉันที่เพิ่งนึกได้ว่าไม่ได้มีแค่ฉันเท่านั้นที่โดนหมอนี่ทำร้าย แต่อีกคนก็โดนเช่นกัน แถมยังมีอาการที่หนัก

“พะ...พอหยุด” ฉันพยายามดิ้นแต่มันก็ไร้เรี่ยวแรงเหลือเกิน“…” ฉันเพ่งมองคนตรงหน้าที่เงียบไปและหยุดการกระทำทุกอย่าง ก็เห็นว่าเขานั่งยอง ๆ มองหน้าอกฉันด้วยใบหน้าที่แดงแบบแปลก ๆ มันเหมือนกับว่าเขาอายแทนฉันหรืออายกับสิ่งที่ตัวเองทำผลั๊กะโครม!คนตรงหน้าฉันที่เอาแต่นั่งหน้าแดงกลับกระเด็นออกไปอย่างรวดเร็ว ด้วยลูกถีบของใครบางคนที่ฉันมองไม่เห็นหน้า ฉันเห็นแต่ท่อนล่างของเขาแรงจะเงยหนาขึ้นไปดูยังไม่มีเลย“พะ...พี่นพี” ฉันเอ่ยพูดเสียงเบา เป็นพี่นพีแน่ที่มาช่วยฉัน“มาถึงไวดีนี่” อันนี้คงเป็นเสียงของคนที่จับฉันมาสินะ“มึงทำอะไรเธอไอ้พันรบ!” ไม่ใช่... นี่มันไม่ใช่เสียงพี่นพีนี่“ก็บอกแล้วไงว่าถ้าช้ากูอาจจะอดใจไม่ไหว”“ห่าเอ๊ย!” คนที่เข้ามาช่วยฉันใช้เท้าเตะที่ขวดยาจนมันกระเด็นออกไปอย่างแรง เสียงของเขามันเหมือนกับ...“โทษทีว่ะไอ้แบล็ค พอดีมีคนให้ของกูมาทดลองเล่น เลยลองเอามาใช้กับแฟนมึงดู ได้ผลดีเกินคาดฉิบหาย” คนที่จับฉันมาชื่อพันรบสินะ และคนที่มาช่วยฉันคือแบล็คงั้นเหรอ... เป็นอะไรที่ทำเอาฉันรู้สึกแปลกแบล็คกำหมัดด้วยความโมโห เพราะฉันเห็นว่าแขนเขามันสั่นมาก“ไอ้พันรบมึง!” สิ้นเสียงของแบล็คสงครามของพว

“ไลลาหมายความว่ายังไง รู้จักมันด้วยงั้นเหรอ” พันรบถามฉันด้วยสีหน้าต้องการคำตอบถ้าเรายังคบกันฉันคงคิดว่าเขากำลังหึงนะ“ก็ผู้หญิงที่นายทำร้ายและกำลังนอนอยู่ในห้อง ก็คือว่าที่คู่หมั้นของไอ้นพีมันยังไงล่ะ” ฉันพูดออกไปพลางถอนหายใจ“แล้วที่พี่เห็นในข่าวว่าไอ้แบล็คมันประกาศขอเป็นแฟนล่ะ”“ไอ้แบล็คกับไอ้นพีมันไม่ถูกกัน แค่นี้ยังคิดไม่ได้อีกงั้นเหรอ” ฉันพูดด้วยเสียงเหนื่อย ๆ“ห่าเอ๊ย!”ปัง!เสียงพันรบใช้กำปั้นทุบกำแพงอย่างแรงด้วยความโมโห เมื่อเขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่าง ๆ ได้ว่าตัวเองกำลังถูกหลอกใช้บอกแล้วว่าไอ้นพีมันเก่งจะตายเรื่องแบบนี้ภายในห้องวาริส Talk“นะ...น้ำ แค่ก ๆ” ฉันลุกขึ้นมานั่งพิงกับหัวเตียงด้วยความยากลำบาก ก่อนจะยื่นมือเอื้อมไปหยิบแก้วที่วางอยู่ข้าง ๆ ด้วยความทรมาน“อย่าขยับ!” เสียงดุเอ่ยขึ้น จากนั้นแก้วที่ฉันพยายามหยิบก็โดนใครคนนั้นหยิบไปก่อนจะยื่นมาจ่อที่ปากของฉันฉันหิวน้ำมากเลยยอมให้เขาป้อนไป พร้อมกับจับที่ก้นแก้วเองด้วย“แค่ก ๆ” ฉันสำลักไอออกมาเมื่อตัวเองหายใจไม่ทันและกินน้ำไปด้วย เลยทำให้สำลัก“ค่อย ๆ สิวะ ไม่มีใครแย่งหรอกนะ” เขาก็ยังไม่วายมาด่าคนป่วยแบบฉัน“ขะ...ขอบ

“พอก่อน...เกินไปแล้ว” ฉันพยายามผลักแบล็คออกไปจากเตียง เมื่อเขาเริ่มที่จะปีนขึ้นมาและทำในสิ่งที่ฉันไม่โอเค“มีแรงแค่นี้จะทำอะไรผมได้ ทำไมไม่จำ” แบล็ครวบข้อมือทั้งสองข้างของฉันเอาไว้เหนือหัว ฉันไม่มีแรงสู้เขาแม้แต่นิดเดียว ขนาดในตอนปกติฉันยังสู้เขาไม่ได้ ไม่ต้องนึกถึงตอนนี้เลยที่ไร้เรี่ยวแรงแบบนี้ ฉันแทบจะไม่มีแรงขัดขืนเลย“บอกว่า...มะ...ไม่ไง” ฉันดิ้นขยับตัวไปมาด้วยความไม่พอใจ ในขณะที่แบล็คเริ่มค่อย ๆ ปลดเสื้อผ้าของฉันออกทีละชิ้นเริ่มตั้งแต่ท่อนบนไล่ลงมา“เดี๋ยวลบรอยของไอ้พันรบให้ไง” คนตรงหน้าพูดออกไม่อายฟ้าอายดิน เขารู้ทั้งรู้ว่าพันรบไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ากับฉันสักหน่อย โกหกได้หน้ามึนมาก“อยะ...อย่า! พันรบเขาไม่ได้ทำถึงขนาดนี้ ไม่เอา วา...ไม่ชอบ” ฉันบอกปฏิเสธเขาด้วยความกลัว ความรู้สึกของวันนั้นมันยังไม่จางหายไปเลย มันทั้งเจ็บและอึดอัด“ใช่...มันไม่ได้ทำ แต่...ผมจะทำ” เขาก้มหน้าลงมากระซิบข้างหูของฉัน จากนั้นสัมผัสบางอย่างก็เริ่มขึ้น เขาไล่จูบตามกรอบหน้าของฉัน มือของเขาที่เคยจับฉันไว้ก็ได้ปล่อยออก และมาลูบไล้ตามตัวที่เปลือยเปล่าของฉันแทน“หยะ...หยุด อือ” ฉันร้องห้ามปฏิเสธ และพยายามใช้มื

“ดิฉันเข้าใจค่ะคุณพี่ ลูกชายของดิฉันก็มีส่วนผิดที่ไปป่าวประกาศแบบนั้น ทั้งที่ลูกคุณพี่ก็มีว่าที่คู่หมั้นอยู่แล้ว” แม่ของแบล็คพูดด้วยอาการหนักใจ“ไม่เป็นไรเลยค่ะ ถ้าเด็ก ๆ ชอบพอกันจริงเราก็คงห้ามไม่ได้ และอีกอย่างฝ่ายคุณน้องเองก็มีคู่หมั้นอยู่แล้วด้วย ทางเราก็ต้องขอโทษเหมือนกันที่ไม่สามารถห้ามลูกสาวตัวเองได้” คุณแม่ฉันส่ายหน้าปฏิเสธและให้กำลังใจแม่ของแบล็ค พร้อมกับพูดถึงเรื่องที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนแบล็คเขาเองก็มีคู่หมั้นอยู่แล้วงั้นเหรอ... แล้วทำไม ทำไมเขาถึงมาทำแบบนั้นกับฉันล่ะ แล้วนี่ทำไมฉันต้องมารู้สึกจี๊ด ๆ ที่อกด้วย อย่าบอกนะว่า...“ลูกชายป้าดีกับหนูไหมหนูวา” ฉันหลุดออกจากภวังค์ความคิด และแทบจะกุมขมับเมื่อเจอคำถามนี้จากปากของแม่แบล็ค“ดีค่ะ แบล็คเขาดีกับหนูมากเลยค่ะคุณป้า” ฉันพูดโกหกออกไปเพื่อให้คนตรงหน้าสบายใจ ส่วนคุณป้าก็ยิ้มและพยักหน้าให้แทน“ลูกป้าเขาได้พ่อมาเยอะ นิสัยเลยอาจจะแข็งกระด้างหน่อย แต่ป้ารับประกันได้เลยว่าลูกของป้าจะมีหนูและรักหนูคนเดียวเหมือนพ่อของเขาแน่จ้ะ” แม่ของแบล็คพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม ถ้าให้พูดถึงพ่อของแบล็คก็เป็นอะไรที่พูดถึงยาก เพราะพ่อของแบล็คเป็นคนค่อนข้า