All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นลูกสาวของนางร้ายตกอับ: Chapter 21 - Chapter 30

ตงเหม่ยและตงฟางรีบตรงมาที่ร้านนำโชคของหว่านชิง เพราะว่าขนมเปี๊ยะขายดีจนไม่พอขาย ไม่คาดคิดว่าพอลูกค้าพอได้ชิมก็ถูกใจเป็นอย่างมาก ต่างพากันซื้อทันที หว่านชิงแนะนำตงเหม่ยให้นำขนมเปี๊ยะมาตัดเป็นชิ้นเล็ก ๆ ให้ลูกค้าได้ทดลองชิมดูก่อน ไม่ซื้อก็ไม่เป็นไรหากถูกใจในรสชาติ วันหน้าอาจกลับมาซื้อหว่านชิงทำขนมเปี๊ยะแบบเปลือกบางแป้งนุ่มใส่ถั่วแบบโบราณ ที่มีขนาดต่าง ๆ และยังมีขนมเปี๊ยะแป้งนุ่ม(โมจิ)หลากสี หว่านชิงยังบอกว่าจะทำไส้ถั่วไข่เค็ม แต่หว่านชิงบอกว่านางต้องหาซื้อไข่เป็ดมาทำไข่เค็มเสียก่อนถึงจะทำได้“หว่านชิง! ขนมเปี๊ยะขายดีมากเลย” ตงเหม่ยเมื่อมาถึงก็เอ่ยขึ้นทันทีด้วยความดีใจ ร้านขายของชำของนาง มีคนแวะเข้ามาไม่ขาดสาย เมื่อพวกเขาเห็นป้ายติดเอาไว้หน้าร้านว่า มีขนมเปี๊ยะจากร้านนำโชคขาย แวะชิมได้ฟรีก่อนตัดสินใจซื้อ เด็กขอทานก็เดินแจกใบปลิวไม่หยุด ทำให้ผู้คนสนใจเป็นอย่างมาก เลยอยากซื้อเอาไปลองกินดูบ้างหว่านโหรวเองก็มีความสุขมาก นางไม่คิดเลยว่าการทำการค้าจะสนุกมากเช่นนี้ ตอนแรกก็เหนื่อยแต่พอขายดิบขายดีและเห็นเงิน ก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง เมื่อทุกคนกินมื้อค่ำเสร็จนางก็รีบพาอี๋เมิ่ง อี๋เหยา ตรงมาทำขน

“ท่านแม่! ฮูหยิน!” ฟู่อี้เฉิงปล่อยโฮออกมาด้วยความคิดถึงมารดาสุดหัวใจ ยามนี้เขารู้สึกผิดที่ได้ยินมารดาพูดออกมาอย่างผิดหวังเช่นนี้ ส่วนฟู่อี้หยางสำนึกผิดแทบไม่ทัน เพราะบ่อปลาคาร์ฟไม่มีคนใส่ใจดูแลจริง ๆ แล้วไหนจะสวนดอกไม้นั่นอีก เขาไม่ได้สนใจมันมานานมากแล้ว นางคงจะโกรธเขามากถึงเข้ามาสวมรอยในร่างของนางเช่นนี้หว่านชิงแอบขำสองพ่อลูกที่คุกเข่าอยู่กับพื้นด้วยความขบขัน จื่อหานงุงงงกับการกระทำของหว่านชิง เมื่อสักครู่เป็นการแสดงของนางหรือว่าเป็นเรื่องจริงกันแน่นะ แต่ว่ามันดูสมจริงมากเลยทีเดียว“ท่านแม่ข้าผิดไปแล้วข้าจะพยายามปรับปรุงตัวขอรับ” ฟู่อี้เฉิงเอ่ยขึ้น“ฮูหยินข้าผิดไปแล้ว ข้าจะรีบกลับไปดูบ่อปลาคาร์ฟและสวนดอกไม้ของฮูหยินให้งดงามดังเดิม ขอโทษที่ข้าละเลยไม่ดูแลสิ่งที่เจ้ารัก”“ดี! ถ้าเช่นนั้นก็จงฟังคำข้าให้ดี แม่นางท่านนี้คือคนที่สามารถสื่อสารกับข้าได้ เจ้าสองคนควรฟังคำแนะนำของนาง หากข้ารู้ว่าพวกเจ้าสองคน เพียงแค่รับปากให้มันผ่าน ๆ ไป ข้าจะมาหลอกหลอนพวกเจ้าแน่ไม่เชื่อก็คอยดู”“ไม่ ๆ ข้าจะฟังคำของนางอย่างเคร่งครัดฮูหยินวางใจได้”“ใช่ ๆ ท่านแม่ ข้าจะฟังคำของนางประดุจนางเป็นมารดาของข้าเลยขอร

จางไป๋อวี้นำของมาขอบคุณหว่านชิงอย่างมากมาย มีผ้าเนื้อดีหลายสิบพับเครื่องประดับและตั๋วเงินอีก500ตำลึง หว่านชิงมองสิ่งของตรงหน้าอย่างตกตะลึง ไม่คาดคิดว่าตระกูลจางจะมีน้ำใจมากถึงเพียงนี้ “คุณหนูจางฝากขอบคุณเสนาบดีจางและจางฮูหยินด้วยเจ้าค่ะ” จางไป๋อวี้ยิ้มออกมา ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือของหว่านชิงอย่างสนิทสนม“ข้าอยากขอเป็นสหายของเจ้าจะได้หรือไม่?”“ทำไมจะไม่ได้ละเจ้าคะ”“ขอบใจนะหว่านชิง”หว่านชิงหันไปเรียกจื่อหานให้นำของขวัญไปเก็บ ก่อนนางจะพาจางไป๋อวี้มาที่หลังร้าน ที่ยามนี้ทุกคนกำลังช่วยกันทำขนมเปี๊ยะอย่างขะมักเขม้น ขนมเปี๊ยะขายดีจนทำแทบไม่ทัน บางคนมาติดต่อขอซื้อเพื่อนำไปขายยังที่ห่างไกลออกไป หว่านชิงจึงคิดราคาส่งให้กับคนที่จะนำไปขายไปต่อ เพื่อที่พวกเขาจะมีกำไรขึ้นมาบ้าง“เจ้าอยากลองทำขนมดูหรือไม่?”“ข้าอยากลอง” จางไป๋อวี้เอ่ยตอบอย่างกระตือรือร้น นางเกิดมาเป็นคุณหนูที่สุขสบาย ยังไม่เคยหยิบจับทำอะไรแบบนี้เลย แต่หว่านชิงเมื่อก่อนก็เป็นคุณหนูที่อยู่สุขสบาย แต่พอมาตกระกำลำบากนางกลับทำทุกอย่างได้อย่างน่าเหลือเชื่อ เพราะฉะนั้นนางจะต้องทำให้ได้เหมือนกับหว่านชิง“ลิงน้อยข้ามาแล้ว” เสียงของเสวียน

ภายในร้านนำโชคของหว่านชิง ทุกคนยังคงต้องอยู่ร่วมกันอย่างเบียดเสียดจนกว่าจวนจะสร้างเสร็จ หลังจากเก็บร้านทุกคนก็ต่างช่วยกันย้ายโต๊ะไปไว้มุมหนึ่ง จากนั้นก็นำเสื่อมาปูแล้วนำที่นอนมาวางด้านบน บุรุษนอนยังชั้นล่างส่วนสตรีนอนกันชั้นบนหว่านชิงหลับไปอย่างง่ายดายเพราะเหนื่อยล้าจากการทำงาน นางนอนอยู่ข้างมารดา ถัดไปเป็นป้าอี๋เมิ่งและอี๋เหยา ส่วนอีกฝั่งเป็นคนของป้าตงเหม่ยที่ให้มาช่วยงานอีกห้าคนนอนอยู่ แต่แล้วหว่านชิงก็สะดุ้งตกใจตื่นขึ้นมาจากความฝัน หว่านชิงรีบวิ่งลงไปยังชั้นล่างอย่างเร่งรีบ“พี่จื่อหาน พี่จื่อหาว ตื่นเร็วเจ้าค่ะ”“คุณหนูฉือมีอะไรหรือขอรับ?” พวกเขารีบลุกขึ้นมาอย่างงัวเงีย “ข้าฝันว่ามีคนร้ายบุกไปฆ่าท่านแม่ทัพกู้ที่จวน ดูเหมือนคนร้ายจะใช้พิษคนของท่านแม่ทัพถึงสู้ไม่ได้ รบกวนพวกท่านรีบไปเตือนพวกเขาทีเจ้าค่ะ”“ได้ขอรับ” จื่อหานและจื่อหาวรีบใช้วิชาตัวเบาพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว หว่านชิงได้แต่หวังว่าจะไปเตือนเขาได้ทันเวลาจวนแม่ทัพกู้ในเวลายามวิกาลที่เงียบสงัด จื่อหานและจื่อหาวรีบมาอย่างเร่งรีบ เพราะกลัวว่าหากมาช้าจะไม่ทันกาล เขารีบเคาะประตูหน้าจวนทันที ไม่นานบ่าวของจวนที่คอยเฝ้ายามก็มาเปิ

หว่านชิงนั่งอ่านจดหมายที่คนของท่านแม่ทัพกู้ได้นำเอามาให้อย่างตั้งใจ “ขอบใจเจ้ามากที่ให้คนมาเตือนข้า นี่เป็นสินเดิมที่เป็นของมารดาเจ้า พ่อขอคืนให้มารดาเจ้าทั้งหมด พ่อภูมิใจในตัวของเจ้ามากนะ ข้าจะขอส่งกำลังใจให้เจ้าสองคนแม่ลูกอยู่เงียบ ๆ” หว่านชิงอ่านจบก็ยื่นจดหมายให้กับมารดาได้อ่านต่อ นางอ่านจบก็ถอนใจออกมา พร้อมมองทรัพย์สินที่มากองรวมกันอยู่ตรงหน้า จบกันไปด้วยดีแบบนี้ก็ดีเพราะนางเพิ่งได้ค้นพบว่า การหาเงินได้มันมีความสุขมากเพียงใด เมื่อก่อนความฝันคือการได้ออกเรือนกับบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ แต่มายามนี้การหาเงินให้ได้มากที่สุดคือความฝันของนาง ยิ่งหว่านชิงเป็นตัวขับเคลื่อนที่ทรงพลัง ทำให้นางมีกำลังใจที่ก้าวเดินออกไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ สตรีที่สวยและรวยที่สุดอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว“นายหญิงสินเดิมของท่านมากมายเลยเจ้าค่ะ” อี๋เมิ่งเอ่ยด้วยดวงตาเป็นประกาย นางไม่คาดคิดเลยว่า นายหญิงของนางจะมีทรัพย์สินมากถึงเพียงนี้“ก็แน่นะสิข้านะบุตรสาวของเสนาบดีฟ่านเลยเชียวนะ ก็ยังดีที่เขาคืนสินเดิมให้ข้า เพราะข้าจะมอบให้หว่านชิงทั้งหมด นางจะได้นำไปต่อยอด เพื่อทำเงินให้ได้มากขึ้น และเมื่อข้ามีเงินขึ้นมาเช่นนี้แล้ว