All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นลูกสาวของนางร้ายตกอับ: Chapter 31 - Chapter 40

เมื่อพวกเขากลับไปแล้ว หว่านชิงก็เรียกทุกคนมารวมตัวกันอีกครั้ง เพราะนางจะประกาศฐานะใหม่ให้กับอี๋เมิ่งและอี๋เหยา “ที่ข้าเรียกทุกคนมาก็เพื่อแจ้งให้ทุกคนรับรู้ว่า สตรีผู้นี้นามว่าอี๋เมิ่ง ขอให้ทุกคนเรียกนางว่านายหญิงอี๋เมิ่งนางมีฐานะเป็นดั่งพี่สาวของมารดาข้า” อี๋เมิ่งได้ยินก็ถึงตกใจจนหน้าซีดเผือด นี่มันอะไรกัน! ไม่คิดไม่ฝันว่า คุณหนูจะประกาศให้นางเป็นพี่สาวของนายหญิง อี๋เมิ่งน้ำตาไหลด้วยความตื้นตันใจ นางรีบคุกเข่าขอบคุณทันที“ขอบคุณนายหญิง ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู”“คนต่อไปนั่นก็อี๋เหยา ต่อไปให้เรียกนางว่า แม่นางอี๋เหยานางจะมีฐานะเป็นพี่สาวของข้า ทุกคนโปรดให้ความเคารพพวกนางดั่งเคารพข้า” อี๋เหยาก้าวออกมาคุกเข่าขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ แม้นางจะอายุมากกว่าหว่านชิง แต่นางยินดีคุกเข่าให้อย่างเต็มใจ“คนต่อไปพี่จื่อหานและพี่จื่อหาว พวกเขาจะเป็นมือขวาและมือซ้ายของข้า ทุกคนโปรดให้ความเคารพพวกเขาเช่นกัน ยามนี้จวนยังสร้างไม่เสร็จทุกคนก็อดทนอยู่กันไปก่อน เราอยู่ที่นี่เหมือนเป็นครอบครัว เพราะฉะนั้นมีเรื่องใดไม่สบายให้บอกได้ทันที” “ข้าทำขนมเปี๊ยะขายและจะขยับขยายทำอย่างอื่นอีกหลายอย่าง พรุ่งนี้ทุกคนมาลงชื่อ

จวนอัครมหาเสนาบดีหลี่ซูเผิง ยามนี้เหล่าขุนนางต่างมารวมตัวกันยังห้องลับของหลี่ซูเผิงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เสนาบดีกรมยุติธรรมหลี่ตงหยวนน้องชายของอัครมหาเสนาบดีหลี่ซูเผิง เสนาบดีโจวหยางเฉิงกรมโยธา เสนาบดีสวี่ซูเฉินกรมการคลัง อีกทั้งยังมีเสนาบดีกรมอื่น ๆ อีกหลายคน และยังมีผู้ประกอบการค้าอีก5-6คนมาร่วมประชุมด้วย“ท่านอัครมหาเสนาบดีหลี่ ไหนท่านบอกว่าฮ่องเต้ก็เป็นเพียงหุ่นเชิดคนหนึ่ง เหตุใดยามนี้แต่งตั้งคุณหนูฉือที่มีวัยเพียง16ปี ให้มารับตำแหน่งอวี้สื่อต้าฟูเช่นนี้กันเล่า! แบบนี้มันตบหน้ากันชัด ๆ เลย”เสนาบดีสวี่โวยวายขึ้นมาทันที“ฝ่าบาทลุกมากระทำการเช่นนี้ไม่ไว้หน้าท่านเลยสักนิด คิดยังไงเอาเด็กเมื่อวานซืนมารับตำแหน่งใหญ่โตเช่นนี้ ข้าว่ามันชักจะยังไง ๆ ซะแล้วสิ ฝ่าบาทที่เคยว่านอนสอนง่าย เริ่มจะไม่เชื่อฟังและแข็งข้อขึ้นมาแล้วสินะ” เสนาบดีโจวเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่พอใจ“ข้าคิดว่าที่ฝ่าบาทกล้าแต่งตั้งนางก็เพราะว่ามีแม่ทัพกู้หนุนหลัง วันก่อนข้าเรียกเขามาคุยพร้อมที่จะยื่นข้อเสนอ แต่เขารีบปฏิเสธข้าทันที และบอกว่าจะยืนเคียงข้างราชวงศ์ ข้าโกรธมากจึงได้ส่งคนไปจัดการเขา แต่ไม่คาดคิดเลยว่า เขาจะเตรียมการรอค

ปึก ๆ ปึก ๆ เสียงทุบประตูดังขึ้นมาอย่างไม่มีความเกรงใจจากฝีมือของเสวียนอ๋อง ไท่จื่ออุ้มนางมาส่งแล้วยังไม่ยอมกลับไปเสียที อย่าบอกนะว่าเขาคิดจะจับนางอุ่นเตียง เข้าไม่มีทางปล่อยให้เขาทำอะไรนางแน่ เขาในฐานะพี่ชายจะปกป้องนางอย่างสุดความสามารถ แอ๊ดดด เสียงเปิดประตูดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของไท่จื่อ ที่ยืนมองเสวียนอ๋องด้วยสีหน้าโกรธเคืองอย่างไม่พอใจ ส่วนหว่านชิงยืนกอดอกมองเสวียนอ๋องด้วยสีหน้าเอาเรื่อง นี่เขาคิดว่านางกับไท่จื่อจะอุ่นเตียงกันใช่หรือไม่ นางไม่ใช่คนใจง่ายขนาดนั้นหรอกนะ แต่ว่า…หากเขามาช้ากว่านี้ก็ไม่แน่เหมือนกันนะ “มารบกวนคนจะหลับจะนอนรู้หรือไม่ว่ามันบาป” ไท่จื่อเอ่ยตำหนิเขาทันที“ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าทำอะไรนางแน่ หลีกไปข้าจะนอนที่นี่ด้วย”“อะไรนะเพคะ! ถ้าเช่นนั้นไท่จื่อและท่านอ๋องปูผ้านอนกับพื้นตรงมุมโน้นเลยเพคะ เพราะว่าหม่อมฉันจะนอนบนเตียง”เอ่ยจบหว่านชิงก็รีบเดินกลับไปนอนที่เตียงทันที ปล่อยให้ไท่จื่อและเสวียนอ๋องมองหน้ากันอย่างไม่สบอารมณ์ “เสวียนอ๋องเจ้ามันเป็นมารขัดความสุขของข้าจริง ๆ วันใดที่เจ้ามีคนที่ชอบ ข้าจะกลั่นแกล้งเจ้าให้ถึงที่สุด” เสวียนอ๋องยักไหล่อย่างไม่ใส่ใ

ศาลต้าหลี่ เมื่อคนได้ยินว่าอวี้สื่อต้าฟูจะรื้อคดีของอดีตกรมโยธาที่เสียชีวิตโดยการฆ่าตัวตาย ทุกคนก็ความสนใจเป็นอย่างมาก แม้ว่าคดีนี้จะถูกปิดไปนานมากแล้ว แต่ในเมื่อยามนี้ทุกคนรู้ว่านางมีความสามารถในการเห็นอดีตและอนาคต นั่นก็หมายความว่าเขาไม่ได้ฆ่าตัวตาย ยามนี้ที่ศาลต้าหลี่มีผู้คนมายืนรอดูการตัดสินกันอย่างมากมายนอกจากผู้คนในเมืองหลวงแล้ว ยังมีผู้มาร่วมชมการตัดสินคดีอย่างเช่น ไท่จื่อ เสวียนอ๋อง เสนาบดีกรมยุติธรรมหลี่ตงหยวน แพทย์ชันสูตรศพ แต่ที่น่าแปลกก็คือแม่ทัพกู้ก็มานั่งฟังด้วย และอีกคนก็คือเสนาบดีฟ่านท่านตาของหว่านชิง กู้ซินหยานที่ตามมาดูไท่จื่อรู้สึกไม่พอใจบิดาของตน ที่มาร่วมนั่งฟังการตัดสินคดีในครั้งนี้ หรือว่าพอนางได้เป็นอวี้สื่อต้าฟู เรื่องราวในอดีตที่เคยเกิดขึ้นเขาก็ลืมไปจนหมดสิ้น อีกทั้งไท่จื่อบอกว่าชอบหว่านชิง บิดาของนางเลยคิดจะให้อภัย ไม่ได้! เรื่องนี้นางต้องเล่าให้มารดาได้รับรู้หว่านชิงเดินเข้ามาด้วยความมั่นใจ ซ้ายและขวามีองครักษ์ตามประกบไม่ห่าง เสนาบดีหลี่ตงหยวนปรายตามองนางอย่างเย็นชา เขาก็อยากรู้ว่านางจะมีความสามารถมากเพียงใดกัน ถึงจะมองเห็นอดีตแต่การตัดสินในรูปคดี ต้อง

เสียงฝีเท้าของเหล่าทหารมากมายวิ่งมาปิดล้อมจวนของอัครมหาเสนาบดีหลี่ซูเผิง ทำให้ยามนี้บ่าวและคนในจวนต่างแตกตื่นตกใจเป็นอย่างมาก หลี่ซูเผิงและหลี่ตงหยวนตกใจจนใบหน้าซีดเผือด นี่มันอะไรกัน! ถึงขั้นเอาทหารมาล้อมจวนเขาเลยหรือ บังอาจนัก!“ท่านพี่นักฆ่าคงสารภาพความผิดไปหมดแล้ว” หลี่ตงหยวนเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและหวาดกลัว หลี่ซูเผิงตวัดสายตาเย็นเยียบมามองเขาทันที ก่อนจะกัดฟันพูดออกมา“ข้าก็อยากรู้ว่าใครกล้าพาคนมาล้อมจวนของข้า บุตรสาวของข้าเป็นถึงฮองเฮา ไอ้พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!” เขาตวาดออกมาอย่างเกรี้ยวกราด แต่แล้วคนที่ก้าวเข้ามาทำเอาเขาถึงแทบล้มทั้งยืน นี่มันหมายความว่าอย่างไร? “ฮองเฮา! นี่มันอะไรกัน?”“ท่านพ่อ…ข้าต้องขออภัยที่ข้าอกตัญญู ต่อไปท่านก็อยู่แต่ในจวนนี้เถิดเจ้าค่ะ ราชโองการจะตามมาในอีกไม่ช้า ข้าคงต้องขอตัวก่อน” เอ่ยจบฮองเฮาก็เตรียมจะหมุนตัวเดินจากไป“นังลูกชั่ว! เจ้าทำแบบนี้กับข้าได้ยังไง! ข้าเป็นบิดาเจ้านะ แล้วนั่นก็เป็นพี่ชายของเจ้า นังลูกเลว! เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้นะ ”ฮองเฮาค่อย ๆ หันกลับมามองหลี่ซูเฉิงด้วยสีหน้านิ่งสงบ “ต่อจากนี้…จะไม่มีบุตรสาวที่ว่านอนสอนง่ายและเชื่อ