All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นลูกสาวของนางร้ายตกอับ: Chapter 41 - Chapter 50

สองพ่อลูกตระกูลฟู่ได้นำตะกร้าผลไม้มาเยี่ยมหว่านชิง หลังจากได้รับรู้ข่าวพวกเขาก็รีบเดินทางมาเยี่ยมด้วยความเป็นห่วง หลังจากวันนั้นพวกเขาสองคนก็ได้ปรับปรุงตัวเองและปรับปรุงจวนอย่างเคร่งครัด พวกเขาตั้งใจจะมาชวนหว่านชิงไปดูสิ่งที่พวกเขาได้ทำขึ้นมาใหม่ อย่างเช่นแปลงสวนดอกไม้และการทำความสะอาดบ่อเลี้ยงปลา อีกอย่างที่สำคัญคือพวกเขาอยากรู้ว่า วิญญาณฟู่ฮูหยินพอใจในสิ่งที่พวกเขาทำแล้วหรือไม่แต่ว่าพอเข้ามาถึงก็เห็นบุรุษสูงศักดิ์อยู่ด้วยถึงสองพระองค์ ทำเอาพวกเขาสองคนพ่อลูกถึงกับประหม่าขึ้นมาทันที“ถวายบังคมไท่จื่อ ถวายบังคมท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ คารวะท่านอวี้สื่อต้าฟูขอรับ” หว่านชิงยกยิ้มให้พวกเขาอย่างมีไมตรี แต่ว่าไท่จื่อกลับเริ่มคิ้วกระตุกกับสายตาของฟู่อี้เฉิง ที่มองหว่านชิงด้วยดวงตาเป็นประกาย หว่านชิงหันมาเห็นสายตาของเขาก็ถอนใจออกมา “ทั้งสองพระองค์ไปนั่งยังส่วนรับรองเถิดเพคะ”แม้ว่าจะไม่อยากไปแต่เมื่อนางเอ่ยปากบอก พวกเขาจึงจำเป็นต้องย้ายไปนั่งในส่วนรับรองอย่างไม่เต็มใจ แต่ว่าหูตายังคงทำงานกันอย่างหนัก เพราะต้องคอยมองและเงียหูฟังอยู่ตลอดเวลา“ท่านผู้ตรวจการพวกข้าสองพ่อลูกแวะมาเยี่ยมขอรับ” พวกเขารีบย

เมื่อหว่านชิงมาถึงที่ร้านนำโชค ก็เห็นผู้คนยืนมุงดูกันอยู่เต็มหน้าร้าน มีสตรีสองสามคนยืนต่อว่าต่อขานให้ทุกคนได้รับรู้ว่า ขนมเปี๊ยะที่ซื้อไปกินแล้วท้องเสียอย่างหนักและต้องการให้ทางร้านรับผิดชอบ เมื่อหว่านชิงเดินเข้ามาสตรีสามนางก็รีบปรี่เข้ามาชี้หน้าทันที “เจ้าใช่หรือไม่ที่เป็นเจ้าของร้านขนมเปี๊ยะ ลูกชายของข้ากินขนมเปี๊ยะแล้วท้องเสีย ยามนี้ต้องนอนติดเตียงลุกไม่ขึ้น เจ้าจะรับผิดชอบอย่างไร?” “ใช่ ๆ ลูกสาวของข้าและสามีข้า ยามนี้ก็ถ่ายท้องจนหมดเเรงไปแล้ว เป็นเพราะขนมเปี๊ยะของเจ้า”“ท่านพ่อและท่านแม่ของข้า ทั้งถ่ายท้องและอาเจียน ต้องเป็นเพราะขนมเปี๊ยะของเจ้าแน่ หากเจ้าไม่รับผิดชอบ ขนมเปี๊ยะของเจ้าได้เสียชื่อแน่” หว่านชิงยืนกอดอกมองพวกนางอย่างสมเพช ขนมเปี๊ยะกินแล้วท้องเสีย ฟังดูตลกชะมัด! ขนมของนางทำอย่างสะอาดถูกหลักอนามัย ฟังดูก็รู้ว่าปั้นน้ำเป็นตัวหาเรื่องใส่ร้าย หรือไม่หัวหมออยากได้เงินชดเชย ไท่จื่อที่ยืนอยู่ทนฟังต่อไม่ไหวอีกต่อไป พวกนางพูดจาเช่นนี้กับหว่านชิงได้อย่างไร เจ้าพวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!“พวกเจ้าคิดว่ากำลังพูดอยู่กับใคร” เขาก้าวเข้ามายืนข้างหว่านชิงด้วยสีหน้าเย็นชา ตามมาด้

“หากเป็นสหายกันแล้ว ข้าอนุญาตให้เจ้าเรียกข้าว่าหว่านชิง ส่วนข้าจะเรียกเจ้าว่าอี้เหรินและข้าก็อยากให้เจ้ามานั่งกับข้า” ฟู่อี้เหรินเริ่มประหม่าขึ้นมาทันที นางเป็นคนกระโดกกระเดกไม่เรียบร้อย หากต้องมานั่งร่วมกับเชื้อพระวงศ์ นางกลัวว่าจะทำให้บิดาขายหน้า หว่านชิงจับมือของนางมากุมเอาไว้ “ไม่ต้องกังวลทำตัวตามสบาย ก็แค่เชื้อพระวงศ์มีอะไรน่ากลัวกัน” ประโยคหลังนางเอ่ยเสียงเบา แต่ทว่าไท่จื่อเสวียนฮ่าวหยางก็ยังได้ยิน เขารีบยกมือมาบีบแก้มของนางเบา ๆ โดยไม่สนสายตาของผู้ใดเลยสักนิด ในเมื่อวันก่อนเขาประกาศออกไปแล้ว จะต้องมากังวลสิ่งใดอีก อย่างไรนางก็คือว่าที่พระชายาของเขา “ลิงทโมนน้อยอย่าดื้อให้มันมากนัก” “งื้อ…” หว่านชิงรีบมาจับมือของเขาเอาไว้ “ก็ดื้อแต่กับพระองค์ผู้เดียว” เขาได้ฟังก็ยิ้มออกมาเต็มใบหน้า ภายในใจเบ่งบานราวกับดอกไม้ได้รับหยาดฝน น่ารักจริง ๆ ลิงน้อยของข้า หากอยู่กันเพียงลำพังเขาคงดึงนางมากอดเอาไว้แล้ว รอกลับถึงจวนเขาจะกอดนางให้หนำใจ ฟู่อี้เหรินมองท่าทีของพวกเขาสองคนก่อนจะยิ้มออกมา พวกเขาสองคนชอบพอกันหรอกหรือ ถ้าเช่นนั้นนางก็คือว่าที่พระชายาหรือที่เรียกว่าไท่จื่อ

สามวันต่อมาทางราชสำนักก็ออกมาติดประกาศ ความผิดของเหล่าขุนนางและบทลงโทษ หลี่ซูเผิงถูกถอดจากตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีและให้ติดคุกตลอดชีวิต เสนาบดีหลี่จงหยวนกรมยุติธรรมโทษติดคุกตลอดชีวิต เสนาบดีโจวหยางเฉิงโทษติดคุกตลอดชีวิต เสนาบดีสวี่ซูเฉินโทษติดคุกตลอดชีวิต ส่วนคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้เป็นขุนนางแต่ได้ทำความผิด โทษติดคุก20ปี ประกาศต่อมาคือการประกาศยกเลิกการหมั้นหมาย ระหว่างคุณหนูโจวอวิ๋นเยว่และไท่จื่อเสวียนฮ่าวหยาง ประกาศต่อมาเป็นการประกาศยกเลิกการหมั้นหมาย ระหว่างคุณหนูสวี่ซูหรานและเสวียนอ๋อง เสวียนหรงจื้อประกาศต่อมาคือการประกาศ ให้มีการยกเลิกการค้าขายทาส หากตรวจพบว่ายังมีคนลักลอบค้าขาย จะถือว่ามีความผิดอย่างร้ายแรง โทษคือประหารชีวิต เมื่อมีประกาศออกมาเช่นนี้ บรรดาพ่อค้าทาสจำเป็นต้องเดินทางมาพบกับอวี้สื่อต้าฟู เพราะยามนี้ทาสที่พวกเขาซื้อมามีเป็นจำนวนมาก หากทางการประกาศออกมาเช่นนี้ หากว่าพวกเขาต้องปล่อยทาสไป พวกเขาย่อมขาดทุนไม่ใช่น้อยเลย หว่านชิงรับฟังปัญหาของพวกเขาอย่างเข้าใจ การค้าขายทาสมีมาอย่างยาวนาน จู่ ๆ มาประกาศให้ยกเลิก พ่อค้าย่อมตั้งตัวไม่ทัน“ทางการจะช่วยชดเชยเงินที่พวกท่านจ่ายไป แต่ต

เช้าของวันใหม่อี๋เมิ่งและอี๋เหยาได้ให้บ่าวจัดเตรียมน้ำอาบให้กับทุกคน แต่ว่าดูเหมือนว่าทุกคนจะยังไม่อยากตื่น เพราะว่าเมื่อคืนกว่าพวกเขาจะพากันไปนอนก็ดึกดื่นค่อนคืน อีหมิงและเลี่ยงซูรีบกลับไปเอาอาภรณ์ชุดใหม่มาให้ไท่จื่อและเสวียนอ๋องให้พวกเขาได้เปลี่ยน แต่ว่าในเรือนใหญ่ยามนี้ยังคงปิดประตูเงียบสนิท หว่านชิงสภาพตอนนี้ เนื้อตัวของนางเต็มไปด้วยร่องรอยของการฝากรักจากไท่จื่อ นางนอนหลับใหลอย่างอ่อนเพลีย ขาของนางพาดอยู่บนใบหน้าของไท่จื่อ ส่วนศีรษะของนางพาดอยู่บนต้นขาของเขา สภาพร่างกายของไท่จื่อก็ไม่ต่างกัน บนลำคอของเขาเต็มไปด้วยร่องรอย ดูเหมือนว่าเมื่อคืนนี้พวกเขาจะทำสงครามกันอย่างหนักหน่วง จนยามนี้ไม่มีใครอยากลุกออกมาจากเตียงส่วนเสวียนอ๋องก็ไม่ด้อยไปกว่าคู่ของไท่จื่อ เตียงมีไม่นอน พากันลงมานอนอยู่บนพื้นด้านล่าง ยามนี้ฟู่อี้เหรินนอนก่ายอยู่บนตัวของเขา พวกเขาจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่สิ่งที่จดจำได้อย่างขึ้นใจก็คือ บทรักอันแสนหวานและเร่าร้อนที่พวกเขาได้มอบให้แก่กันส่วนคู่ของจางไป๋อวี้และฟู่อี้เฉิงพวกเขาตื่นขึ้นมาจัดหนักกันในยามรุ่งสาง จากนั้นก็พากันหลับไปอีกครั้ง ยามนี้คู่รักข้าวใหม่ปลาม