ตอนที่2 ยาห้ามครรภ์ไม่ได้ผล

ในวันต่อมา…

“คุณหนูยาต้มมาแล้วเจ้าค่ะ”

“รีบเอามาเร็ว ๆ ขอบใจนะ แล้วก็ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาดเข้าใจใช่หรือไม่?” ฟ่านซินหรานรีบกำชับฮุ่ยอันอีกครั้ง ก่อนจะรีบยกถ้วยยาขึ้นดื่มทีเดียวจนหมดถ้วย “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

ฟ่านซินหรานเก็บเนื้อเก็บตัวรักษาอาการบาดแผลที่ลำคอของนางอยู่เกือบเดือน และตั้งหน้าตั้งตารอคอยเวลานั้นของเดือนอย่างใจจดใจจ่ออย่างเป็นกังวล รอบเดือนของนางยังไม่มาจะเป็นไปได้อย่างไร หรือเป็นเพราะนางกังวลมากเกินไปรอบเดือนจึงคลาดเคลื่อน

แต่หากว่านางท้องขึ้นมาจริง ๆ ก็หมายความว่ายาห้ามครรภ์ไม่ได้ผล แล้วเหตุใดถึงไม่ได้ผล เรื่องนี้นางจะนิ่งนอนใจไม่ได้ ไวเท่าความคิดฟ่านซินหรานรีบไปหยิบห่อยาที่ซ่อนเอาไว้ จากนั้นก็รีบนำผ้ามาห่อ

นางนั่งทบทวนความทรงจำของร่างนี้เกี่ยวกับฮุ่ยอันบ่าวรับใช้คนสนิท ก่อนจะตกใจจนตาเบิกกว้าง อย่าบอกนะว่าฮุ่ยอันนางจะแค้นเคืองเรื่องที่นางสั่งโบยมารดาของนาง แล้วคิดจะแก้แค้นนางด้วยการสับเปลี่ยนยา ฟ่านซินหรานใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด หากสิ่งที่นางคาดเดาเป็นความจริง นางคงจะปิดบังท่านย่าและท่านแม่ไม่ได้อีกต่อไป

ฟ่านซินหรานตัดสินใจมาหาท่านย่าที่เรือนทันที เมื่อมาถึงก็เห็นมารดานั่งคุยอยู่กับท่านย่า นางจึงคิดว่าเหมาะเลยทีเดียวที่นางจะได้บอกให้ทั้งสองคนได้รับรู้

ฟ่านซินหรานให้บ่าวทุกคนออกไปจนหมดจากนั้นก็ปิดประตู ฮูหยินผู้เฒ่ามองหลานสาวสุดที่รักอย่างไม่เข้าใจ ฟ่านฮูหยินเองก็งุนงงสงสัยว่า บุตรสาวจะทำอะไรกันแน่จู่ ๆ ก็บอกให้บ่าวทุกคนออกไปแล้วปิดประตูลง 

แต่แล้วฟ่านซินหรานก็คุกเข่าลง จากนั้นก็เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ท่านย่าและมารดาฟัง

“ท่านย่า ท่านแม่ ข้ามันไม่เอาไหนไร้ศักดิ์ศรีจนทำเรื่องไร้ยางอายให้พวกท่านต้องขายหน้าแล้ว ข้าต้องกราบขอโทษเจ้าค่ะ” ฟ่านซินหรานร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้นอย่างรู้สึกผิด ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่เธอเลยสักนิดที่กล้าทำเรื่องเช่นนี้ แต่ว่าช่างเถอะเล่นตามน้ำไปก่อนก็แล้วกัน

ฮูหยินผู้เฒ่าและฟ่านฮูหยินตกใจจนพูดไม่ออก นางเป็นคนวางยาปลุกกำหนัดซื่อจื่อ แต่ว่าคนที่มีความสัมพันธ์กับนางกลับเป็นเสวียนอ๋อง และตอนนี้ฟ่านซินหรานคาดเดาว่า นางกำลังตั้งครรภ์! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! นางกล้าทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร

“เจ้าไม่อยากให้เขารับผิดชอบหรือ?” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยอย่างห่วงใย ในเมื่อผิดพลาดไปแล้วก็ต้องมาช่วยกันคิดว่าจะเอาอย่างไรต่อไป จะต่อว่าและซ้ำเติมไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด และดูเหมือนว่าตอนนี้ ฟ่านซินหรานก็จะสำนึกผิดและคิดได้แล้ว ถึงตัดสินใจมาขอโทษและบอกความจริง 

ฟ่านซินหรานรีบส่ายหัวปฏิเสธทันที “ไม่เจ้าค่ะท่านย่า ที่เขาปล่อยข้าออกมาโดยไม่ฆ่าข้า ก็เพราะว่าข้าสัญญาว่า จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาและจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเจ้าค่ะ ที่จริงมันเป็นความผิดของข้าเองทั้งหมดเจ้าค่ะ” 

เมื่อได้ฟังฮูหยินผู้เฒ่าก็ผินหน้าไปมองฟ่านฮูหยินก่อนจะถอนหายใจออกมา “ย่าจะพาเจ้าไปอยู่ที่เมืองเยี่ยนฟางสักระยะ หากว่าเจ้าชอบจะอยู่ที่นั่นเลยก็ได้นะ ที่จริงย่าก็อยากกลับไปอยู่ที่บ้านเกิดตั้งนานแล้ว พอมีเรื่องเช่นนี้ย่าก็คิดว่าคงถึงแก่เวลาแล้ว”

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านย่า” ฟ่านซินหรานตรงเข้าไปสวมกอดฮูหยินผู้เฒ่าอย่างซาบซึ้งใจ ท่านย่ารักและพร้อมเข้าใจนางเสมอ หญิงชรายกมือมาลูบศีรษะให้หลานสาวอย่างปลอบโยน ฟ่านฮูหยินก็มองมารดาของสามีอย่างขอบคุณ ที่รักและเอ็นดูฟ่านซินหรานมาโดยตลอด

ทางด้านฮุ่ยอันเมื่อเห็นฟ่านซินหรานมาหาฮูหยินผู้เฒ่าและฟ่านฮูหยิน อีกทั้งบอกให้บ่าวออกมาทั้งหมด จากนั้นก็ปิดประตูเพื่อพูดคุยกัน ทำให้นางพอจะเดาเรื่องราวได้ในทันที คุณหนูคงรู้เรื่องที่นางตั้งครรภ์แล้วสินะ นางคงต้องรีบหนีไปก่อนที่พวกเขาจะมาจับตัว 

ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกหมอให้มาตรวจร่างกายของฟ่านซินหรานอีกครั้ง พร้อมกับให้หมอตรวจดูยาที่ฟ่านซินหรานนำมาด้วย  เป็นไปตามคาดฟ่านซินหรานเริ่มตั้งครรภ์อ่อน ๆ ส่วนยาในห่อเป็นยาบำรุงร่างกาย ไม่ใช่ยาห้ามครรภ์แต่อย่างใด

เมื่อรู้แน่ชัดเช่นนี้ฮูหยินผู้เฒ่าก็เคารพการตัดสินใจของหลานสาว เรื่องนี้จะถูกปิดเป็นความลับ และนางจะย้ายไปอยู่ที่เมืองเยี่ยนฟางกับหลานสาวแบบถาวร แต่คงต้องใช้เวลาเตรียมตัวสักพัก

ทางด้านเสวียนอ๋องตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง เขาก็ไม่เห็นฟ่านซินหรานมาปรากฏตัวให้เขาเห็นอีกเลย นางทำตัวหายสาบสูญไปอย่างที่นางสัญญาเอาไว้จริง ๆ วันนี้เขาออกมานั่งทานอาหารกับองค์ชายสามและซื่อจื่อที่โรงเตี๊ยมฟู่เจิน เขาเลือกที่จะนั่งอยู่ริมระเบียงบนชั้นสอง เพื่อที่จะได้มองผู้คนเดินกันขวักไขว่อยู่บนท้องถนนด้านล่าง

แต่แล้ว…สายตาของเขาก็ดันไปสะดุดกับร่างที่แสนงดงามของฟ่านซินหราน เหตุใดวันนี้นางดูงดงามแตกต่างจากในวันนั้นหรือเป็นเพราะในวันนั้นเขามัวแต่โกรธอยู่เลยไม่ได้สังเกต ดูเหมือนว่าบ่าวสามสี่คนของนาง จะช่วยถือของกันอย่างพะรุงพะรังเต็มไม้เต็มมือไปหมด นางจะซื้อของไปทำไมมากมาย ที่จวนตระกูลฟ่านจะมีงานหรือ

เขารีบส่งสัญญาณให้องครักษ์คนสนิทไปสืบข่าวในทันที ไม่นานองครักษ์ก็รีบมากระซิบบอกเขา “นางจะย้ายไปอยู่ที่เมืองเยี่ยนฟางกับท่านย่าของนางพ่ะย่ะค่ะ” เขาได้ยินก็พยักหน้ารับรู้ โดยไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา

“เจ้าไปซื้อขนมร้านที่คุณหนูฟ่านอิ้งเยว่ชอบ ข้าจะแวะเอาไปให้นาง” ซื่อจื่อเอ่ยบอกองครักษ์คนสนิท เมื่อเขาเหลือบไปเห็นคุณหนูใหญ่ฟ่าน จึงนึกถึงสตรีที่เขาคบหาด้วยอย่างคุณหนูรองฟ่านอิ้งเยว่

“พ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายสามได้ยินก็รีบเอ่ยขึ้นมา เพราะเขาเองก็นั่งมองฟ่านซินหรานด้วยความพึงใจ เขาไม่คิดว่านางจะงดงามมากถึงเพียงนี้ หากว่าซื่อจื่อจะไปหาฟ่านอิ้งเยว่ เขาจะขอไปด้วย เพราะเขาจะได้ใช้โอกาสนี้ไปทำความรู้จักกับนางเอาไว้ด้วย

“ข้าจะไปกับเจ้าด้วย ข้าอยากไปทำความรู้จักกับคุณหนูใหญ่ฟ่านซินหราน นางงดงามถูกใจข้ามาก” คำพูดขององค์ชายสามทำให้ซื่อจื่อและเสวียนอ๋องถึงกับชะงักงันไปแต่ก็ไม่มีใครพูดสิ่งใดออกมา