ตอนที่3 อย่ามายุ่งกับหม่อมฉัน

จวนตระกูลฟ่าน

 ซื่อจื่อ เสวียนอ๋อง และองค์ชายสามถูกเชิญให้มานั่งที่ห้องโถง โดยฮูหยินรองฟ่านและฟ่านอิ้งเยว่ออกมาต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เพราะซื่อจื่อคบหากับฟ่านอิ้งเยว่อย่างเปิดเผยผู้คนยามนี้รับรู้โดยทั่วกันว่า พวกเขาทั้งสองกำลังคบหาและดูใจกันอยู่

“ถวายบังคมซื่อจื่อ ถวายบังคมเสวียนอ๋อง ถวายบังคมองค์ชายสามเพคะ”

“ข้าซื้อขนมร้านที่เจ้าชอบมาฝาก” ซื่อจื่อหลี่เจี้ยนกั๋วเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมยื่นขนมไปให้ฟ่านอิ้งเยว่ “ขอบพระทัยเพคะ” นางตอบรับกลับมาอย่างอ่อนหวาน

“ฮูหยินรองฟ่านพอดีข้าก็ซื้อขนมมาฝากคุณหนูใหญ่ฟ่านซินหราน ไม่ทราบว่าพอจะเรียกนางออกมารับด้วยตนเองได้หรือไม่?” องค์ชายสามหลี่เจียวหั่วเอ่ยขึ้นมาทันที เพราะเขาอยากพบนางใกล้ ๆ

ฮูหยินรองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ระบายยิ้มออกมา ก่อนจะส่งสัญญาณ ให้บ่าวรับใช้รีบไปตามฟ่านซินหรานมาที่นี่ ไม่นานบ่าวรับใช้ก็รีบกลับมารายงาน

“เรียนฮูหยินรอง คุณหนูใหญ่หลังจากกลับมาจากซื้อของที่ตลาด ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยสบาย นางจึงไม่อาจออกมาต้อนรับได้ขอรับ” 

ฮูหยินรองได้ฟังก็พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับองค์ชายสาม “ต้องขออภัยด้วยเพคะ”

“ไม่เป็นไรในเมื่อนางไม่สบาย ข้าก็ไม่อาจรบกวน” องค์ชายสามรู้สึกผิดหวังที่ไม่ได้พบหน้าสตรีที่เขาพึงใจ ตอนอยู่ที่ตลาดเขาเพียงเห็นหน้านางจากที่ไกล ๆ เขาจึงอยากเห็นนางแบบใกล้ ๆ ดูสักครั้ง เขาอุตส่าห์มาถึงจวนแต่ว่านางกลับไม่สบายเสียนี่ น่าเสียดายจริง ๆ

ซื่อจื่อและฟ่านอิ้งเยว่หันไปมองหน้ากันแต่ก็ไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา คืนนั้นเป็นซื่อจื่อและฟ่านอิ้งเยว่ ที่ได้รับรู้แผนการของฟ่านซินหรานจากฮุ่ยอันบ่าวรับใช้ของคุณหนูใหญ่ พวกเขาจึงวางแผนเอาคืนฟ่านซินหราน ด้วยการโปะยาสลบแล้วจับนางไปไว้ที่เตียงของเสวียนอ๋อง พวกเขาเดาว่าทั้งสองคนคงร่วมหอกันไปแล้ว แต่แปลกหลังจากวันนั้น คุณหนูใหญ่ฟ่านกลับไม่มีท่าทีโวยวายใด ๆ นางเพียงเก็บตัวเงียบ ๆ อยู่ในจวนเพียงเท่านั้น 

เสวียนอ๋องคิดว่านางตั้งใจที่จะไม่ออกมาพบมากกว่า ฮึ! ก็รักษาคำพูดดี “ได้ข่าวว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะย้ายไปอยู่ที่เมืองเยี่ยนฟาง?” เขาเอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไม่บ่งบอกว่ารู้สึกเช่นไร

“ใช่เพคะ ท่านย่าบอกว่าแก่ชรามากแล้ว จึงอยากจะไปใช้ชีวิตบั้นปลายยังบ้านเกิดเพคะ ท่านย่ารักพี่ใหญ่มากจึงอยากจะพาพี่ใหญ่ไปอยู่ด้วยกันเสียที่นั่นด้วยเพคะ”

 ฟ่านอิ้งเยว่เอ่ยตอบ พร้อมกับคอยสังเกตสีหน้าของเสวียนอ๋องอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ไม่พบเห็นสิ่งผิดปกติใด แปลกหรือว่าเขาสองคนจะยังไม่มีอะไรกัน จะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อฟ่านซินหรานนอนรอเขาอยู่แล้วบนเตียงแถมไร้อาภรณ์เช่นนั้น ส่วนเขาก็ถูกพิษกำหนัดอย่างรุนแรง เป็นไปไม่ได้ว่าเขาจะไม่ลงมือ

พวกเขาได้ฟังก็พากันเงียบไป จากนั้นก็ขอตัวกลับ อิ้งเยว่มองตามร่างสูงโปร่งที่เดินจากไปอย่างมีความสุข เขาแวะเวียนมาหานางบ่อยครั้งเช่นนี้ นางก็คงมั่นใจได้แล้วใช่หรือไม่ว่าเขามีใจให้นาง ตำแหน่งพระชายาของซื่อจื่อคงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว ส่วนพี่ใหญ่ในเมื่อกล้าคิดที่จะแย่งบุรุษของน้องสาว ก็ต้องเจอแผนตลบหลังเช่นนี้แหละมันถึงจะสาสม! 

ทางด้านฟ่านซินหราน ยามนี้นางเริ่มมีอาการแพ้ท้องขึ้นมาบ้างแล้ว อย่างเช่นอาการเวียนหัวและคลื่นไส้ แต่ว่ายังไม่รุนแรงมากนัก เพราะเพิ่งจะเริ่มมีอาการ แต่หากอีกเดือนสองเดือน นางคิดว่าคงต้องแพ้มากกว่านี้แน่ นางคงต้องรีบออกเดินทางไปที่เมืองเยี่ยนฟางให้เร็วที่สุด เพราะอาการเช่นนี้ ใคร ๆ ก็ต้องดูออกหรือคาดเดาได้อย่างแน่นอนว่านางเป็นอะไร 

ฟ่านซินหรานนอนพิงหัวเตียงอ่านหนังสือเพราะยังไม่ง่วงนอน แต่แล้วจู่ ๆ บานหน้าต่างก็ถูกเปิดออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อนางหันไปมองก็ต้องตกใจ! นี่เขามาที่นี่ทำไมกัน!

แต่ถึงแม้ว่าจะตกใจ แต่ฟ่านซินหรานก็ไม่ขยับลงจากเตียงเพราะนางกำลังเวียนหัว นางจึงอยากจะนั่งเอนหลังนิ่ง ๆ โดยไม่ขยับไปไหน

“ไร้มารยาทถึงขั้นไม่ลุกขึ้นมาทำความเคารพ?” ฟ่านซินหรานได้ยินก็เชิดหน้าขึ้นมาทันที

“พระองค์มาที่เรือนของหม่อมฉัน เพื่อต้องการให้หม่อมฉันถวายความเคารพหรือเพคะ?”

เมื่อเขาได้ยินประโยคยอกย้อนของนาง ความโกรธก็เริ่มปะทุขึ้นมาทันที “ปากดีเช่นนี้อาการป่วยของเจ้าคงจะเสแสร้งกระมัง”

“จะเสแสร้งหรือไม่ แล้วพระองค์จะมายุ่งกับหม่อมฉันทำไมเพคะ?” อารมณ์ของนางไม่ได้มีไว้เพื่อพูดเอาใจใคร ในเมื่อนางตัดสินใจไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขา แล้วเขาจะมาตอแยกับนางเพื่อสิ่งใด หากคิดจะมาหาเรื่องอย่าคิดว่านางจะยอม

เขาได้ยินเช่นนั้นก็รีบพุ่งเข้าไปหานางทันที แต่เพราะฟ่านซินหรานตั้งท่ารออยู่ก่อนแล้ว นางจึงตวัดขาก้าวลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว แต่เพราะนางขยับตัวเร็วเกินไปอาการหน้ามืดจึงเกิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ร่างของฟ่านซินหรานถลาลงไปกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า เขาเห็นเช่นนั้นก็ตกใจเป็นอย่างมาก รีบตรงเข้ามาพยุงร่างของนาง แต่ฟ่านซินหรานรีบผลักเขาออกไปทันที

“อย่ามายุ่งกับหม่อมฉัน” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น เขามองนางอย่างนิ่งงัน ใบหน้าของนางยามนี้ซีดมาก นางไม่สบายจริง ๆ หรือนี่ เขาตัดสินใจอุ้มนางขึ้นไปวางบนเตียง

ฟ่านซินหรานจึงขยับไปนั่งบนเตียงที่ห่างออกไปอีกฝั่งของเตียง เขาเห็นท่าทีของนางอารมณ์โกรธก็กลับมาอีกครั้ง “อย่าสะดีดสะดิ้งให้มาก ลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าเป็นคนพาร่างกายของเจ้าไปประเคนให้ข้าถึงที่” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและดูแคลน

ฟ่านซินหรานเป็นเพราะนางกำลังท้องอารมณ์จึงแปรปรวนได้ง่าย โทสะของนางปะทุขึ้นมาอย่างยากที่จะระงับอารมณ์ได้ นางพุ่งตัวมาหาเขาเพื่อจะทุบให้หายโมโห แต่เขาก็ลุกขึ้นหลบนางทันทีเช่นกัน ทำให้ร่างของนางลอยละลิ่วตกลงไปจากเตียงดังพลั่ก!

ความเจ็บแปลบพุ่งเข้ามาบนบริเวณท้องน้อยของนางทันที ฟ่านซินหรานกุมหน้าท้องของตนเองเอาไว้แน่น ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาเป็นระลอก จนนางกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ไม่นะ! อย่าบอกนะว่านางกำลังจะแท้งลูก เลือดสด ๆ เริ่มไหลออกมามากมาย

เสวียนอ๋องตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เกิดอะไรขึ้นนางเป็นอะไร! เหตุใดเลือดของนางถึงออกมามากมายเช่นนี้ “ชุนเจ๋อรีบไปตามหมอมา แล้วทำให้เรื่องเงียบที่สุด”

“พ่ะย่ะค่ะ”