All Chapters of ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส: Chapter 51 - Chapter 60

จิรัฎฐ์มองคนข้างตัวที่อยากจะจูบปากสักทีหนึ่งถ้าไม่ติดว่าอยู่ในงาน นั่งคิดทวนตัวเองเพียงเวลาแค่สั้นๆ ที่กลับรู้สึกว่ารักพาขวัญ ความรู้สึกแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับผู้หญิงคนไหนในชีวิตเขาสักคน...ก็เขาเองที่เป็นคนทำอะไรบ้าๆ แล้วติดกับดักของตัวเองซะงั้น...“งั้นเดี๋ยวอีกสักพักกลับกัน แล้วค่อยไปหาอะไรทานกันนะครับ” จิรัฎฐ์เอ่ยพูดขึ้นในขณะที่วลัยวรรณชักสีหน้าไม่พอใจเพราะไม่ยอมสนใจเธอ “ดาวขึ้นไปหาย่าที่เวทีสิ เดี๋ยวเราต้องไปอวยพรให้คุณย่าเขานะ และเป็นตัวแทนของภูริสิทธิพิพัฒนพงศ์ด้วย” เตชน์ผู้เป็นพ่อของวลัยวรรณเอ่ยพูดขึ้นหลังจากที่นั่งเงียบมานาน ตีรณาเริ่มมองสามีด้วยสายตาที่ไม่พอใจ เพราะดูเหมือนว่าสามีของเธอจะพยายามไล่ลูกสาวให้ออกห่างจากจิรัฎฐ์ ความจริงเรื่องนี้เธอก็ไม่ได้สนใจแต่แรกอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน...ถ้าไม่เพราะพาขวัญเป็นลูกของชนิตราเธอจะไม่สนใจ แต่นี่ดันเกิดมาเป็นลูกของนางมารหัวใจเธอ อย่าหวังที่จะมีความสุข เพราะเธอไม่มีวันยอมให้อยู่อย่างสมหวังอย่างแน่นอน!วลัยวรรณมองหน้าของผู้เป็นพ่อด้วยความไม่พอใจแต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธคำสั่งได้ หญิงสาวลุกขึ้นจากโต๊ะเดินกระแทกเท้าออกไปพลางจิกสายตาม

ร้านอาหารหรูในตอนกลางคืนจากมุมตึกสูงมองเห็นทิวทัศน์ทั้งหมดโดยรอบ ชายหนุ่มเลือกนั่งโต๊ะที่อยู่มุมสุดและดูเป็นส่วนตัวที่สุด แสงไฟสีส้มอ่อนเพิ่มบรรยากาศโรแมนติกให้เป็นอย่างดี เมนูอาหารสองเล่มถูกวางลงที่ตรงหน้าของเธอและเขา ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาเปิดดูก่อนจะเงยหน้าไปมองหญิงสาวที่กล้าๆ กลัวๆ ที่จะสั่งอาหาร สายตาคู่สวยของเธอมองไปรอบร้านกับความรู้สึกที่แปลกใหม่และไม่เคยชิน จิรัฎฐ์หันไปสั่งอาหารของเขาพร้อมกับเลือกสั่งให้หญิงสาวด้วยเลย“มีอะไรหรือเปล่าจีน” พาขวัญยิ้มหวานให้ชายหนุ่มพร้อมกับส่ายหน้าเป็นคำตอบ“เปล่าค่ะ คือจีนว่าจีนไม่เหมาะกับที่แบบนี้ค่ะ” พาขวัญกล่าวพร้อมกับมองไปรอบๆ ตั้งแต่เธอเกิดมายังไม่เคยก้าวเขาโรงแรมหรูหราแพงขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต“ทำไมถึงคิดว่าไม่เหมาะ” ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นทั้งที่รู้อยู่ว่าเธอคงจะหมายถึงเรื่องอะไร จริงอยู่ที่ พาขวัญจน แต่เพราะว่าความรักทำให้เขามองข้ามคำว่าฐานะไป เวลานี้ฐานะไม่ใช่เส้นกันระหว่างความรู้สึกที่เขามีให้กับเธออีกต่อไป“จีนจนและก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง ความจริงแล้วจีนไม่สมควร...”“จีนไว้เราค่อยพูดเรื่องนี้กันนะครับ” จิรัฎฐ์แทรกขึ้นตัดบทพูดของ หญิงสาว

“ทำไมจะไม่ได้ ในเมื่อก็เป็นลูกเป็นหลานฉันเหมือนกัน” รมณเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พร้อมกับหันไปมองทางหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ที่นั่งอยู่อย่างเงียบๆ “ไม่ค่ะ ยังไงเดือนก็ไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด!” ตีรณาขึ้นเสียงด้วยความไม่พอใจ เธอจะขัดขวางทุกทางที่ให้พาขวัญย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ให้ได้ เธอเกลียด ชนิตรา! เกลียดพาขวัญ! “คุณแม่ครับ แล้วพาขวัญจะย้ายมาเมื่อไหรดีครับ” เตชน์เอ่ยถามขึ้นเมื่อดีใจที่รู้ว่าเขามีหลานสาวอีกคน เพียงแค่พบพาขวัญวันนี้เขาก็รู้สึกถูกชะตาด้วยถึงแม้ยังจะไม่คุยกันก็ตาม “แล้วเราว่ายังไงล่ะ?” รมณหันไปถามหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ “แล้วแต่คุณแม่ครับ แต่ผมคงต้องขอเวลาบอกความจริงให้เธอรู้ก่อน” “หมายความว่าพาขวัญยังไม่รู้หรือครับ” เตชน์เอ่ยถามขึ้นพลางมอง สีหน้าของผู้เป็นย่าที่พยักหน้าเป็นคำตอบ “ใช่แล้ว” รมณตอบขึ้น วลัยวรรณยิ้มก่อนจะเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ดีอกดีใจ “ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องไปสนใจเลยนี่คะคุณย่า ปล่อยๆ ไปเถอะค่ะ” “คุณแม่คะ เดือนว่าเราก็แค่หาบ้านให้อยู่และให้เงินก่อนไปก็พอแล้วค่ะ ไม่ต้องไปสนใจมากหรอกค่ะ” ตีรณาพูดแทรกขึ้นเพราะความเกลียดในตัวชนิตรามากกว่าที่จะยอมรับลูกสาว

ตีรณาเดินเข้าไปภายในห้องแต่งตัวของคนรักด้วยสีหน้าเธอเปี่ยมไปด้วยความสุข เพราะว่าเธอนั้นชอบเขาเป็นเดิมทุนอยู่แล้ว ยิ่งมารู้ว่าเธอจะได้แต่งงานกับเขาอีกไม่นานนี้ยิ่งดีใจเข้าไปอีก แต่ถึงกระนั้นหัวใจของเขาไม่ได้อยู่ที่เธอ กลับไปอยู่ที่ผู้หญิงไม่มีอะไรดีคนนั้น‘คุณดูไม่มีความสุขเลยนะคะ นี่งานมงคลของเรานะคะ’ ตีรณาเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบไล้ชุดสีขาวของชายหนุ่ม‘ใช่ เพราะว่าผมจำใจหมั้นกับคุณ ทั้งที่ไม่อยากจะหมั้นก็ตาม’ เป็นคำพูดที่ดูกรีดแทงหัวใจคนฟัง ตีรณามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาของความเจ็บปวด แต่เพียงแค่ชั่ววูบเท่านั้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตาเชิดหยิ่ง‘ช่วยไม่ได้นี่คะ ก็คุณดันไปหลงรักผู้หญิงคนนั้นเอง ถึงยังไงเราก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี’ ยิ้มร้ายที่มุมปากให้กับธเนศ พร้อมกับพูดต่อไปว่า ‘ใกล้ถึงฤกษ์แล้วนะคะ ฉันจะออกไปรับแขกก่อน ยังไงก็รีบๆ ตามไปนะคะ’ตีรณาหมุนตัวเตรียมเดินออกไปจากห้องในจังหวะที่หม่อมหลวง- ณรงค์ฤทธิ์เดินเข้ามาพอดี สายตาของเธอมองก่อนจะยิ้มหวานให้แล้วเดินออกไปจากห้อง ในเวลานี้ห้องเหลือเพียงแค่คนสองคน ซึ่งอีกคนเต็มไปด้วยแววตาเศร้าคิดถึงและโหยหา‘ภูมิ...’‘ฉันไม่อยากหมั้น’ ธ

“ทำไมยืนห่างพี่แบบนี้ล่ะครับ แล้วพี่จะบอกงานจีนได้ยังไง” จิรัฎฐ์พูดขึ้นพร้อมเลิกคิ้วมองหญิงสาวให้เดินเข้ามาหาเขา “แต่ว่าแค่นี้ก็ใกล้มากแล้วนะคะ” พาขวัญมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าลังเล เพราะไม่รู้ว่าเขาจะเจ้าเล่ห์มาลูกไม้ไหนอีก “มาครับ ไม่อย่างงั้นจีนจะฟังไม่รู้เรื่องนะครับ” เป็นข้ออ้างที่ไม่ค่อยจะขึ้นมากสักเท่าไหร่ จิรัฎฐ์เอื้อมมือกวักหญิงสาวเข้ามาใกล้แต่ไม่ได้ผล “ไม่ดีกว่าค่ะ สีหน้าของพี่เพลิงดูไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่ จีนยืนรออยู่หน้าโต๊ะดีกว่า” ว่าแล้วพาขวัญก็เดินถอยออกห่างไปอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม “พี่เพลิงมีอะไรจะสั่งจีนไหมคะ?” ดูเหมือนจิรัฎฐ์จะไม่ค่อยพอใจคนรู้ทันสักเท่าไหร่ แต่เขายังคงเก็บอาการไว้ภายใต้สีหน้าที่เรียบนิ่ง “ไม่มีครับ” ตอบตามตรงเพราะว่าจริงๆ แล้วเขาไม่มีงานให้เธอช่วย เพียงแต่เรียกให้เธอมาอยู่ด้วยเท่านั้น “ไม่มีหรือคะ?” พาขวัญถามชายหนุ่มด้วยความแปลกใจ “ครับ” จิรัฎฐ์ตอบสั้นๆ พร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินเข้ามาหาหญิงสาว นัยน์ตาคมสบมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เนิ่นนานจนพาขวัญนั้นก้มหน้าหลบสายตาเขา “ถ้าไม่มีอะไร งั้นจีนออกไปก่อนนะคะ จะได้ไม่รบกวนเว