All Chapters of ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส: Chapter 61 - Chapter 70

“ดี! ถ้าคุณมั่นใจมากนักหนาว่านังพาขวัญมันเป็นลูกของภูมิจริงๆ คุณก็ต้องหาหลักฐานมาให้ฉันดู” ตีรณาพยายามยื้อถึงความจริงที่ตนยังทำใจรับไม่ได้ เพราะเธอไม่มีวันเชื่อว่าพาขวัญจะเป็นธเนศจริงๆ“คุณจะให้ผม...”“คุณแม่คะ ดาวว่าพามันไปตรวจดีเอ็นเอดีไหมคะ” วลัยวรรณเสนอขึ้นเพราะว่าถ้าหากตรวจมาแล้วไม่ใช่เธอก็มีสิทธิ์ที่จะเขี่ยพาขวัญออกจากชีวิตของจิรัฎฐ์ด้วยเช่นกัน เพราะถึงยังไงเธอก็เหมาะสมและคู่ควรกว่าอยู่แล้ว “ฉันพาไปแน่! ฉันถึงมาที่นี่ไงล่ะ”ตีรณาหันไปพูดกับลูกสาวของเธอ ซึ่งหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าตีรณาต้องไม่เชื่อถึงขั้นหาหลักฐานมาอ้างอิง “ดีค่ะคุณแม่ จะได้รู้ๆ กันไปเลย” วลัยวรรณพูดพร้อมฉีกยิ้มหวานร้ายไม่ต่างจากตีรณาสักเท่าไหร่ ยิ่งคิดมากยิ่งเจ็บปวดมากผู้หญิงอย่างตีรณาที่เกิดมาพร้อมความสุขสบายในชีวิต มีทุกอย่างแต่ต้องมาอาภัพเจ็บปวดเพราะรัก ไม่สมหวังกับชายที่รัก ถึงกระนั้นก็ไม่เจ็บปวดมากไปกว่ามองชายที่รักรอผู้หญิงคนหนึ่งกลับมาหาเขา ทั้งที่ก็มีเธออยู่ทั้งคนแต่เขากลับไม่เคยจะแลมอง เพื่อให้ได้อยู่ใกล้เขา เพื่อให้ได้อยู่ข้างเขา เธอจำต้องตกลงรับแต่งงานกับเตชน์ทั้งที่ไม่ได้รัก รู้ว

วันเวลาผ่านไปล่วงเลยเกือบสี่เดือนแต่หัวใจของธเนศยังคงอยู่ที่ชนิตราไม่เปลี่ยน เขายังคงตั้งใจตามหาหญิงสาวกลับมาแต่ก็ยังไม่มีวี่แววอะไรทั้งสิ้น งานแต่งงานของเขาและตีรณาถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการเพราะว่าชายหนุ่มเลือกที่จะถูกขับออกจากตระกูลภูริสิทธิพิพัฒนพงศ์ดีกว่าจะต้องแต่งงานและทนอยู่กับหญิงที่ไม่ได้รักดูเหมือนว่ารมณจะมีความหวังอีกครั้งที่จะได้ตีรณามาเป็นลูกสะใภ้เพราะว่าลูกชายคนเล็กของเธอนั้นแอบมีใจให้ตีรณา อีกทั้งฝ่ายหญิงสาวเองก็เหมือนจะทำใจและตัดใจกับลูกชายคนโตของเธอได้แล้ว จึงหันมาเปิดใจให้กับเตชน์ดูสำหรับธเนศเขาโชคดีที่ไม่ต้องแต่งงานกับตีรณาอีก เขามีเวลาทุ่มเทกับการทำงานและสืบข่าวของชนิตราไปด้วย แต่ทว่าหญิงสาวนั้นก็ยังมาหาเขาและคุยสนิทสนมทำราวกับเขายังเป็นคู่หมั้นของเธออยู่‘คุณกำลังจะหมั้นและแต่งงานกับเจ้าภาคอยู่แล้ว แล้วทำไมยังมาหาผม?’ น้ำเสียงของชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นด้วยความเยือกเย็นพลางมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ชอบใจสักเท่าไหร่ โต๊ะทำงานของเขายังคงมีรูปชนิตราวางอยู่หลายรูป จนตีรณามองแล้วรู่สึกทิ่มแทงหัวใจ‘แต่เดือนก็ยังรักคุณนะคะภูมิ เดือนอยากอยู่ใกล้คุณ...’‘แต่คุณกำลังจะเป็นภรรยาน

จิรัฎฐ์ขับรถออกตามตีรณาไป เช่นเดียวกับหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ที่นั่งรถส่วนตัวไป เพราะว่าตีรณายืนยังที่จะไม่ไปตรวจในโรงพยาบาลแต่จะไปตรวจดีเอ็นเอในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่ตรวจโดยเฉพาะภายในรถที่เงียบสนิทมีเพียงแค่เสียงแอร์และลมหายใจของคนสองคนดังสลับกัน พาขวัญชำเลืองมองชายหนุ่มด้วยความกลัวและสับสน เธอไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเป็นอย่างไรต่อ อยู่ๆ ก็มาบอกเธอว่าเธอเป็นหลานสาวของคุณย่ารมณที่เกิดจากลูกชายคนโต เพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยได้ยินแม่ของเธอพูดถึงพ่อสักครั้ง ทั้งยังจำได้ว่าทุกครั้งที่เธอเอ่ยถามมีเพียงน้ำตาของคนเป็นแม่ไหล รินออกมา‘อย่าถามถึงพ่อให้แม่ได้ยินอีกเข้าใจไหม รู้ไว้ว่าพ่อเขาเป็นคนดี ดีมากจนผู้หญิงอย่างแม่นั้นเอื้อมไม่ถึง’และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่เธอถามถึงพ่อของเธอเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วหลังจากวันนั้นเธอก็ไม่เคยเอ่ยถามอีกเลย เพราะกลัวว่าแม่จะเสียน้ำตาอีก ให้ทุกอย่างที่เป็นคำถามค้างคาถูกลืมไป เพราะแม่ของเธอทำหน้าที่ทุกอย่างเป็นทั้งแม่และพ่อจนเธอรู้สึกไม่ขาดความรักเลยแม้แต่น้อยแต่แล้วทุกอย่างก็ไม่ได้ดีเกินกว่าที่คิด เพราะตอนเธออยู่มัธยมปลายเธอได้รู้ข่าวว่าแม่ของเธอนั้นป่วยด้วยโ

นานไม่ถึงชั่วโมงรถยนต์ของชายหนุ่มก็ไล่ตามมาติดๆ จนถึงบ้านภูริสิทธิ-พิพัฒนพงศ์ ก่อนจะหยุดจอดลงที่ใต้ชายคาบ้าน จิรัฎฐ์เปิดประตูลงจากรถก่อนจะเดินอ้อมมาหาหญิงสาวที่กำลังหันไปปิดประตูรถ ฝ่ามือใหญ่กุมมือเล็กของเธอไว้แน่นพร้อมกับยิ้มหวานละมุนให้หญิงสาว“ไปครับ”จิรัฎฐ์พาพาขวัญเดินเข้าไปในห้องรับแขกที่มีเสียงโวยวายของตีรณาดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ“คุณแม่คะ เดือนทำไปเพราะหวังดีนะคะ” ชายหนุ่มมองไปยังทุกคนที่นั่งอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว สีหน้าดูเครียดและกังวลไม่ต่างกันไปมากสักเท่าไหร่“นั่งลงก่อนสิ” รมณข่มน้ำเสียงไม่ให้ดูเกรี้ยวโกรธโมโห“คุณแม่! คุณแม่จะให้เด็กคนนี้มาใช้...”“เงียบๆ ซะแม่เดือน ถ้าไม่อยากอยู่ฟังก็ขึ้นห้องไปเหมือนยัยดาวซะ” เป็นคำพูดที่ไม่ถนอมน้ำใจตีรณาแม้แต่น้อย ตีรณากัดริมฝีปากล่างด้วยความเจ็บใจ พลางเชิดหน้านั่งลงโดยที่ไม่พูดอะไรแม้แต่น้อยใครว่าวลัยวรรณนั้นไม่อยากฟัง หล่อนเพียงแต่ไม่ได้เข้าไปร่วมนั่งฟังในห้องด้วยเท่านั้น ตัวที่ยืนฟังอยู่ข้างนอกเพราะว่าไม่อยากจะเห็นใบหน้าของพาขวัญที่เกลียดชัง...ผู้หญิงคนนี้กำลังจะมาแย่งทุกอย่างไปจากเธอ!“คุณย่ามีอะไรหรือเปล่าครับ”จิรัฎฐ์เอ่ยถามขึ้นพลาง

นานมากหลังจากที่พาขวัญและคุณย่ารมณเดินเข้าไปคุยเป็นการส่วนตัวเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่มีท่าทีที่จะออกมา วลัยวรรณเดินเข้ามานั่งข้างๆ จิรัฎฐ์ตั้งแต่ที่คุณย่าเดินออกไป เธอเกาะแขนชายหนุ่มจนแน่นไม่ปล่อยไปไหน หนำซ้ำพยายามแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในตัวเขาให้ได้มากที่สุดจิรัฎฐ์ได้แต่ถอนหายใจออกมาทั้งพยายามที่จะดันวลัยวรรณออกห่างแต่เจ้าตัวนั้นยังคงอยู่ จนเขาต้องเอ่ยปากพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ออกจะรำคาญ“ดาวครับ พี่อึดอัด ออกไปหน่อยได้ไหม”“พี่เพลิงพูดกับดาวอย่างนี้ได้ยังไงคะ!” วลัยวรรณมองสีหน้าของจิรัฎฐ์ด้วยสายตาที่ไม่พอใจ หากแต่มือของเธอนั้นยังเกาะอยู่ที่แขนของเขาเหมือนเดิม“ดาวครับ ถ้าดาวฟังไม่รู้เรื่องคราวหลังพี่จะไม่พูดกับดาวอีกแล้วนะ” เป็นคำขู่ที่ได้ผลเพราะเธอกลัวนั่นเอง จึงยอมปล่อยมือถอยออกห่างจากชายหนุ่มแต่ก็ไม่มากนักเท่าไหร่รมณเดินเข้ามาภายในห้องรับแขกอีกครั้งหนึ่งพร้อมกับพาขวัญ ทุกคนที่ต่างนั่งอยู่ ตีรณาละสายตาจาโทรศัพท์ขึ้นมามองแม่สามีที่เดินเข้ามา“ฉันตัดสินใจและคุยกับจีนแล้วว่าจะให้ย้ายมาอยู่ที่นี่ พร้อมทั้งเปลี่ยนนามสกุลมาเป็นภูริสิทธิพิพัฒนพงศ์ด้วย”“ดาวไม่ยอมนะคะคุณย่า” ควรจ