All Chapters of ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส: Chapter 41 - Chapter 50

จิรัฎฐ์เดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ทำงานพลางถอนหายใจออกมา งานเลี้ยงครบรอบยี่สิบปีของบริษัทเขาไม่อยากจะคิดเลย เขากลัวว่าพงศ์เดชจะมาก่อความวุ่นวายอีก ขนาดงานประมูลที่ดินเมื่อปีก่อนก็มาป่วนงานจนเขาต้องยกเลิกงานประมูล แทนที่จะได้เงินก้อนแต่กลับต้องขาดทุนไปอีก แค่คิดแล้วยังเจ็บใจไม่หาย ไม่คิดว่าพงศ์เดชที่เคยเป็นหุ้นส่วนทางบริษัทกันจะต้องผิดใจเพราะเรื่องผลประโยชน์ถ้าครั้งนี้มาป่วนงานของเขาอีกไม่อยากจะนึกเลยว่าจะเกิดความเสียหายมากมายแค่ไหน ถึงยังไงงานจะต้องถูกจัดขึ้นอย่างแน่นอนปึ้ง!กำปั้นหนักฟาดลงที่โต๊ะอย่างเจ็บใจ เพราะว่าเขาไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่าเพียงแค่วิ่งไล่ตามอีกฝ่ายที่สร้างตัวมีอิทธิพลด้านมืด พวกที่ใช้อำนาจและอิทธิพลในด้านดีไม่ได้ ทั้งยังข่มเหงผู้หญิงมากมาย...เขาไม่มีวันให้พงศ์เดชมาทำลายงานของเขาเป็นครั้งที่สองอย่างเด็ดขาด!...อาหารเย็นมากมายถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะตามปกติ ก่อนที่สายแก้วจะเดินกลับเข้ามาในห้องครัวอีกครั้งด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ยิ่งเดินห่างจากโต๊ะมากเท่าไหร่เสียงกระแทกเท้ายิ่งดังมากขึ้นเท่านั้น จนพิศสมัยหันมามองพร้อมด้วยความสงสัย“เป็นอะไรไปฮะ”พิศสมัยเอ่ยถามขึ้นขณะที่กำลังนั่งท

อาหารมื้อเย็นเสร็จสิ้น พาขวัญกลับขึ้นห้องมาทันพลางถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อชายหนุ่มนั้นไม่ได้ตามเธอมา เพราะเธอเผลอไม่ได้เขาจ้องที่จะเข้าห้องเธอตลอดเวลามือเรียวเอื้อมไปเปิดประตูห้องพร้อมมองซ้ายมองขวาก่อนจะเดินเข้าไปอย่างรวดเร็วและรีบปิดประตูลงทันทีโดยไม่ลืมล็อกกลอน เสียงถอนหายใจดังขึ้นก่อนจะเอนหลังพิงกับประตู สองเท้าก้าวเดินตรงไปกลางห้อง แต่เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นซะก่อนพาขวัญหันไปมองที่ประตูก่อนจะชั่งใจคิดว่าคงจะเป็นชายหนุ่มอย่างแน่นอน เธอส่ายหน้าเดินต่อไปเพราะไม่คิดจะเดินไปเปิดอย่างแน่นอน“ถ้าไม่เปิดพี่จะพังเข้าไปจริงๆ นะครับ” เสียงจากประตูอีกฟากพูดขู่ขึ้น ทำให้หญิงสาวหันไปมองด้วยสายตาที่ตกใจและลังเล ก่อนจะตัดสินใจเดินไปที่ประตูอีกครั้งหนึ่ง“พี่เพลิงมีอะไรคะ”หญิงสาวตะโกนถามผ่านบานประตูเพราะยังไม่กล้าที่จะเปิด“เปิดประตูก่อนสิครับ ไม่งั้นพี่จะบอกจีนได้ยังไง”จิรัฎฐ์พูดต่อรองทั้งที่ใบหน้าของเขานั้นยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา“ไม่ค่ะ จนกว่าจะบอกว่าจะคุยเรื่องอะไร” พาขวัญรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของชายหนุ่ม เพราะเขาพยายามทุกวันที่จะหาวิธีเข้าห้องเธอให้ได้ นี่ขนาดเธอให้แมนเสริมกลอนด้านในประตูแล้วก็ยังร

เช้าวันศุกร์ที่ดูวุ่นวายเพราะว่างานมากมายเข้ามารวมตัวในวันนี้วันเดียวดีที่เป็นงานชิ้นเล็กๆ ไม่ใหญ่หรือสำคัญอะไรมากมาย ฉะนั้นจิรัฎฐ์จึงใช้เวลากับงานเหล่านี้ไม่นานเท่าไหร่ เพราะเขาต้องเคลียร์งานให้เสร็จทั้งหมดก่อนบ่ายสองแล้วออกไปทานข้าวก่อนที่จะพาหญิงสาวไปซื้อชุดเปลี่ยนชุดไปงานวันเกิดคุณย่ารมณอีกเกือบบ่ายโมงแล้วท้องเริ่มที่จะร้องเพราะอาหารยังไม่ถึงปาก แต่ว่าเขาไม่อยากไปๆ มาๆ หลายรอบเลยต้องอยู่ทำงานให้เสร็จทั้งหมด ดีที่เหลือเพียงอีกแค่นิดเดียวเท่านั้นจิรัฎฐ์ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า ทั้งที่จริงเขานั้นก็เลิกงานตามปกติคือเวลาห้าโมงเย็นก็ยังได้ แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ไปคนเดียวเหมือนทุกๆ ปี พาขวัญไปด้วย เขาก็ต้องให้เวลาในการแต่งตัวสำหรับผู้หญิงบ้าง ยิ้มให้กับตัวเอง เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นมากถึงขนาดนี้เลย แคร์เธอทุกเรื่องไม่ว่าจะเรื่องอะไรชายหนุ่มสะบัดศีรษะอย่างแรงพร้อมกับก้มหน้าทำงานต่อ พยายามไม่คิดฟุ้งซ่านแต่ก็อดไม่ได้ คืนนี้เขาจะได้นอนกอดเธออีกไหมนะ...อีกหนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว แฟ้มเอกสารตรงหน้าชิ้นสุดท้ายถูกปิดลงพร้อมกับเสียงผ่อนลมหายใจของชายหนุ่ม ในที่สุดงานทั้งวันที่ทำก

“จีนมานั่งแทนที่ลุงก่อนก็ได้ ลุงมีเรื่องต้องคุยกับคุณย่าก่อน” ว่าแล้วหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินออกมาหาคุณย่ารมณ “คุณแม่ครับ ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณแม่น่ะครับ” “เรื่องอะไร พูดตรงนี้ก็ได้ คนกันเองทั้งนั้น” หันหน้าไปถามซึ่งหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์เองก็อยากจะพูดให้ทุกคนได้รู้ความจริง แต่ดูท่าแล้วถ้าตีรณารู้เข้าบางทีทุกอย่างอาจจะดูแย่ลงมากไปกว่าเดิม“เรื่องสำคัญครับ” เมื่อฟังจากน้ำเสียงแล้วอีกฝ่ายดูเหมือนมีเรื่องที่ต้องการพูดคุยเป็นการส่วนตัวจริงๆ รมณพยักหน้าเข้าใจพร้อมกับลุกขึ้นจากโต๊ะ“งั้นไปคุยในบ้านละกัน” เมื่อพูดจบรมณก็เดินนำไป หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์เดินตามไปอย่างเงียบๆ ใจเขากำลังลังเลที่จะบอกความจริงให้ดีหรือไม่ ถ้าหากรู้แล้วจะเป็นอย่างไรต่อไป ตีรณามองพาขวัญที่นั่งลงข้างๆ จิรัฎฐ์ด้วยสายตาที่ไม่พอใจ แต่เธอก็นิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไรเดินเข้ามาจนถึงห้องรับแขกเพราะในเวลานี้ภายในบ้านมีเพียงรมณและหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์เท่านั้น คนใช้ทุกคนต่างเข้าไปอยู่ในงานกัน หญิงชรานั่งลงที่โซฟาพร้อมกับเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ที่เปรียบเสมือนลูกชายอีกคนทำสีหน้าเคร่งเคร

“ไม่หรอกครับ ภูมิคงจะอยู่แบบตายทั้งเป็นถ้ารู้ว่าลูกและภรรยาของตัวเองนั้นไปเผชิญความลำบากสองคน ที่ผมมาบอกคุณแม่ไม่ได้จะมาเรียกร้องแทนเธอหรอกนะครับ เพราะลูกสาวของเธอไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของเขาหน้าตาเป็นยังไงและชื่ออะไร ตาไม่เคยบอกเรื่องนี้กับลูกของเธอ คุณแม่ไม่ต้องห่วงว่าลูกของตาจะเข้ามาทำให้ภูริสิทธิพิพัฒนพงศ์วุ่นวาย เพราะจะไม่มีวันนั้นอย่างแน่นอน” เหมือนทุกอย่างดูหนักอึ้งจุดอยู่ที่หน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก รมณสูดหายใจเข้าลึกๆ กับความจริงที่เธอไม่เคยรู้มาตลอดยี่สิบปี“แล้วหลานสาวคนนั้นของฉันเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้” รมณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงปนความรู้สึกผิด“เธอสบายดีครับ คุณแม่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมแค่อยากบอกให้คุณแม่รู้ว่าอย่างน้อยภูมิก็มีเลือดเนื้อเชื้อไขด้วยเหมือนกัน”“แม่อยากพบกับหลานสักครั้งจะได้ไหม?” รมณพูดขึ้น“คุณแม่จะพบเธอทำไมครับ”“แม่ก็แค่อยากรู้ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง จริงๆ แล้วรู้สึกผิด ถ้าตอนนั้นรู้ว่า ชนิตราท้องแม่คงไม่ไล่เธอออกไปหรอก” รมณพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เพราะตอนนั้นเธอยังคงรักตีรณามากกว่าอะไรและคิดจะให้มาเป็นสะใภ้เธอให้ได้“แต่เธอจน คุณแม่คงไม่อ