All Chapters of ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส: Chapter 31 - Chapter 40

รุ่งเช้าวันอาทิตย์ที่สดใส พาขวัญตื่นขึ้นตามปกติเหมือนทุกเช้า หลายวันที่ผ่านมาเธอก็ไปทำงานตามปกติ แต่ทว่าดูเหมือนชายหนุ่มจะลดความเยือกเย็นที่เคยมีลง เกือบสามสัปดาห์แล้วที่เธอเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ ความรู้สึกหลายอย่างของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกชอบและเกลียดเขาในเวลาเดียวกันไม่! เร็วเกินไป แต่เธอไม่เคยมีความรัก ไม่รู้ว่าความรักเป็นยังไง?พาขวัญเดินลงบันไดมาเห็นสายแก้วที่กำลังเดินสวนกับเธอ สายตามองเธอก่อนจะตวัดเชิดหน้าเดินกระแทกเท้าไปอย่างรวดเร็ว หญิงสาวส่ายหน้าพร้อมกับหันไปมองสายแก้วที่เดินขึ้นไปข้างบนจนลับสายตา ก่อนจะก้าวลงบันไดเดินตรงไปที่โต๊ะอาหารซึ่งมีหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์และชายหนุ่มนั่งอยู่ก่อนแล้ว“หนูจีนมาเร็ว ลุงมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย”น้ำเสียงนุ่มดูอ่อนโยนทุกครั้งที่พูด หญิงสาวเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้พร้อมกับมองผู้อาวุโสตรงหน้าด้วยความสงสัย“มีอะไรหรือคะ?”“วันศุกร์ที่จะถึงตอนกลางคืนจะมีงานเลี้ยงวันเกิดของคุณย่ารมณ ลุงอยากจะให้หนูไปด้วย” ทันทีที่จิรัฎฐ์และพาขวัญได้ยินก็ต่างตกใจขึ้น“คุณพ่อครับ” ชายหนุ่มเริ่มทักท้วงขึ้น เขารู้ว่าถ้าพาเธอไปจะเป็นการไม่ เหมาะสมเป็นอย่าง

หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์เดินนำเข้ามาในห้องก่อนที่จะหันไปมองบุตรชายของตนเดินตามเข้ามาด้วยสีหน้าและแววตาที่สงสัย เสียงถอนหายใจของผู้เป็นบิดาดังขึ้นหลายครั้ง จนถึงตอนนี้เขาก็ยังชั่งใจว่าควรจะถามบุตรชายตรงๆ เลยดีหรือไม่ เพราะเขาสังเกตออกและดูรู้“คุณพ่อมีอะไรจะพูดกับผมเหรอครับ”จิรัฎฐ์เอ่ยถามขึ้นพลางมองสีหน้าของบิดาที่กำลังคิ้วขมวดเคร่งเครียด“เพลิงตอบพ่อมาตามความจริง”หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มดูจริงจัง“ครับ คุณพ่อถามมาเถอะครับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง“เพลิงชอบหนูจีนใช่ไหม?” เป็นคำถามที่ดูไม่ยาวแต่ทำให้จิรัฎฐ์นิ่งอยู่นานพอสมควร นัยน์ตาคมกลอกไปกลอกมาด้วยความลังเลใจ เวลานี้เขาไม่สามารถบอกความรู้สึกที่มีต่อพาขวัญได้เขาแค่ห่วง เขาแค่หึงก็เท่านั้น...“ไม่ครับ” จิรัฎฐ์เอ่ยปากตอบออกไปด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่มั่นใจ“แน่ใจนะ เพราะพ่อเห็น...”“ครับ ผมไม่ได้คิดอะไรเกินเลยอยู่แล้วครับ” ปากตอบว่าไม่ได้คิดแต่เขาทำอะไรหลายๆ อย่างเกินเลยมากกว่านั้นไปแล้ว“แล้วคุณพ่อถามทำไมหรือครับ”“ถามเพื่อความมั่นใจ เอาเป็นว่าไว้สักวันเพลิงจะเข้าใจเอง” เอ่ยพูดเป็นนัยแต่ไม่กล้าบอกความจริง เขาจะรอจนถึงวันน

วลัยวรรณกลับมาบ้านด้วยสีหน้าที่บูดบึ้ง สองเท้าเดินกระแทกกับพื้นอย่างแรงเข้ามา พลางขบคิดโกรธเคืองชายหนุ่มที่หักหน้าเธอต่อผู้หญิงคนนั้น“กลับมาแล้วหรือไง ไปไหนมาอีกล่ะ” เอ่ยถามเหมือนทุกครั้งแต่วลัยวรรณกลับนิ่งเงียบเดินเข้ามาที่ห้องรับแขกพร้อมกับโยนถุงที่เธอซื้อของมาวางลงที่โซฟาก่อนจะนั่งลง“พี่เพลิงใจร้าย!” เสียงแหลมตวาดออกมาอย่างดัง ทำให้ผู้เป็นแม่เดินเข้าไปหาด้วยความสงสัย“พี่เพลิงบ้าๆๆๆ!!” มือเรียวเอื้อมไปหยิบหมอนที่อยู่ข้างตัวแล้วปาออกไป เหมือนระบายความอึดอัดและอารมณ์ของเธอ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ลดลง“หยุดเดี๋ยวนี้นะยัยดาว!” ตีรณาลุกขึ้นเดินมาหาลูกสาวพร้อมกับหยิบหมอนในมือวลัยวรรณออก“แม่อย่ามายุ่งกับดาว” เงยหน้าขึ้นมองมารดาทั้งน้ำตาจนตีรณามองด้วยความตกใจ ไม่รู้ว่าลูกสาวของเธอไปโดนจิรัฎฐ์ทำร้ายจิตใจอะไรมาอีก“หยุดแล้วเล่ามาให้ฟังสิว่าเกิดอะไรขึ้น” พยายามปลอบลูกสาวอย่างใจเย็น วลัยวรรณมองหน้าผู้เป็นแม่ก่อนจะก้มลงส่ายหน้า“ไม่! แม่ช่วยดาวไม่ได้ พี่เพลิงไม่สนใจดาวแล้ว พี่เพลิงใจร้าย เขาทิ้งดาวแล้ว ฮือๆๆ” พูดตัดพ้อด้วยความน้อยใจ เพราะชายหนุ่มไม่เคยขัดใจเธอตั้งแต่เด็กๆ แต่วันนี้ที่เขาทำ...เหม

ภายในห้องทำงานจากตึกสูงของเช้าวันจันทร์ที่สดใส หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์นั่งอยู่เพียงลำพังพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เมื่อตอนเช้าเขามองเห็นความเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมบุตรชายที่ยอมให้พาขวัญเอ่ยเรียกสรรพนามเป็น พี่ อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ถ้าทุกอย่างเป็นแบบนี้ผ่านไปได้ดี อีกไม่นานเรื่องทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย และถ้าหากลูกชายของเขาจะมีใจให้พาขวัญ เขาจะไม่ห้ามให้ทั้งสองคบกันแม้แต่น้อย เขายินดีด้วยซ้ำถ้าหากได้เธอมาเป็นสะใภ้ในบ้านจตุรัตน์หัสโยธิน เก้าอี้สีดำหมุนหันหลังให้กับโต๊ะทำงานพร้อมกับลุกขึ้นเดินตรงไปมองกระจกใสที่เห็นตึกสูง สะพานและถนนมากมาย“ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย”พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก่อนจะหันมามองที่ประตูเมื่อได้ยินเสียงเคาะก๊อกๆ ก๊อกๆเสียงเคาะประตูดังขึ้น รสาอดีตเลขาของจิรัฎฐ์เดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสามเล่มที่อยู่ในมือ เธอวางแฟ้มลงบนโต๊ะพร้อมกับหยิบแฟ้มเล่มแรกเปิดอีกหนึ่งแฟ้มที่เป็นกำหนดการของวันนี้เตรียมอ่านให้เจ้านาย“ท่านประธานคะ วันนี้มีประชุมตอนสิบโมงค่ะ เรื่องโพรเจกต์ใหม่ที่ คุณวิสิทธ์ได้มาเสนอให้ทันค่ะ และตอนบ่ายมีนัดพบกับลูกค้าค่ะ”เมื่ออ่านจบก็เงยหน้าขึ้นไปมองเจ้านายเ

ช่วงเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทางบ้านของคุณย่ารมณนั้นก็เตรียมที่จะจัดงานครบรอบวันคล้ายวันเกิดให้ทั้งอย่างหรูหรา ตีรณาเดินออกมาดูที่สวนพลางส่งสายตาตรวจมองความเรียบร้อยภายในงานที่จะถึงในอีกไม่ถึงสองวันข้างหน้า แม้จะจัดเหมือนทุกปีแต่ปีนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดคุณย่ารมณอายุหกสิบปีพอดี เธอนั้นได้เตรียมเซอร์ไพร้ส์เอาไว้ให้เรียบร้อยเวทีขนาดกลางไม่ใหญ่มากถูกจัดตั้งขึ้นกลางสวน โดยมีโต๊ะอาหารหลายสิบโต๊ะล้อมรอบเป็นครึ่งวงกลม เวทีถูกจัดแต่งด้วยผ้าสีขาวและสีฟ้ามัดเข้าไว้อย่างสวยงามนักจัดแต่งสถานที่และออแกไนซ์ต่างช่วยกันทำงานอย่างขะมักเขม้น ไม้ดอกไม้ประดับที่ถูกสั่งเพิ่มเพื่อมาใช้ในงานนี้วางจัดเรียงไว้สวยงามเป็นระเบียบดูสบายตาไม่รกจนเกินไป ไฟหิ่งห้อยถูกพันแขวนไว้ตามต้นไม้สูงและตามรอบๆ เสาของเวที“คุณแม่” เสียงแหลมๆ ของวลัยวรรณเอ่ยเรียกผู้เป็นแม่พร้อมกับมองสำรวจไปรอบๆ สถานที่จัดงาน“มีอะไรอีกล่ะ” หันไปมองลูกสาวด้วยสีหน้าดูรำคาญ เพราะรู้อยู่ว่ามาแบบนี้คงไม่พ้นเรื่องขอเงินออกไปเที่ยวอีกอย่างแน่นอน ใช้เงินจนเปลืองเกินตัว ครั้นจะให้ไปทำงานที่บริษัทช่วยสามีของเธอก็ไม่ยอมทำ“คือดาวอยากจะขอเงินออกไปซื้อชุดสวย