Lahat ng Kabanata ng A Father's Sin, A Wife's Betrayal.: Kabanata 1 - Kabanata 10

Sa ikatlong araw ni Roberto sa kanilang bahay, natuklasan ni Maybel na hindi pala madaling balewalain ang isang taong halos hindi nagsasalita. Hindi naman ito palaging nasa harap niya. Madalas ay nasa silid lamang ito, nagbabasa o nagpapahinga. Ngunit sa tuwing nagkakasalubong sila sa kusina, sala, o pasilyo, may kung anong pumipigil kay Maybel na ituring itong basta ordinaryong kasama sa bahay. Marahil dahil bago pa lamang ang lahat. O marahil dahil sa tuwing nakikita niya ang matanda, naaalala niya ang una nilang pagkikita. “Good morning.” Napalingon siya. Nasa pintuan ng kusina si Roberto, nakasuot ng simpleng itim na polo at pantalon. “Good morning po.” Napansin nitong may dalawang tasa ng kape sa mesa. “May bisita ka?” “Wala po. Isa po sa inyo.” “Para sa akin?” “Opo. Sabi ninyo noong isang araw, gusto ninyong matikman ang kape ko.” Bahagyang tumaas ang kilay ni Roberto. “Naalala mo iyon?” Napangiti si Maybel. “Hindi naman po ako nakakalimot sa mga sinasabi ng tao.”

Hindi inaasahan ni Maybel na magkakaroon sila ni Roberto ng isang araw na halos walang ibang ginawa kundi ang magkasabay sa bahay. Maagang umalis si June para sa isang business meeting sa labas ng lungsod. Sinabi nitong maaaring gabihin siya, kaya nagpaalam si Maybel na hindi na siya maghihintay para sa hapunan. Pagkaalis ng asawa, sinubukan niyang ituon ang pansin sa mga gawaing-bahay. Ngunit bandang hapon, bumuhos ang ulan at nawalan ng internet connection. Nasa sala si Roberto, nagbabasa ng isang lumang libro, habang siya naman ay nag-aayos ng mga dokumento sa mesa. “Hindi ka ba nababagot?” tanong ni Roberto. Napatingin siya. “Sa ano po?” “Sa bahay. Halos buong araw kang abala.” “Mas gusto ko po ito kaysa walang ginagawa.” “Hindi ka ba lumalabas kasama ang mga kaibigan mo?” “Paminsan-minsan. Pero mas gusto ko rin pong nasa bahay kapag wala si June.” Bahagyang tumango si Roberto. “Mahilig kang mag-alaga ng ibang tao.” Napangiti siya. “Masama po ba iyon?” “Hindi. Pero

Nang gabing iyon, hindi pa rin umuuwi si June. Alas-nuwebe na nang makatanggap si Maybel ng mensahe. [Sorry, love. May emergency meeting. Huwag mo na akong hintayin. Kumain ka na.] Napatitig siya sa screen. May gusto siyang sabihin. Gusto niyang itanong kung kailan sila magkakaroon ng oras para sa isa't isa. Gusto niyang sabihin na nami-miss na niya ang mga panahong sabay silang kumakain, nagkukuwentuhan, at hindi kailangang magpaalam nang paulit-ulit. Ngunit sa huli, ang na-type lamang niya ay: [Okay, love. Ingat ka.] Reply ni Maybel. Ibinaba niya ang cellphone. “Hindi na naman siya uuwi?” tanong ni Roberto mula sa kusina. Umiling siya. “Hindi na po.” “Gusto mo bang kumain?” “Hindi na po. Wala akong gana.” Tahimik siyang pinagmasdan ni Roberto. “Maybel, halika muna.” Nagtaka siya, ngunit sumunod. Dinala siya nito sa maliit na hapag sa kusina kung saan may dalawang mangkok ng mainit na sopas. “Hindi ko alam kung ano ang gusto mong kainin, kaya ito na lang ang ginawa ko

Hindi mapakali si Maybel habang nakatitig sa lumang litrato mula sa mga gamit ng kaniyang ina. Paulit-ulit niya itong sinuri, ngunit hindi niya maintindihan kung bakit tila may itinatago ang mga nakakakilala sa kaniyang ama.Sa larawan, nakatayo si Hulyo sa tabi ng lalaking hindi niya makilala dahil kupas ang mukha nito. Pareho silang seryoso. Sa likod ng litrato ay may petsang nakasulat—tatlong araw bago namatay ang kaniyang ama.“Bakit hindi mo sinabi sa akin na may ganitong litrato?” tanong niya sa kaniyang inang si Maria.Napabuntong-hininga si Maria. Matagal muna itong nanahimik bago sumagot.“Anak, matagal na ang nakalipas mula nang mangyari ang lahat. Akala ko, mas makabubuting kalimutan na lang natin ang mga bagay na hindi na natin mababago.”“Pero si Papa ang pinag-uusapan natin, Ma. Paano ko siya makakalimutan kung hanggang ngayon, hindi ko alam ang totoong nangyari sa kaniya?”Napayuko ang kaniyang ina. Namuo ang luha sa mga mata nito.“May mga bagay na kahit ang isang ina,

Hindi nakatulog nang maayos si Maybel nang gabing iyon. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga sinabi ni June, ang babala ni Roberto, at ang pahinang nakita niya sa lumang kuwaderno ng kanyang ama.“Hanapin ang lalaking nakasaksi.”Sino ang lalaking iyon? Bakit tila lahat ng taong malapit sa kanya ay may alam ngunit ayaw magsalita? At bakit pati ang sarili niyang asawa ay handang sirain ang ebidensiyang maaaring magbigay-linaw sa pagkamatay ni Hulyo?Bago magbukang-liwayway, bumangon siya at muling inilabas ang mga dokumentong nakuha niya sa kahon. Maingat niyang inayos ang mga ito sa ibabaw ng mesa. Kinuha niya ang lumang litrato ng kanyang ama kasama ang isang lalaking hindi niya kilala. Sa likod nito ay may petsang halos tatlong araw bago namatay si Hulyo.Sinuri niya ang mukha ng lalaki. Malabo ang kuha, ngunit kapansin-pansin ang peklat sa gilid ng kaliwang kilay nito. May suot itong lumang relo at hawak ang isang sobre na tila ayaw ipakita sa kamera.“Kung ikaw ang saksi,