Chapter 5

Kinabukasan, maagang pumasok si June sa opisina.

Nagising si Maybel sa tunog ng kalderong inilalapag sa kusina.

Maaga pa, ngunit may naamoy na siyang kape at pritong itlog. Nagtaka siya dahil karaniwan ay siya ang unang bumabangon sa bahay.

Pagdating niya sa kusina, nadatnan niya si Roberto na nakatayo sa harap ng kalan, nakasuot ng simpleng puting T-shirt at maitim na pantalon.

“Good morning,” bati nito nang mapansin siya.

Napahinto si Maybel.

Hindi niya alam kung bakit parang kakaiba sa paningin niyang makita itong ganoon kasimple. Walang seryosong polo, walang relong mamahalin, at walang ekspresyong tila laging may iniisip na mabigat.

“Good morning po. Kayo po ang nagluto?”

“May iba pa bang tao rito?”

Napangiti siya.

“Akala ko po, kape lang ang kaya ninyong gawin.”

“Masakit naman iyon.”

“Hindi ko pa naman po natitikman ang luto ninyo.”

“Then sit down and judge for yourself.”

Umupo si Maybel sa mesa. Inilapag ni Roberto sa harapan niya ang isang plato ng itlog, tinapay, at sinangag.

Tikim lamang sana ang balak niya, ngunit nagulat siya nang masarap pala ang pagkain.

“Okay po,” sabi niya habang ngumunguya. “Aaminin kong masarap.”

“Thank you. I shall treasure this rare compliment.”

Natawa si Maybel.

At sa simpleng sandaling iyon, napansin niyang mas madali na siyang ngumiti kapag kasama si Roberto.

Hindi niya kailangang mag-isip ng tamang sasabihin. Hindi niya kailangang magpanggap na walang problema. Kaya nitong sagutin ang kanyang mga biro, at kapag tahimik siya, hindi nito agad pinupuno ng mga tanong ang katahimikan.

“Palagi po ba kayong nagluluto noon?” tanong niya.

“Noong may pamilya pa ako, paminsan-minsan.”

“Hindi po ba nagluluto si Nanay?”

Nawala ang ngiti sa mukha ni Roberto, ngunit hindi siya pinagalitan nito.

“May sarili siyang mga bagay na gustong gawin. Ako rin.”

“Hindi po ba kayo nagsasama sa kusina?”

“Hindi lahat ng mag-asawa ay kailangang magustuhan ang parehong bagay.”

Napaisip si Maybel.

“Pero masaya po ba kayo noon?”

Sandaling tumigil si Roberto sa pag-inom ng kape.

“May mga panahong masaya ako.”

“At ngayon?”

Tiningnan siya nito.

“Bakit mo gustong malaman?”

“Curious lang po.”

“Curiosity can be dangerous.”

“Depende po sa tinatanong.”

Bahagyang ngumiti si Roberto.

“Then I suppose I should be careful around you.”

Hindi alam ni Maybel kung biro iyon o may mas malalim na kahulugan. Ngunit bago pa siya makapagtanong, tumunog ang cellphone niya.

Si June.

Agad niyang sinagot ang tawag.

“Hello, love?”

“Good morning. Gising ka na?”

“Oo. Nag-aalmusal kami ni Papa mo.”

“Good. Sorry, hindi na kita nagising kanina. May meeting na naman kami mamaya, kaya baka gabihin ulit ako.”

Napatingin si Maybel sa plato niya.

“Ah, okay.”

“May problema ba?”

“Wala naman.”

“Sure?”

Pinilit niyang ngumiti kahit hindi siya nakikita ni June.

“Sure. Ingat ka sa trabaho.”

“Love you.”

“Love you, too.”

Natapos ang tawag.

Ibinaba ni Maybel ang cellphone at muling hinawakan ang tinidor. Ngunit bigla na siyang nawalan ng gana.

“Hindi na naman siya makakauwi?” tanong ni Roberto.

Umiling siya.

“May trabaho raw po.”

Hindi na ito nagtanong pa. Sa halip, itinulak nito nang bahagya ang plato ng tinapay palapit sa kanya.

“Kumain ka muna.”

“Busog na po ako.”

“Dalawang subo pa lang ang nakakain mo.”

Napatingin siya rito.

“Binabantayan ninyo po ba ako?”

“Hindi. Mahirap lang magluto para sa taong hindi kumakain.”

Napatawa siya, ngunit may lungkot pa rin sa kanyang mga mata. Napansin iyon ni Roberto.

“Maybel,” mahinahon nitong sabi, “hindi mo kailangang magpanggap na ayos ka lang.”

Natigil siya.

Iyon mismo ang mga salitang gusto niyang marinig mula kay June.

Hindi dahil gusto niyang siraan ang asawa, kundi dahil pagod na siyang laging maging taong nakauunawa. Pagod na siyang sabihin sa sarili na normal lang ang lahat, na lilipas din ang lungkot, at na dapat siyang maging mapagpasensiya.

“Hindi naman po ako nagpapanggap,” sagot niya, ngunit mahina ang boses niya.

Hindi siya kinontra ni Roberto.

Sa halip, tahimik lamang itong naghintay.

At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, hindi naramdaman ni Maybel na kailangan niyang magmadaling baguhin ang kanyang ekspresyon para hindi mag-alala ang ibang tao.

Pagsapit ng hapon, nagsimulang umulan.

Nasa sala si Maybel, inaayos ang mga halaman sa tabi ng bintana, nang mapansin niyang nakaupo si Roberto sa kabilang bahagi ng silid habang nagbabasa ng isang lumang libro.

“Tay?”

Tumingin ito sa kanya.

“Hmm?”

“May itatanong po ako.”

“Another dangerous question?”

Napangiti siya.

“Baka po.”

Ibinaba ni Roberto ang libro.

“Go ahead.”

“Bakit po kayo pumayag na tumira rito?”

Saglit itong natahimik.

“Dahil wala akong ibang lugar na gustong puntahan sa ngayon.”

“Wala po ba kayong mga kaibigan na puwedeng tumulong sa inyo?”

“Mayroon.”

“Kung ganoon, bakit dito?”

Hindi agad sumagot si Roberto. Tumingin ito sa ulan sa labas bago ibinalik ang pansin sa kanya.

“Dahil gusto kong subukang ayusin ang relasyon namin ng anak ko.”

Napangiti si Maybel.

“That's good.”

“Hindi mo ba naisip na baka mahirap iyon?”

“Syempre po. Pero kung mahalaga sa inyo si June, sulit namang subukan.”

Tinitigan siya ni Roberto.

“Palagi mo bang iniisip na lahat ng bagay ay maaayos kapag sinubukan?”

“Hindi naman po. Pero kung hindi susubukan, paano malalaman?”

“May mga pagkakataong kahit anong pilit mo, hindi na maibabalik ang dating sitwasyon.”

“Pero puwede namang gumawa ng bago.”

Hindi agad sumagot si Roberto. Sa halip, bahagya itong ngumiti, ngunit may lungkot sa mga mata nito.

“That's a hopeful way of looking at life.”

“Mas mabuti na po iyon kaysa mawalan agad ng pag-asa.”

“Maybe you're right.”

Nagpatuloy ang kanilang pag-uusap tungkol sa mga bagay na hindi nila karaniwang ibinabahagi sa ibang tao. Nalaman ni Maybel na mahilig si Roberto sa lumang musika at tahimik na umaga. Nalaman naman ni Roberto na mahilig siyang magtanim, magsulat sa isang journal, at manood ng mga pelikulang may masayang ending.

“Bakit happy ending?” tanong nito.

“Dahil sa totoong buhay, hindi naman lahat ng problema may magandang solusyon. At least sa mga pelikula, puwede kang maniwalang may mga bagay na naaayos.”

“Hindi ka ba natatakot na ma-disappoint kapag hindi ganoon ang nangyari sa sarili mong buhay?”

Napaisip si Maybel.

“Natakot na po ako. Pero hindi naman ibig sabihin na dahil nasaktan ka, hindi ka na puwedeng umasa ulit.”

Tahimik na nakinig si Roberto.

Hindi niya alam kung bakit tila mas madaling huminga kapag kausap niya si Maybel. Hindi nito alam ang buong nakaraan niya, hindi nito alam ang lahat ng pagkakamali niya, ngunit hindi rin nito siya pinipilit na magpaliwanag bago siya pakinggan.

Matagal na niyang hindi nararamdaman ang ganoong klaseng kapanatagan. At marahil iyon ang dahilan kung bakit nagsisimula siyang matakot sa sariling damdamin. Dahil ang babaeng nakaupo sa harapan niya ay hindi basta isang taong kasama niya sa bahay.

Ito ang asawa ng kanyang anak. Ang babaeng dapat niyang igalang at protektahan mula sa anumang bagay na maaaring makasakit dito.

Kasama na ang sarili niya.