Chapter 4

Hindi inaasahan ni Maybel na magkakaroon sila ni Roberto ng isang araw na halos walang ibang ginawa kundi ang magkasabay sa bahay.

Maagang umalis si June para sa isang business meeting sa labas ng lungsod. Sinabi nitong maaaring gabihin siya, kaya nagpaalam si Maybel na hindi na siya maghihintay para sa hapunan.

Pagkaalis ng asawa, sinubukan niyang ituon ang pansin sa mga gawaing-bahay.

Ngunit bandang hapon, bumuhos ang ulan at nawalan ng internet connection. Nasa sala si Roberto, nagbabasa ng isang lumang libro, habang siya naman ay nag-aayos ng mga dokumento sa mesa.

“Hindi ka ba nababagot?” tanong ni Roberto.

Napatingin siya.

“Sa ano po?”

“Sa bahay. Halos buong araw kang abala.”

“Mas gusto ko po ito kaysa walang ginagawa.”

“Hindi ka ba lumalabas kasama ang mga kaibigan mo?”

“Paminsan-minsan. Pero mas gusto ko rin pong nasa bahay kapag wala si June.”

Bahagyang tumango si Roberto.

“Mahilig kang mag-alaga ng ibang tao.”

Napangiti siya.

“Masama po ba iyon?”

“Hindi. Pero minsan, nakakalimutan ng mga taong tulad mo ang sarili nila.”

Napatigil si Maybel.

“Paano po ninyo nalaman?”

“Dahil nakikita ko.”

Simple lamang ang sagot, ngunit hindi niya napigilang mapatingin sa lalaki.

Nakikita siya nito.

Hindi lamang ang mga ginagawa niya, kundi pati ang mga bagay na hindi niya napapansin sa sarili. At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, mahalaga iyon sa kanya.

“Hindi naman po siguro masama kung minsan ay ibang tao ang inuuna.”

“Hindi masama. Basta huwag mong kalimutang may karapatan ka ring alagaan.”

Natahimik siya.

May mga sandaling gusto niyang sabihin kay June ang mga bagay na ito, ngunit madalas ay abala ang asawa sa trabaho. Hindi naman nito sinasadyang hindi siya pakinggan; sadyang marami lamang itong responsibilidad.

Ngunit kay Roberto, tila mas madaling magsalita. At iyon ang dapat niyang pag-ingatan.

Maya-maya, pumunta si Maybel sa kusina upang kumuha ng mga tasa. Nang bumalik siya, nakita niyang nakatayo si Roberto sa tabi ng mesa, sinusubukang abutin ang isang kahong nasa mataas na estante.

“Hayaan n'yo na po. Ako na.”

“Hindi ko naman kailangan ng tulong.”

“Pero hindi ninyo maabot.”

Napatingin ito sa kanya.

“Napapansin mong marami kang komento tungkol sa ginagawa ko.”

Napatawa si Maybel.

“Dahil marami rin po kayong komento tungkol sa ginagawa ko.”

Bahagyang ngumiti si Roberto.

“Fair enough.”

Lumapit si Maybel sa estante at inabot ang kahon. Ngunit nang hilahin niya iyon, may ilang lumang papel na nahulog. Pareho silang yumuko upang pulutin ang mga iyon. Nagtagpo ang kanilang mga kamay sa isang sobre.

Natigilan sila.

Hindi agad bumitaw si Maybel. Hindi rin agad inalis ni Roberto ang kanyang kamay.

Sa ilang segundo, kapwa nila naramdaman ang katahimikang biglang nagbago ang bigat.

Tumingala si Maybel.

Nasa harapan niya ang mukha ni Roberto, mas malapit kaysa sa inaasahan niya. Nakita niya ang pag-aalinlangan sa mga mata nito—isang sandaling tila may gustong gawin, ngunit may mas malakas na dahilan upang huwag ituloy.

Dahan-dahan siyang bumitaw.

“Sorry po.”

Umayos ng tindig si Roberto at agad na inilayo ang sarili.

“Wala kang kailangang ihingi ng tawad.”

Ngunit hindi na tulad ng dati ang boses nito. Mas mababa. Mas seryoso.

At mas maingat.

Napansin iyon ni Maybel.

“May problema po ba?”

Tumingin si Roberto sa kanya.

“Maybel, kailangan nating mag-ingat.”

Naramdaman niyang tila may malamig na tubig na ibinuhos sa kanyang dibdib.

“Sa ano po?”

“Sa mga bagay na maaaring hindi natin namamalayang binibigyan natin ng kahulugan.”

Hindi siya agad nakasagot. Dahil alam niya kung ano ang tinutukoy nito. Ang mga pag-uusap nila. Ang mga sandaling silang dalawa lamang. Ang paraan ng paghahanap niya sa presensiya nito kahit wala naman siyang dahilan.

“May ginagawa ba akong mali?” tanong niya, halos pabulong.

Umiling si Roberto.

“Hindi ko sinasabing may ginawa ka.”

“Kung ganoon, bakit kailangan nating mag-ingat?”

Matagal siyang tinitigan ng matanda.

“Dahil asawa ka ng anak ko.”

Tumama sa kanya ang mga salitang iyon. Hindi dahil hindi niya alam. Kundi dahil kailangan niyang marinig ang katotohanang pilit niyang iniiwasang isipin.

“Alam ko po.”

“At ako ang ama niya.”

“Alam ko rin po.”

“Kung ganoon, naiintindihan mo kung bakit hindi tayo dapat maging pabaya.”

Napalunok si Maybel.

Gusto niyang sabihin na wala namang nangyayari. Na hindi niya sinasadyang mapansin ang lalaki. Na ang lahat ng iyon ay bunga lamang ng pagiging magkasama nila sa iisang bahay. Ngunit hindi niya kayang sabihin ang mga salitang iyon nang buong paniniwala.

Kaya tumango na lamang siya.

“Opo.”

Kinuha niya ang mga papel at mabilis na inilagay sa kahon.

“Pasensiya na po. Hindi na mauulit.”

Nang tumalikod siya, narinig niya ang mahinang boses ni Roberto.

“Maybel, hindi ko sinasabing kailangan mong umiwas sa akin na para bang may ginawa kang masama.”

Napahinto siya.

“Kung ganoon, ano po ang gusto ninyong gawin ko?”

Huminga nang malalim ang matanda.

“Gusto kong pareho nating alalahanin kung ano ang tama.”

Hindi na sumagot si Maybel.

Dahil sa unang pagkakataon, hindi na niya kayang itanggi na may isang bagay siyang kailangang pigilan. At masakit palang aminin na ang isang damdaming hindi mo naman hiniling ay maaari pa ring maging responsibilidad mo.

Kinagabihan, dumating si June na may dalang pagkain mula sa paborito nilang restaurant.

“Mahal, sorry kung late ako.”

Niyakap siya ni Maybel.

“Okay lang.”

“Kamusta kayo ni Papa?”

Napatingin siya sa sala, kung saan nagbabasa si Roberto.

“Maayos naman.”

“Good.” Hinalikan siya ni June sa noo. “Salamat sa pag-aalaga sa kanya.”

Ngumiti si Maybel. Ngunit nang lumingon siya kay Roberto, nakita niyang mabilis itong umiwas ng tingin.

Wala siyang alam na dahilan upang masaktan. Wala naman silang relasyon. Wala silang ipinangako sa isa't isa.

Gayunman, nang gabing iyon, habang nakahiga siya sa tabi ni June, matagal siyang nakatitig sa kisame. Naalala niya ang sinabi ni Roberto.

[Pareho nating alalahanin kung ano ang tama]

Dapat ay sapat na iyon. Dapat ay nakaramdam siya ng ginhawa dahil malinaw ang hangganan. Ngunit sa halip, may kung anong lungkot na hindi niya maipaliwanag. At iyon ang mas kinatakutan niya.

Dahil kung ang pag-iwas ay masakit, ano pa kaya ang mangyayari kapag tuluyan na siyang naging malapit sa taong hindi niya dapat hangarin?