Chapter 6

Nang gabing iyon, hindi pa rin umuuwi si June.

Alas-nuwebe na nang makatanggap si Maybel ng mensahe.

[Sorry, love. May emergency meeting. Huwag mo na akong hintayin. Kumain ka na.]

Napatitig siya sa screen.

May gusto siyang sabihin. Gusto niyang itanong kung kailan sila magkakaroon ng oras para sa isa't isa. Gusto niyang sabihin na nami-miss na niya ang mga panahong sabay silang kumakain, nagkukuwentuhan, at hindi kailangang magpaalam nang paulit-ulit.

Ngunit sa huli, ang na-type lamang niya ay:

[Okay, love. Ingat ka.] Reply ni Maybel.

Ibinaba niya ang cellphone.

“Hindi na naman siya uuwi?” tanong ni Roberto mula sa kusina.

Umiling siya.

“Hindi na po.”

“Gusto mo bang kumain?”

“Hindi na po. Wala akong gana.”

Tahimik siyang pinagmasdan ni Roberto.

“Maybel, halika muna.”

Nagtaka siya, ngunit sumunod. Dinala siya nito sa maliit na hapag sa kusina kung saan may dalawang mangkok ng mainit na sopas.

“Hindi ko alam kung ano ang gusto mong kainin, kaya ito na lang ang ginawa ko.”

Napatingin siya sa pagkain.

“Para sa akin?”

“Para sa atin. Hindi naman ako kakain nang mag-isa.”

Hindi niya napigilan ang bahagyang pagngiti.

Umupo siya sa tapat nito. Sa unang ilang minuto ay tahimik silang kumain, ngunit kalaunan ay napansin niyang mas gumagaan ang pakiramdam niya. Hindi dahil nawala ang lungkot sa pagkawala ni June. Kundi dahil may isang taong naroon. May isang taong hindi niya kailangang piliting manatili sa mesa.

“Tay,” mahinang sabi niya.

Tumingin ito sa kanya.

“Thank you.”

“Para saan na naman?”

“Sa hindi ninyo ako pag-iwan na kumain mag-isa.”

Nawala ang ngiti nito.

“Hindi mo dapat kailangang magpasalamat sa ganoong bagay.”

“Pero ginagawa ko po.”

Matagal silang nagkatitigan.

Maybel was the first to look away.

Hindi niya maintindihan kung bakit parang may kakaibang init sa kanyang dibdib. Hindi iyon ang klase ng damdaming nararamdaman niya kapag may tumutulong sa kanya sa bahay. Hindi rin iyon simpleng pasasalamat.

May bahagi sa kanyang gustong manatili pa sa kusina, makinig sa kuwento ni Roberto, at alamin kung ano pa ang mga bagay na hindi nito sinasabi sa ibang tao.

At iyon ang dahilan kung bakit natakot siya. Dahil nagsisimula na siyang maghintay sa mga sandaling kasama niya ito.

Pagkatapos nilang kumain, nagligpit si Maybel ng mga pinggan.

“Hayaan mo na. Ako na,” sabi ni Roberto.

“Hindi po. Kayo na ang nagluto.”

“Then consider it a fair exchange.”

“Hindi po ako makakatulog kapag alam kong may hugasin pa.”

Napailing si Roberto, ngunit kinuha rin nito ang isang tuwalya para tulungan siya.

Magkatabi silang naghugas at nagpunas ng mga pinggan. Paminsan-minsan ay nagbibiruan sila tungkol sa maling pagkakalagay ng mga kubyertos at sa paraan ng pagtiklop ni Maybel ng mga tuwalya.

Sa isang pagkakataon, sabay nilang inabot ang parehong plato. Nagkadikit ang kanilang mga daliri. Mabilis na umatras si Maybel.

“Sorry po.”

“It's all right.”

Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi agad nagpatuloy si Roberto sa ginagawa nito. Tumingin siya kay Maybel. At sa isang saglit, tila may kung anong gustong sabihin ang lalaki.

Hindi niya alam kung ano iyon. Hindi rin niya alam kung bakit hindi siya agad nakaiwas ng tingin.

“Maybel,” mahinang tawag nito.

“Opo?”

“Hindi lahat ng nagbibigay sa atin ng kapanatagan ay dapat nating lapitan nang mas malapit.”

Napatigil siya.

“May tinutukoy po ba kayo?”

Saglit siyang tinitigan ni Roberto bago umiwas ng tingin.

“Paalala lang.”

Dapat ay nakahinga nang maluwag si Maybel. Ngunit sa halip, may munting kirot siyang naramdaman—na para bang may isang bagay na hindi niya pa inaamin sa sarili ang biglang inilayo sa kanya.

“Good night po,” sabi niya, saka mabilis na naglakad palabas ng kusina.

Naiwan si Roberto sa harap ng lababo. Napapikit siya at marahang ibinaba ang hawak na plato. Alam niyang may nagbabago. Hindi lamang kay Maybel. Pati sa kanya.

Sa tuwing wala si June, mas lalo niyang nakikilala ang babaeng asawa ng kanyang anak. Nakikita niya ang kanyang kabaitan, ang lungkot na pilit nitong itinatago, at ang lakas nitong patuloy na umunawa kahit may mga bagay na hindi nito natatanggap.

At sa bawat araw na lumilipas, mas nagiging mahirap para kay Roberto na ituring itong isang taong basta lamang kasama nila sa bahay.

Hindi niya gustong mangyari iyon. Ngunit hindi niya rin maikakailang may mga sandaling hinihintay na niyang bumaba si Maybel sa umaga. Mga sandaling umaasang maririnig niya ang boses nito sa kusina. Mga sandaling mas gumagaan ang pakiramdam niya kapag nakikita niya itong nakangiti.

Hindi pa niya kayang tawaging pag-ibig ang nararamdaman niya. Ngunit alam niyang hindi na iyon simpleng pag-aalala lamang. At iyon ang kasalanang nagsisimula pa lang.