Chapter 2

Sa ikatlong araw ni Roberto sa kanilang bahay, natuklasan ni Maybel na hindi pala madaling balewalain ang isang taong halos hindi nagsasalita.

Hindi naman ito palaging nasa harap niya. Madalas ay nasa silid lamang ito, nagbabasa o nagpapahinga. Ngunit sa tuwing nagkakasalubong sila sa kusina, sala, o pasilyo, may kung anong pumipigil kay Maybel na ituring itong basta ordinaryong kasama sa bahay.

Marahil dahil bago pa lamang ang lahat. O marahil dahil sa tuwing nakikita niya ang matanda, naaalala niya ang una nilang pagkikita.

“Good morning.”

Napalingon siya. Nasa pintuan ng kusina si Roberto, nakasuot ng simpleng itim na polo at pantalon.

“Good morning po.”

Napansin nitong may dalawang tasa ng kape sa mesa.

“May bisita ka?”

“Wala po. Isa po sa inyo.”

“Para sa akin?”

“Opo. Sabi ninyo noong isang araw, gusto ninyong matikman ang kape ko.”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Roberto.

“Naalala mo iyon?”

Napangiti si Maybel.

“Hindi naman po ako nakakalimot sa mga sinasabi ng tao.”

“Magandang katangian iyan.”

“Depende po sa sitwasyon.”

“Bakit?”

“Kapag may sinabi kayong ayaw ninyong matandaan ko, baka mahirapan kayo.”

Natawa si Roberto. Hindi iyon malakas, ngunit sapat upang mapatingin si Maybel sa kanya.

Sa mga nagdaang araw, ilang beses na niyang nakitang bahagyang ngumiti ang lalaki. Ngunit ngayon lamang niya ito narinig na tumawa nang ganoon.

Mas magaan ang mukha nito kapag tumatawa. Mas hindi nakakatakot lapitan. At mas mahirap para sa kanya na alalahaning biyenan niya ito.

“Tikman ko nga,” sabi ni Roberto.

Inabot nito ang tasa at sumimsim.

“Hindi masama.”

Napakunot ang noo ni Maybel.

“Hindi masama lang?”

“Gusto mo bang sabihin kong masarap?”

“Hindi naman po. Gusto ko lang ng honest review.”

“Kung ganoon, masarap.”

Napangiti siya.

“Thank you.”

“Pero mas masarap kung may kasamang almusal.”

Natawa siya.

“Ang dami ninyong hinihingi.”

“Hindi ba bahagi ng trabaho mo ang alagaan ang biyenan mo?”

Napatigil si Maybel sa pagtawa.

“Paano kung hindi po ako pumayag?”

Tumingin sa kanya si Roberto.

“Kung ganoon, ako ang maghahanda ng almusal.”

“Marunong po kayong magluto?”

“Hindi mo pa ba alam?”

“Hindi po.”

“Marami ka pang hindi alam tungkol sa akin.”

May kung anong kumurot sa dibdib ni Maybel sa sinabi nito. Hindi niya alam kung bakit, ngunit bigla siyang naging interesado sa mga bagay na hindi nito sinasabi.

“Kung ganoon, marami pa po akong matututuhan.”

Bahagyang nagbago ang mukha ni Roberto. Tila may naalala itong hindi kanais-nais.

“May mga bagay na mas mabuting hindi mo na lang alamin.”

Nawala ang ngiti ni Maybel.

“Bakit po?”

“Dahil hindi lahat ng kuwento ay may magandang katapusan.”

Bago pa siya makapagtanong muli, kinuha ni Roberto ang tasa at umalis. Naiwan siyang nakatayo sa kusina, nagtataka sa biglang pagbabago ng usapan. At sa unang pagkakataon, naisip niyang baka ang lalaking ito ay hindi lamang tahimik. Baka may tinataguan talaga ito.

Kinahapunan, nagkaroon ng problema sa ilaw sa kusina.

Nasa ibabaw ng maliit na upuan si Maybel, sinusubukang ayusin ang takip ng ilaw nang biglang dumulas ang isang paa ng upuan.

Napasinghap siya.

Bago pa siya tuluyang mawalan ng balanse, may kamay na humawak sa kanyang braso.

“Mag-ingat ka!”

Napahawak si Maybel sa balikat ni Roberto. Ilang segundo silang nanatili sa ganoong posisyon. Si Roberto ang sumalo sa kanya, isang kamay sa braso niya at ang isa sa gilid ng upuan.

“Okay ka lang?”

Tumango siya, ngunit hindi agad nakabitiw.

Masyadong malapit ang mukha nito.

Masyadong malinaw ang bawat detalye—ang bahagyang pagkunot ng noo nito, ang pag-aalala sa mga mata, at ang init ng palad nitong nakahawak sa kanyang braso.

“Maybel?”

Napakurap siya.

“Ah… opo. Okay lang ako.”

Dahan-dahang bumitaw si Roberto.

“Bakit hindi mo ako tinawag?”

“Akala ko po kaya ko.”

“Hindi lahat ng bagay kailangang ikaw ang gumagawa.”

Napangiti siya nang mahina.

“Parang narinig ko na po iyan sa inyo.”

“Dahil hindi ka nakikinig.”

“Hindi naman po.”

“Kung nakikinig ka, hindi ka aakyat sa upuang iyan nang mag-isa.”

Natawa siya, ngunit nang makita ang seryosong mukha nito, bahagyang nawala ang kanyang ngiti.

“Sorry po.”

Umiling si Roberto.

“Hindi ko sinabing humingi ka ng tawad.”

Napatingin siya rito.

Sa ilang segundo, hindi niya alam kung ano ang isasagot.

Hindi siya sanay sa ganoong uri ng pag-aalala. Hindi dahil hindi siya inaalagaan ni June, kundi dahil may kakaibang paraan si Roberto ng pagpapakita nito—direkta, kalmado, at walang paligoy-ligoy.

At ang mas nakakalito, nagustuhan niya ang pakiramdam na iyon. Agad niyang inalis ang kamay sa balikat ng lalaki.

“Salamat po sa pagsalo.”

Tumango si Roberto.

“Sa susunod, tawagin mo ako.”

“Okay po.”

Mabilis siyang lumayo upang kunin ang mga gamit sa mesa. Hindi niya nakita ang sandaling napapikit si Roberto.

Hindi dahil sa nangyari. Kundi dahil napagtanto nitong masyado na nitong pinapansin ang mga simpleng bagay tungkol sa babaeng iyon.

Ang kanyang pagtawa.

Ang kanyang mga tanong.

Ang paraan ng pagtingin nito sa kanya kapag hindi nito nauunawaan ang sinasabi niya. Mga bagay na dapat ay walang kahulugan. Ngunit bakit tila naaalala niya ang bawat isa?

Nang gabing iyon, nakaupo si Maybel sa kama habang kausap si June sa telepono.

“Late ka na naman uuwi?” tanong niya.

“Sorry, mahal. May kailangang tapusin sa opisina.”

“Okay lang. Mag-iwan na lang ako ng pagkain.”

“Thank you. Kumusta si Papa?”

Napatingin si Maybel sa pintuan.

“Nandito lang. Maayos naman.”

“May kailangan ba siya?”

“Wala naman.”

“Thank you for taking care of him.”

Napangiti siya.

“Of course. Ama mo siya.”

“Love you, Maybel.”

“Love you, too.”

Pagkatapos ng tawag, matagal na nakatitig si Maybel sa telepono.

Mahal niya si June. Hindi niya kailanman kinuwestiyon iyon. Ngunit sa mga nagdaang araw, may mga sandaling naiisip niya si Roberto kahit wala naman itong ginagawa.

Kapag nagtitimpla siya ng kape, naaalala niya ang sinabi nito tungkol sa almusal.

Kapag may inaayos siya sa bahay, naaalala niya ang paraan ng pagsaway nito nang muntik siyang mahulog.

At kapag tahimik ang bahay, naiisip niya kung nasa silid na naman ba ito at nagbabasa.

Nakakainis.

Hindi niya dapat ginagawang espesyal ang mga simpleng sandaling iyon. Dahil wala namang espesyal sa mga iyon. Biyenan niya si Roberto. At dapat manatili roon ang kanilang relasyon.

Gayunman, bago siya humiga, may isang tanong siyang hindi maalis sa isip.

Kung wala siyang nararamdamang kakaiba, bakit niya kailangang paulit-ulit na paalalahanan ang sarili na wala?