Todos los capítulos de The CEO's Accidental Mistress: Capítulo 1 - Capítulo 5

Marisse Ysabel POVLimang taon.Limang taon kong binuhos ang bawat gising na oras ko para sa Zenith Architectural Firm. Bawat linya sa blueprint, bawat puyat sa 3D rendering ng Brighton Commercial Complex, ako ang gumawa. Kasama ko pang binuo ang proyektong ito simula nang wala pa kaming pangalan sa industriya.Pero ngayong umaga, habang nakatayo ako sa harap ng glass door ng executive office, ang tanging natira sa akin ay isang karton ng mga personal kong gamit at ang pait ng panloloko."I'm sorry, Marisse. Board ang nagdesisyon," malamig na sabi ni Adrian habang nakasandal sa kanyang mahogany desk. Ang lalaking minahal ko ng tatlong taon. Ang lalaking pinagkakatiwalaan ko sa buhay at trabaho.Nakatingin ako sa kanya, hindi makapaniwala sa kapal ng mukha niya. Hawak-hawak niya ang kopya ng final blueprint ng Brighton Project—ang disenyo ko—habang nakangisi ang kanyang sekretarya na si Nicole sa gilid, may hawak na tasa ng kape na parang nanonood lang ng pelikula."Board?" sarkastiko

Marisse Ysabel POVPakiramdam ko ay tumigil ang pag-ikot ng mundo sa loob ng function room.Lahat ng mga matang naroroon ay nakatutok sa akin. Ang pulang alak na unti-unting kumakalat sa puting sando at mamahaling itim na suit ni Vaughn Tiongson ay parang senyales ng katapusan ng mundo ko. Si Adrian at Nicole naman sa gilid ay halatang pinipigilan ang pagtawa, naghihintay na lumabas ang galit ng pinakamaimpluwensyang tao sa industriya.Kinuha ko agad ang nanginginig kong mga kamay ang telang napkin mula sa tray at akmang pupunasan ang damit niya. "I-I'm so sorry, Sir! Hindi ko sinasadya—""Don't touch it," malamig na boses ang pumigil sa akin.Tumayo si Vaughn nang tuwid na tuwid. Matangkad siya, kaya kailangan ko pang bahagyang tumingala para lang makita ang seryoso at malamig niyang mukha. Walang bakas ng galit sa tono niya, pero ang mga mata niyang kulay abo ay matalim na tumingin sa akin, parang sinisipat ang bawat hibla ng pagkatao ko.Agad na lumapit si Adrian, halatang nagpapak

Marisse Ysabel POVAng bawat yabag ng takong ng sapatos ko sa makintab na marmol na sahig ng Grand Ballroom ng Manila Marriott Hotel ay parang may dalang sariling ritmo—isang himig ng pagbabago, ng pagbangon, at ng tuluyang pagtatapos ng mga araw kung kailan durog na durog ang pagkatao ko.Huminga ako nang malalim, pinakiramdaman ang pagpasok ng hangin sa aking dibdib habang nakatayo kaming dalawa sa labas ng napakalaki at marangyang pintuan ng bulwagan. Kung iisipin ko na tatlong araw pa lang ang lumipas mula nang pirmahan ko ang kontratang magpapabago sa takbo ng buhay ko, parang isang panaginip ang lahat. Ang mga luha, ang puyat, ang kawalan ng pag-asa, at ang pandidiri sa sarili dahil sa ginawa sa akin nina Adrian—lahat ng iyon ay parang unti-unting binura ng pagkakataong ito.Ang suot ko ngayong emerald green silk dress na may mataas na slit sa gilid ay hindi basta damit; gawa ito ng isa sa pinakatanyag at eksklusibong designer sa buong bansa. Kinuha ko ito mula sa walk-in closet