CHAPTER 5

Marisse Ysabel POV

Ang bawat yabag ng takong ng sapatos ko sa makintab na marmol na sahig ng Grand Ballroom ng Manila Marriott Hotel ay parang may dalang sariling ritmo—isang himig ng pagbabago, ng pagbangon, at ng tuluyang pagtatapos ng mga araw kung kailan durog na durog ang pagkatao ko.

Huminga ako nang malalim, pinakiramdaman ang pagpasok ng hangin sa aking dibdib habang nakatayo kaming dalawa sa labas ng napakalaki at marangyang pintuan ng bulwagan. Kung iisipin ko na tatlong araw pa lang ang lumipas mula nang pirmahan ko ang kontratang magpapabago sa takbo ng buhay ko, parang isang panaginip ang lahat. Ang mga luha, ang puyat, ang kawalan ng pag-asa, at ang pandidiri sa sarili dahil sa ginawa sa akin nina Adrian—lahat ng iyon ay parang unti-unting binura ng pagkakataong ito.

Ang suot ko ngayong emerald green silk dress na may mataas na slit sa gilid ay hindi basta damit; gawa ito ng isa sa pinakatanyag at eksklusibong designer sa buong bansa. Kinuha ko ito mula sa walk-in closet na ipinagamit sa akin, ayon na rin sa mahigpit na utos ni Vaughn para sa gabing ito. Ang buhok ko ay nakatali sa isang malinis at eleganteng bun, kung saan may ilang hibla ng buhok ang kusang lumaglag sa gilid ng mukha ko, sapat para bigyan ako ng hitsura ng isang babaeng may matibay na paninindigan at hindi na kailanman magpapakita ng kahit anong bahagi ng kahinaan.

Lumingon ako nang bahagya sa aking tabi. Si Vaughn ay nakasuot ng napakakinis at perpektong pagkakatahi ng itim na tuxedo na lalong nagpalitaw sa angkin nitong kakisigan. Ang malamig at seryoso niyang mukha ay tila lalong naging delikado sa ilalim ng nakakasilaw na liwanag ng malalaking kristal na chandelier ng hotel. Naramdaman ko ang paggalaw ng balikat at braso niya nang iabot niya ito sa akin nang may buong awtoridad.

"Ready?" tanong niya, mababa at baritonong boses ang umalingawngaw sa tahimik na espasyo sa labas, puno ng katiyakan habang ang mga mata niyang kulay abo ay nakatitig nang diretso sa mga mata ko.

Hindi ako nag-alinlangan. Ngumiti ako nang bahagya—hindi ang tipong plastik o pilit na ngiti para lang sa madla, kundi isang ngiting may kasamang matapang na hamon sa mundo.

"Let's show them who really owns the stage," sagot ko habang isinabit ang kamay ko sa bisig niya.

Tumango si Vaughn, at sa isang mabilis na senyas ng kanyang kamay sa mga nakatayong security sa paligid, marahang itinulak ng mga tauhan ang malalaking pintuan ng ballroom.

Agad na sumalubong sa amin ang marangyang ingay ng mga taong nag-uusap at nagtatawanan sa loob, ang marahang tunog ng clinking ng mga mamahaling baso ng alak, at ang mala-salamin na kislap ng mga ilaw na sumasalamin sa mga mamahaling alahas at suot ng mga bisita. Pero ang ingay na iyon ay hindi nagtagal. Sa loob lamang ng ilang segundo, parang pinutol ng kutsilyo ang paligid nang ang mga usapan ay unti-unting mapalitan ng pabulong na katahimikan, habang ang mga mata ng mga taong nasa loob ay isa-isang lumipat at napatitig sa direksyon namin.

Ang Philippine Architecture and Real Estate Annual Gala ay walang duda na pinakamahalagang pagtitipon ng taon sa industriya. Naririto ang lahat ng may pangalan—ang mga pinakamalalaking developer, ang mga sikat at kinatatakutang kontratista, at syempre, ang mga taong walang awang umapi at nagtulak sa akin sa hukay.

Hindi ko na kailangang maglibot ng tingin o mag-aksaya ng panahon para hanapin sila dahil agad kong natanaw sa kabilang dulo ng malawak na silid sina Adrian at si Nicole. Magkatabi sila malapit sa long table ng buffet, si Adrian ay may hawak na kristal na baso ng champagne habang may kayabangan pang nakangiti habang may kausap na CEO ng isang karibal na kumpanya. Pero ang ngiting iyon ay biglang namuo at namatay sa labi niya nang mapatingin siya sa pintuan at makita kung sino ang pumasok kasama ang nag-iisang Vaughn Tiongson.

Ang baso ng champagne sa kamay ni Nicole ay muntik pang malaglag sa sahig nang makita niyang nakakapit ako nang mahigpit, may kumpiyansa, at walang bakas ng takot sa braso ng pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa buong bansa.

Habang naglalakad kami papasok sa gitna ng silid, naramdaman ko ang libo-libong matang nakatutok sa amin na parang mga laser. May mga nagbubulung-bulungan sa gilid, may mga taong napaawang ang labi sa gulat, at may mga nag-uusap kung bakit ang isang simpleng arkitekto na kamakailan lang ay ibinaba sa pwesto at binigyan ng blacklisting memo ay nasa tabi ngayon ng pinaka-iwasan at pinaka-maimpluwensyang bilyonaryo sa Maynila. Pero wala akong pakialam sa mga sasabihin nila. Ang tanging nakikita ko sa buong silid ay ang mukha ni Adrian na ngayon ay namumutla na at nanginginig ang mga daliri sa halo-halong gulat, inis, at labis na takot.

Habang papalapit kami sa gitna, huminto nang kaunti si Vaughn sa paglalakad nang salubungin kami ng ilang board members ng Tiongson Group at ilang mamahayag na kanina pa nag-aabang para sa isang scoop. Agad na itinapat ng isang reporter ang mikropono kay Vaughn, halatang nagbabakasakaling makakuha ng sagot.

"Mr. Tiongson! Totoo ba ang mga lumalabas na balita sa social media nitong mga nakaraang araw tungkol sa inyo at kay Ms. Villavicencio? Sabi ng iba ay publicity stunt lang daw ito para pag-usapan ang bagong proyekto ng kumpanya—" sunod-sunod na tanong ng reporter, mabilis na lumapit habang sunod-sunod ding kumukurap ang mga flash ng camera sa mukha naming dalawa.

Hindi hinayaan ni Vaughn na matapos ang tanong. Mas hinigpitan niya ang pagkaka-akbay sa akin sa may baywang, sapat para maramdaman ng lahat ang pagiging protective at ang pagmamay-ari niya sa espasyo ko, saka tumingin nang diretso sa lente ng camera nang walang pag-aalinlangan.

"Publicity stunt?" tanong pabalik ni Vaughn, seryoso, malamig, at may diin ang boses na umalingawngaw sa buong paligid gamit ang hawak nitong mikropono. "Do I look like a man who plays cheap games with my personal life? Marisse Ysabel Villavicencio is not just a part of my life. She is the most important person in my world right now, and anyone who disrespects her, disrespects the Tiongson Group."

Nanlaki ang mga mata ng mga reporter. Ang mga tao sa paligid ay napaawang ang labi sa tapang, direktang pag-amin, at linaw ng pahayag ni Vaughn. Kitang-kita ko sa peripheral vision ko kung paano napahakbang paatras si Adrian sa sobrang gulat, habang si Nicole naman ay halos mabulon sa sarili niyang laway dahil sa matinding hiya.

Pero alam ko na hindi pa doon nagtatapos ang tunay na pasabog ng gabing ito.

Kinuha ni Vaughn ang maliit na wireless mic mula sa event host nang lumapit ito sa amin para i-turn over ang entablado para sa pinakamahalagang anunsyo ng gabi. Sabay kaming umakyat ni Vaughn sa ibabaw ng stage, habang ang buong marangyang silid ay nabalot ng ganap at nakakabinging katahimikan.

"Good evening, ladies and gentlemen," panimula ni Vaughn habang hawak ang mic sa isang kamay, habang ang kabilang kamay ay nanatiling nakahawak sa likod ko, nagbibigay ng mainit na suporta sa bawat galaw ko. "Nakatakda sanang ianunsyo ngayong gabi ang pangunahing arkitekto para sa ating pinakabagong multi-billion-peso project sa BGC. Marami ang nag-aabang kung aling kumpanya o kung sino sa inyo ang makukuha nito... at alam kong marami rin ang umasang madali itong mapapasa-kamay sa pamamagitan ng panlilinlang, pandaraya, at pagnanakaw ng kredito ng iba."

Nang sabihin niya ang mga salitang iyon, naramdaman ko ang pagtindig ng balahibo ko sa buong katawan. Dahan-dahan akong lumingon at ibinaling ang tingin kay Adrian sa ibaba ng entablado—kitang-kita ko ang malalang pag-uga ng labi nito at ang sunod-sunod na pawis na lumalabas sa noo habang nakatingin sa amin na parang nakakita ng multo.

"Pero ang tunay na talento, husay, at dedikasyon ay kailanman hindi maitatago ng kahit anong kasinungalingan," pagpapatuloy ni Vaughn, habang ang mga mata niya ay dahan-dahang lumipat sa akin bago muling ibinalik sa buong madla ng mga maimpluwensyang tao. "Kaya ngayong gabi, sa harap ng buong industriya ng arkitektura at negosyo, masaya kong ipinapahayag na ang opisyal at nag-iisang punong arkitekto ng ating multi-billion project ay walang iba kundi ang babaeng lumikha at nagbuhos ng dugo't pawis sa orihinal na disenyo nito mula sa simula pa lang..."

Tumigil siya nang ilang segundo para sa tamang epekto, habang ang buong silid ay naghihintay sa susunod niyang sasabihin na parang hindi humihinga.

"...si Marisse Ysabel Villavicencio."

Pagbigkas na pagbigkas niya ng pangalan ko, sumabog ang buong bulwagan sa halo-halong bulungan at malalakas na palakpakan. Ang ilang mga kilalang kumpanya at malalaking pangalan ay agad na lumingon sa direksyon ko para bumati at makipag-kamay, habang ang mga mukha nina Adrian at Nicole ay naging parang maputing papel sa sobrang hiya at pagkatalo.

Hinarap ako ni Vaughn sa ibabaw ng entablado, malapit na malapit ang mukha namin sa isa't isa sa harap ng libu-libong matang nanonood mula sa ibaba. Kahit alam ko sa sarili ko na ang lahat ng ito ay bahagi lang ng aming kontrata at laro ng kapangyarihan, ang init ng mga mata niya at ang higpit ng pagkakayakap niya sa akin ay parang totoo na sa pakiramdam.

Inilapit niya ang bibig niya sa tainga ko habang patuloy ang malakas na palakpakan ng mga tao sa paligid.

"Welcome back to the top, Architect Villavicencio," bulong niya sa akin, may kasamang kakaibang ngiti na ngayon ko lang nasaksihan sa kanya. "Sabi ko sa'yo, ibabalik ko sa'yo ang korona mo."