CHAPTER 4

Marisse Ysabel POV

Alas-nuwebe ng umaga nang huminto ang sinasakyan kong taksi sa harap ng Tiongson Tower—isang napakataas na glass skyscraper sa gitna ng Bonifacio Global City na sumasalamin sa kapangyarihan at yaman.

Naka-isang bihis lang akong pormal na blazer at slacks na kahit papaano ay mukhang disente para sa isang meeting, pero pakiramdam ko pa rin ay napakaliit ko habang nakatingala sa gusali. Ang tanging nagpapatatag sa akin ngayong umaga ay ang simpleng katotohanan na naisettle na ang downpayment para sa operasyon ni Mama kagabi sa tulong ng isang mysterious bank transfer na alam kong galing sa taong nagpatawag sa akin ngayon.

Pagpasok ko sa lobby, agad akong hinarap ng receptionist na parang alam na ang pangalan ko kahit hindi pa ako nagsasalita.

"Ms. Villavicencio? Pinapatawag na kayo ni Mr. Tiongson sa 50th floor. Direct elevator po tayo," magalang na sabi nito habang itinuturo ang pribadong elevator.

Habang umaakyat ang elevator, mabilis na tumatakbo ang isip ko. Bakit ako pinatawag ng isang Vaughn Tiongson? Kilala siya sa pagiging strikto at walang pakialam sa mga maliliit na empleyado o kahit sa mga arkitekto mula sa ibang firm. Pero kagabi, pagkatapos ng insidente sa alak, mukhang iba ang takbo ng isip niya. Hindi ko na nga mabilang kung ilang beses kong nakita ang mukha naming dalawa sa mga balita at online portals kaninang umaga. Headline kaming dalawa sa iba't ibang entertainment at business news. Ang tawag pa nga sa akin ng mga tabloids ay ang "misteryosong babae" ng bilyonaryo.

Pagbaba ko sa 50th floor, sinalubong ako ng isang maluwag at modernong opisina na puro salamin ang dingding at tanaw ang buong kalangitan ng Maynila. Tahimik. Walang ibang maririnig kundi ang mahinang tunog ng aircon.

Nakaupo si Vaughn sa isang malaking mesa habang nagbabasa ng mga dokumento. Suot niya ang itim na long sleeves na nakatupi ang manggas hanggang siko, kaya mas litaw ang matipunong braso niya. Nang maramdaman ang pagpasok ko, dahan-dahan niyang ibinaba ang hawak niyang hawla ng pluma at tumingin sa akin gamit ang seryoso at malamig niyang mga mata.

"You're right on time. Maupo ka, Marisse," boses baritone niya na walang emosyon pero may awtoridad.

Umupo ako sa silya sa harap ng mesa niya, pilit pinapanatili ang tuwid na tindig. "Bakit mo ako pinatawag, Sir Vaughn? Tungkol ba ito sa danyos sa suit mo kagabi? Handa naman akong magbayad kahit hulugan—"

"Hindi ako naparito para pag-usapan ang damit ko," putol niya sa sinabi ko, sabay sandal sa swivel chair at pag-de-de-kwatro. "Let's cut to the chase, Marisse. Alam ko ang nangyari sa'yo kahapon sa Zenith. Alam kong tinanggal ka ni Adrian Santos, ninakaw ang disenyo mo para sa Brighton Project, at binigyan ka pa ng blacklisting memo para hindi ka na makabalik sa industriya."

Napatigil ako. Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. "Paano mo nalaman ang tungkol diyan?"

"Trabaho ko ang malaman ang bawat galaw ng mga kumpanyang nakikipag-partner sa amin," sagot niya habang nakatitig nang diretso sa mga mata ko, na parang binabasa ang bawat iniisip ko. "At nakita ko ang portfolio mo. Ang disenyo para sa Brighton Project ay hindi gawa ng isang taong nag-leak ng files. Gawa ito ng isang taong may kakaibang talento na sinayang lang ng mga taong walang hiya."

May kakaibang init ang tumama sa dibdib ko nang marinig ko ang mga salitang iyon mula mismo sa bibig ng taong hinahangaan at kinatatakutan ng buong industriya. Sa loob ng ilang taon, ngayon lang may kumilala sa kakayahan ko nang hindi ako minamaliit.

Pero hindi nagtagal ang paghanga ko dahil agad siyang sumeryoso nang itulak niya sa harap ko ang isang makapal na brown folder.

"Ano ito?" tanong ko habang nakatingin sa folder.

"Isang kontrata," maikling sagot niya. "Gaya ng nakita mo sa mga balita ngayong umaga, init na init ang ulo ng Tiongson Family Council sa akin dahil sa mga isyu tungkol sa personal na buhay ko at sa mga sunud-sunod na intriga. Ayon sa kasunduan ng aming pamilya, kailangan kong ipakita na ako ay may matatag na relasyon at pamilyado bago ko tuluyang makuha ang buong kontrol sa kumpanya sa susunod na buwan."

"At... bakit ako?" naguguluhan kong tanong, unti-unting kumakabog ang dibdib sa ideyang pumapasok sa isip ko. "Maraming sikat na modelo o kaya ay mga babae sa alta-sosyedad diyan na handang makipagpanggap sa'yo. Bakit ako na isang hamak na arkitekto na galing lang sa eskandalo kagabi?"

"Dahil kailangan mo ako, at kailangan kita," deretsong sagot ni Vaughn nang walang pag-aalinlangan. "Kapag pumayag kang magpanggap bilang kasintahan ko sa harap ng publiko at ng pamilya ko sa loob ng tatlong buwan, ito ang ibibigay ko sa'yo:"

Huminto siya sandali para tignan ang reaksyon ko bago isa-isang binanggit ang mga kondisyon.

"Una, babayaran ko ang buong operasyon ng nanay mo hanggang sa makalabas siya ng ospital at magpagaling. Pangalawa, tatanggalin ko ang blacklisting memo na ibinigay sa'yo ng Zenith, at ibabalik ko ang pangalan mo sa industriya nang may mas mataas na posisyon. At panghuli..." Tinitigan niya ako nang mas malalim. "Bibigyan kita ng pagkakataon na sirain si Adrian Santos at ang kumpanya nila gamit ang sarili mong mga kamay, sa pamamagitan ng pagbibigay sa'yo ng buong kontrol bilang pangunahing arkitekto sa pinakabagong bilyong-pisong proyekto ng Tiongson Group."

Para akong binuhusan ng malamig na tubig habang pinoproseso ng utak ko ang bawat sinabi niya. Ang alok na ito ay parang isang panaginip—isang napakagandang alok na hinding-hindi ko matatanggihan dahil ibinibigay nito sa akin ang lahat ng nawala sa akin, at ang pagkakataong makaganti sa mga umapi sa akin.

"Ano ang catch?" tanong ko, seryoso at walang halong takot. Alam kong sa mundong ginagalawan ng mga taong tulad ni Vaughn Tiongson, walang libreng tulong. "Walang bilyonaryo ang magbibigay ng ganito kalaking pabor nang walang kapalit."

"Ang kapalit ay simple lang," sagot niya habang dahan-dahang tumatayo mula sa silya at naglakad palapit sa kinatatayuan ko hanggang sa huminto siya sa tabi ng mesa, ilang pulgada lang ang layo sa akin. "Magiging perpektong kasintahan ka sa harap ng madla. Wala kang gagawin kundi ang sumabay sa laro ko, sundin ang mga patakaran ko, at higit sa lahat... huwag na huwag kang iibig sa akin."

Natahimik ako. Ang hangin sa loob ng opisina ay tila naging manipis at mainit. Tiningnan ko ang mga mata niyang kulay abo na seryoso at walang bahid ng biro.

"Deal?" tanong niya habang iniaabot ang kamay niya sa harap ko para makipag-kamay.

Tiningnan ko ang kamay niyang nakalahad, at pagkatapos ay ang sarili kong mga palad na nanginginig noon sa labis na kahirapan at kawalan ng pag-asa. Ngayon, nasa harap ko na ang susi para mabago ang lahat.

Inabot ko ang kamay niya at mahigpit itong hinawakan. "Deal."