CHAPTER 2

Marisse Ysabel POV

Ipinasok ko ang buhok ko sa loob ng itim na net, isinuot ang puting collared shirt at itim na vest, at saka tiningnan ang repleksyon ko sa salamin ng maliit na locker room ng The Grand Luminaire Hotel.

Kung may magsasabi sa akin kahapon na ang isang senior architect na tulad ko ay mag-aapply bilang temporary banquet waitress para lang kumita ng limang daong tip sa isang gabi, baka tinitigan ko lang siya ng masama. Pero wala na akong pakialam sa pride ngayon. Ang mahalaga ay may pambayad ako sa emergency f*e mamayang gabi para kay Mama. Walang silbi ang lisensya at limang taon kong karanasan sa pagguhit kung mamamatay naman ang nanay ko habang naghihintay ng pondo.

"Ysabel, ready ka na ba? Hinahanap na sa VIP Function Room C ang cart ng sparkling water," tawag sa akin ng isa sa mga regular na server na nagmagandang-loob na tumulong sa akin makapasok ngayong gabi dahil emergency hiring sila.

"Oo, Ate Beth, susunod na ako," sagot ko habang mabilis na pinunasan ang mga kamay ko gamit ang tissue.

Pagpasok ko pa lang sa napakalaki at marangyang VIP Function Room C, naramdaman ko na agad ang bigat ng hangin. Amoy ito ng mamahaling pabango, sigarilyo mula sa balcony, at ang klase ng pera na hindi kailanman poproblemahin kung saan kukuha ng pambayad sa kuryente at gamot. May nagaganap na pribadong salu-salo ang mga malalaking tao sa real estate at construction industry sa Maynila.

Habang naglalakad ako habang hila ang silver tray na naglalaman ng mga baso at inumin, biglang tumigil ang mga paa ko sa paggalaw nang marinig ko ang pamilyar na boses mula sa pinakagitnang mesa.

Si Adrian.

Nakatindig ito suot ang mamahaling Armani suit, may hawak na baso ng whisky habang nakikipagtawanan sa mga matatandang lalaki na halatang mga investor. Sa tabi niya ay si Nicole, nakasuot ng pulang gown na kita ang likod, nakakapit sa braso ni Adrian na parang may-ari ng buong kumpanya.

"To the success of the Brighton Commercial Complex partnership!" malakas na sabi ng isa sa mga matandang kasama nila, sabay taas ng baso. "Hindi namin akalain na ang Zenith ang magiging susi para sa pinakamalaking proyekto ng Tiongson Group ngayong taon. Congrats, Adrian. Ikaw talaga ang nagdala ng design na 'yon."

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Parang binuhusan ng kumukulong asido ang lalamunan ko. Sila pa ang nagdiriwang? Sila pa ang nagpapasalamat sa proyektong pinagpuyatan ko ng ilang buwan, habang ako ay nakatayo rito bilang isang hamak na waitress na naglilinis ng kalat nila?

Gusto kong lapitan sila. Gusto kong ibuhos ang buong pitsel ng malamig na tubig sa pagmumukha ni Adrian para mabura ang ngising tagumpay niya. Pero bago pa ako makagawa ng hakbang, naramdaman ko ang paggalaw ng mga tao sa gilid ng silid. Bumukas ang malaking double doors sa kabilang bahagi ng bulwagan.

Tumahimik ang buong paligid. Kahit ang mga nagtatawanang investor ay biglang napatigil at naging tuwid sa pagkakaupo.

Isang lalaki ang pumasok. Matangkad, seryoso ang mukha, at may dalang aura ng kapangyarihan na parang kayang lunukin ang buong kwarto nang walang kahirap-hirap. Suot niya ang itim na tailored suit na halahang gawa sa Italya, at ang mga mata niya ay kulay abo na tila sinusuri ang bawat sulok ng silid nang may malamig na pag-iingat.

Si Vaughn Gabriel Tiongson.

Ang nag-iisang tagapagmana at CEO ng Tiongson Group—ang pinakamakapangyarihang tao sa industriyang kinabibilangan ko, at ang pangunahing kliyente ng Brighton Project. Walang gustong kumalaban sa kanya dahil kilala siya sa pagiging perfectionist at walang patawad sa mga nagkakamali. Mismong si Adrian ay halos yumuko habang binabati ang bago mang pumasok na bilyonaryo.

Naramdaman ko ang kaba sa dibdib ko. Hindi dahil natatakot ako kay Vaughn, kundi dahil sa halo-halong galit at tensiyon na nararamdaman ko habang pinapanood silang lahat. Huminga ako nang malalim, pinilit pakalmahin ang nanginginig kong mga kamay, at nagpatuloy sa paglalakad para ihatid ang mga inumin sa kabilang mesa malapit sa kinatatayuan ni Vaughn.

Habang inilalapag ko ang isang baso ng sparkling water sa gilid ng mesa, may biglang humarang sa dinadaanan ko. Si Nicole pala, kasama ang isa pang kliyente, na parang hindi sinasadyang binangga ang siko ko habang umiinom ito ng pulang alak.

"Ay, sorry, miss," sabi ni Nicole na may kasamang sarkastikong ngiti nang makita kung sino ako. Nanlaki ang mga mata niya kunwari. "Uy, si Marisse ba ito? Bakit suot mo 'yan? Akala ko ba magaling ka? Ay, oo nga pala, tinanggal ka na pala namin dahil wala kang kwenta."

Napatigil ang ilang tao sa paligid. Binitawan ni Adrian ang hawak niyang baso at lumapit para sadyang ipamukha sa akin ang nangyari. "Ysabel, huwag mo na ngang guluhin ang sarili mo rito. Kung naghihirap ka na talaga, sana humingi ka na lang ng tulong sa amin nang maaga. Hindi 'yung nagpapanggap kang waitress."

Rumesponde ang galit sa loob ko. Umakyat ito hanggang sa ulo ko. Hindi na ako nag-isip. Ang tanging nakita ko ay ang baso ng red wine sa ibabaw ng tray na hawak ko. Bago pa ako mapigilan ng sarili ko, mabilis akong kumilos para ilagay sana ang tray sa lamesa, pero sa bigla kong paggalaw dahil sa pagtulak sa akin ni Nicole, nawalan ako ng balanse.

Ang buong baso ng pulang alak ay lumipad mula sa tray at dire-diretsong tumapon sa harapan ng mamahaling puting sando at itim na suit ng nag-iisang Vaughn Tiongson na kakarating lang sa tabi namin.

Namayani ang patay na katahimikan sa buong silid. Lahat ay napatigil sa paghinga. Ang pulang alak ay unti-unting dumadaloy sa malinis at mamahaling damit ng pinakamaimpluwensyang tao sa buong bulwagan.