CHAPTER 3

Marisse Ysabel POV

Pakiramdam ko ay tumigil ang pag-ikot ng mundo sa loob ng function room.

Lahat ng mga matang naroroon ay nakatutok sa akin. Ang pulang alak na unti-unting kumakalat sa puting sando at mamahaling itim na suit ni Vaughn Tiongson ay parang senyales ng katapusan ng mundo ko. Si Adrian at Nicole naman sa gilid ay halatang pinipigilan ang pagtawa, naghihintay na lumabas ang galit ng pinakamaimpluwensyang tao sa industriya.

Kinuha ko agad ang nanginginig kong mga kamay ang telang napkin mula sa tray at akmang pupunasan ang damit niya. "I-I'm so sorry, Sir! Hindi ko sinasadya—"

"Don't touch it," malamig na boses ang pumigil sa akin.

Tumayo si Vaughn nang tuwid na tuwid. Matangkad siya, kaya kailangan ko pang bahagyang tumingala para lang makita ang seryoso at malamig niyang mukha. Walang bakas ng galit sa tono niya, pero ang mga mata niyang kulay abo ay matalim na tumingin sa akin, parang sinisipat ang bawat hibla ng pagkatao ko.

Agad na lumapit si Adrian, halatang nagpapakitang-gilas at natataranta. "Mr. Tiongson, we are so sorry for this clumsy employee! Talagang bobo at walang alam ang babaeng ito, kaya nga tinanggal namin sa Zenith—"

"Did I ask for your opinion, Mr. Santos?" putol ni Vaughn kay Adrian nang hindi man lang lumilingon dito.

Napalunok si Adrian, biglang namutla at napapikit sa hiya habang nakatikom ang bibig.

Binalik ni Vaughn ang tingin sa akin. Habang pinapanood ko ang seryoso niyang mukha, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Dahil sa sama ng loob kay Adrian at sa buong sitwasyon, lumabas na lang bigla sa bibig ko ang hindi ko dapat sasabihin sa isang bilyonaryo.

"Hindi ako basta clumsy," bulalas ko nang may diin, habang pilit kong itinutuwid ang balikat ko kahit nanginginig ang tuhod ko. "At hindi ako nagkakamali nang basta-basta sa disenyo o sa trabaho. Kung hindi lang sana pinagkakitaan ng iba ang gawa ko at kung hindi ako dinikdik ng mga taong walang sariling talento, hindi ako mapipilitang magtrabaho rito ngayong gabi."

Natahimik ang buong silid sa tapang ng sinabi ko. Si Nicole ay napaawang ang labi sa gulat, habang si Adrian naman ay sinamaan ako ng tingin na parang gusto na akong lunukin nang buhay.

Pero si Vaughn? Sa halip na magalit sa pagsagot ko, bahagyang kumunot ang noo niya. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, saka bumaba ang tingin sa hawak kong tray kung saan may naiwang sketch pad na madalas kong gamitin para sa mga mabilisang sukat ng structural load.

"Disenyo?" tanong ni Vaughn, mahina pero malinaw ang boses sa buong tahimik na silid. "Sinasabi mo bang may kinalaman ang trabaho mo sa nangyari rito?"

Bago pa ako makasagot, may narinig kaming malakas na ingay sa labas ng double doors. Biglang nagtulakan ang mga security guard habang pinapasok ang ilang taong may dalang camera, flash, at mikropono.

Paparazzi.

"Mr. Tiongson! Totoo bang kayo na ng international model na si Clara Gomez?"

"Mr. Tiongson, kumusta ang balitang tinanggal kayo ng board sa inyong real estate venture?"

"Sino ang kasama nyong babae sa loob?"

Nagkagulo ang buong function room. Sunod-sunod ang pag-flash ng mga camera. Nagsiksikan ang mga reporter sa gitna, pilit na lumalapit kay Vaughn para magtanong tungkol sa mga isyu sa kumpanya at sa personal na buhay nito. Nataranta ang mga event staff, at sa gitna ng siksikan, may biglang tumulak sa akin mula sa gilid.

Nawalan ako ng balanse at natumba papunta sa direksyon ni Vaughn. Para hindi ako tuluyang bumagsak sa sahig, mabilis akong hinawakan ni Vaughn sa baywang at hinatak palapit sa katawan niya para saluhin.

Dahil sa biglaang paggalaw na iyon, natagpuan ko ang sarili ko na nakadikit ang mukha sa dibdib niya, habang ang mga kamay ko ay nakahawak nang mahigpit sa suot niyang suit. Sa mismong sandaling iyon, lumingon ang lahat ng mga reporter sa aming dalawa. Nagningning ang mga mata ng mga mamamahayag nang makita ang eksena—ang kilalang cold at elusive billionaire na si Vaughn Tiongson, hawak-hawak ang isang babaeng nakasuot ng damit-waitress.

"Shit," narinig kong bulong ni Vaughn malapit sa tainga ko.

Sa halip na itulak ako palayo tulad ng ginagawa ng mga mayayaman sa mga pelikula, ginawa niya ang isang bagay na hindi ko inaasahan. Hinawakan niya ang baba ko gamit ang isang kamay para maiangat ang mukha ko, at bago pa ako makapagsalita, inilapit niya ang mukha niya at hinalikan ako sa pisngi malapit sa labi ko—sakto sa harap ng nagkukumahog na mga camera at flash.

"Mr. Tiongson! Girlfriend ninyo ba siya?!" sigaw ng isang reporter.

Mas hinigpitan ni Vaughn ang hawak sa baywang ko, sapat para hindi ako makagalaw palayo, saka tumingin nang diretso sa mga nagtatanong na mamamahayag habang malamig at may awtoridad ang boses.

"She's not just anyone," sagot ni Vaughn, malinaw at dinig ng lahat sa buong bulwagan. "She's the only woman who matters right now. Now, get out of my private event before I have all your cameras smashed."

Natahimik ang mga reporter sa lamig ng boses niya. Habang mabilis silang pinaalis ng mga security guard palayo sa silid, nanatili akong nakatayo doon, hiningal at lutang ang isip sa nangyari.

Pagkaalis ng mga media, binitawan ako ni Vaughn at inayos ang kwelyo ng kanyang suit. Tiningnan niya ako nang diretso sa mga mata.

"You owe me a dry clean for this suit," seryosong sabi niya, pero may kakaibang kislap sa mga mata niya na hindi ko mabasa. "Meet me at my office tomorrow morning at 9:00 AM sharp, Marisse Ysabel Villavicencio. Wag kang ma-late."

Hindi na ako nakapagsalita pa habang pinapanood ko siyang tumalikod at naglakad palayo sa silid kasama ang kanyang mga tauhan, habang si Adrian at Nicole ay naiwang nakatunganga at namumutla sa gilid.