ตอนที่ 6 แผนร้ายเสี่ยมหิงค์ศร

ทำเอาทุกคนในคาสิโนถึงกับหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าที่แตกตื่นและหวาดกลัวจนบางคนถึงกับถอยหนีและรีบออกจากคาสิโนทันที น้ำเสียงอันแสนเยือกเย็นเอ่ยออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ เป็นน้ำเสียงที่คุ้นเคยสำหรับโพดำเป็นอย่างดี แต่ลูกค้าท่านอื่น ๆ ไม่ต้องการเจอคนเหี้ยมโหดเช่นเขา เพราะเจ้าพ่อคาสิโนอย่าง คามินทร์ มหิงค์ศร หรือ เสี่ยมหิงค์ศร เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งจนน่าหวั่นเกรง พร้อมลูกน้องคนสนิทที่สวมชุดสูทสีแดงเดินอยู่ข้างหลัง ชื่อว่า โพแดง ได้รับหน้าที่ดูแลผับบาร์มหิงค์ศร เป็นมือขวาของเสี่ยมหิงค์ศร

"สะ..เสี่ยมหิงค์ศร"

"คนนี้แหละครับเสี่ย ที่ผมรายงานให้เสี่ยฟังเมื่อวาน"

โพดำเอ่ยบอกนายเหนือหัวเจ้าพ่อผู้โหดเหี้ยมที่ไม่สนใจกฎหมาย นอกจากความต้องการของตัวเองและธุรกิจที่เติบโตอย่างมหาศาล คนที่ใครหลาย ๆ คนไม่อยากจะเจอมากที่สุด เพราะเขาเป็นบุคคลที่โคตรอันตราย ไม่มีใครเดาอารมณ์ของเขาออก หากไม่พอใจก็มักจะสั่งเก็บทันที โดยไม่ฟังเหตุผลอะไรทั้งสิ้น ดุดันโหดเหี้ยมเเละเฉียบขาด หากอารมณ์ดีก็บ้าคลั่ง กระหายความทุกข์ทรมานของผู้อื่น และโปรดปรานเสียงร้องอันแสนเจ็บปวด

"ไอ้ศักดิ์ เมื่อไหร่จะจ่ายหนี้กู"

"อึก หะ..ให้เวลาผมหน่อยนะครับเสี่ย ผมยังหาไม่ได้ ถ้าเสี่ยให้เงินผมอีกสักก้อน ผมต้องเล่นได้แน่ครับ"

"หึ มันอยู่ที่คาสิโนกูกี่วัน ดูจากสภาพแล้ว คงเป็นผีพนันเต็มตัว"

ร่างสูงหัวเราะในลำคอเบา ๆ ด้วยความสมเพชศักดิ์ที่มีสภาพเหมือนกับผี แล้วยังจะหน้าด้านขอเงินเขาอีก ทั้งที่ไม่มีปัญญาหามาให้เขาได้แน่ ๆ ดูจากสภาพคงไม่ได้ทำงาน ถึงมีงานให้ทำ บริษัทคงไล่ออกไปแล้ว เพราะได้ข่าวว่าอยู่ที่คาสิโนหลายวันแล้ว

"หลายวันแล้วครับเสี่ย มันเสพติดเกินไป จนพาลลูกค้าคนอื่น"

"สุดจริง ๆ อยากได้เงินกูไปเล่น มึงมั่นใจไหม ว่าจะเล่นได้ไอ้ศักดิ์"

"อึก ดะ..ได้ แน่นอนครับเสี่ย ให้เงินผมนะครับ"

"หึ ๆ ได้กูจะให้เงินมึงเพิ่ม กูชอบผีพนัน"

"จริงเหรอครับ! ขอบคุณมาก ๆ ครับเสี่ย"

"....."

โพดำและโพแดงนั้นถึงกับหน้าถอดสีออกมาด้วยความรู้สึกกลัวเล็กน้อยกับท่าทางของนายเหนือหัวที่ตัดสินใจให้เงินศักดิ์ และพวกเขาสองคนรู้ว่านายของเขานั้นกำลังคิดอะไรอยู่ แม้จะยังไม่มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเป็นสิ่งที่พวกเขาคิดหรือไม่ แต่สิ่งที่พวกเขามั่นใจก็คือถ้าศักดิ์เล่นไม่ได้และไม่มีเงินมาคืนนาย ผลที่ตามมาก็อาจจะร้ายแรง จนศักดิ์ต้องสัมผัสถึงนรกบนดินอย่างแน่นอน

"ขะ...ขอบคุณมากนะครับเสี่ย ถ้าผมเล่นได้ผมจะรีบเอาเงินมาคืนเสี่ย"

"หึ แต่มึงต้องเล่นให้ได้นะ ถ้ามึงเล่นไม่ได้สักบาท มึงต้องจ่ายอะไรมาให้กูสักอย่าง ให้คุ้มกับเงินที่กูให้มึงยืมไปเล่น"

"ได้ครับเสี่ย! แล้วถ้าผมเล่นไม่ได้ เสี่ยจะให้ผมจ่ายอะไรครับ"

เมื่อร่างสูงได้ยินศักดิ์เอ่ยถามว่าจะให้จ่ายอะไร ถ้าหากเล่นไม่ได้ ทำเอาร่างสูงกระตุกยิ้มอย่างโรคจิต แววตาที่แสนเยือกเย็นและแสนโหดเหี้ยมนั้นจ้องมองศักดิ์ไม่ละสายตา ทำเอาโพดำโพแดงถึงกับหันหน้ามามองกัน ส่วนลูกค้าคนอื่น ๆ นั้น ก็ถึงกลับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดกลัวเสี่ยมหิงค์ศร

"มึงมีครอบครัวไหม มีกี่คน มีใครบ้าง"

"มะ...มีครับเสี่ย ผมมีเมียและลูก"

"ลูกผู้ชายหรือผู้หญิง หน้าตาเป็นยังไง สวยไหม"

"ลูกชายครับเสี่ย ส่วนหน้าตามันก็ไม่ได้ขี้เหร่หรอกครับ ผมก็ไม่มั่นใจว่ามันหน้าตายังไง เพราะไอ้ลูกเวรนี่มันชอบก้มหน้าตลอด"

เป็นพ่อประสาอะไรไม่รู้ว่าลูกตัวเองหน้าตายังไง ดูแล้วคงเป็นครอบครัวที่โคตรน่าสมเพช แต่ถ้าเป็นผู้ชายแล้วหน้าตาตรงสเปกเหมือนคู่นอนของกู คงจะดีไม่น้อย กูจะได้ไม่ต้องหาของเล่นใหม่ แต่ถ้ามันแมนเกินไป กูคงต้องให้มันขายตัวให้กับตาเฒ่าหัวงู พวกตาแก่ยายแก่มันชอบเด็ก

"หึ พรุ่งนี้พามันมาหากู"

"ทำไมเหรอครับเสี่ย"

"กูจะให้มันชดใช้หนี้เก่ากับดอกเก่ามึงไง มึงยินยอมไหม"

"จริงเหรอครับ! ได้ครับเสี่ย พรุ่งนี้ผมจะพามันมาหาเสี่ยนะครับ"

ศักดิ์เมื่อได้ยินในสิ่งที่เสี่ยมหิงค์ศรพูด ก็ดีใจมาก จนตาลุกวาว ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ไม่รอช้ารีบตอบทันที โดยไม่ได้คิดเลยด้วยซ้ำ มันทำให้เขารู้แล้วว่าศักดิ์เป็นพ่อแบบไหน เป็นคนที่เห็นแก่ตัวขั้นสุด แม้แต่ลูกก็ไม่สนใจ ขอแค่ให้ตัวเองรอด คนแบบนี้เขาเห็นมามากแล้ว

"ฮ่า ๆ ไม่คิดหน่อยเหรอรีบตอบเลยนะมึง"

ตอนนี้มันทำให้เลือดลมของร่างสูงสูบฉีดด้วยความตื่นเต้น จนต้องหัวเราะออกมาและฉีกยิ้มอย่างดีใจ แววตาของร่างสูงเต็มไปด้วยความกระหายอยากของความเจ็บปวดของคนที่เขาเล็งเอาไว้ อยากจะเห็นสีหน้า และเสียงร้องของความเจ็บปวด คำพูดที่ขอร้องอ้อนวอนเขาเหมือนกับหมาที่ดี

"พรุ่งนี้หนึ่งทุ่ม กูต้องได้เห็นมึงกับลูกมึง เอาเงินให้มันเล่นไอ้โพดำ"

"ครับเสี่ย"

"ขะ...ขอบคุณครับเสี่ย"

"อย่าคิดหนีกูนะมึง กูตามเก็บมึงยันบ้านแน่ และอย่าคิดว่ากูตามหามึงไม่เจอ"

"คะ...ครับเสี่ย ผมไม่หนีแน่นอนครับ"