ตอนที่ 5 เป็นหนี้เสี่ยมหิงค์ศร

คาสิโนมหิงค์ศร

หากมองคาสิโนจากภายนอก มันคือภาพสะท้อนของความหรูหราที่ถูกเนรมิตขึ้น แต่เมื่อก้าวลึกเข้าไปข้างใน คุณจะสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของความสิ้นหวังที่ฝังรากลึกอยู่ใต้ผืนพรมกำมะหยี่ทุกตารางนิ้ว ที่นี่ไม่ใช่แค่สถานที่เล่นพนัน แต่เป็นแดนประหารทางจิตวิญญาณที่สวมหน้ากากแห่งความสุข

หากใครมัวเมาไปกับความโลภ แสงสีอำมหิตที่ตั้งใจบดบังความจริงอันน่ากลัว ดวงตาของคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะพนันไม่ได้ฉายแววแห่งความสนุกสนานอีกต่อไป หากแต่เป็นความกระหายที่ไร้การควบคุม และความหวาดกลัวเย็นยะเยือกที่คลานออกมาจากความพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า

"อะไรวะ! ทำไมกูเล่นเสียอีกแล้ว มึงเล่นโกงกู"

ชายวัยกลางคนเอ่ยเสียงน้ำดังด้วยความโมโห เมื่อเขาเล่นเสียในราคาที่ค่อนข้างสูง เหล่าลูกค้าที่อยู่ในวงเกมพนัน ก็มองด้วยความไม่พอใจเช่นกัน จนกลายเป็นที่จ้องมองของลูกค้าหลายท่านที่เล่นในโซนอื่น

"เล่นเสียแล้วอย่ามาพาลคนอื่น"

"มึงว่าอะไรนะ! มันน่าพาลไหมวะ! พวกมึงมีแต่ได้กับได้! กูมีแต่เสียคนเดียว!"

"เฮ้ย! พูดอย่างนี้ อยากโดนต่อยเหรอไอ้แก่!"

"มึงก็มาดิ! ไอ้คนขี้โกง! กูไม่กลัวมึงหรอกนะ!"

ชายวัยกลางคนที่สวมใส่เสื้อผ้าตัวเก่านั้น อยู่ที่นี่เป็นเวลาหลายวันแล้วที่เขาอยู่ในนรกแห่งนี้ ชื่อว่า'ศักดิ์' สีหน้าของเขามืดมน ขอบตาดำคล้ำ เพราะไม่ได้นอนหลายวัน ร่างกายผอมแห้งเพราะไม่กินข้าวกินน้ำ เพราะเอาเงินมาเล่นพนัน เล่นเสียก็กู้เงินมาหลายบาท จนสุดท้ายเขาก็เล่นเสียจนหมดตัว

"เอายังไงครับพี่โพดำ มันต่อยกันแล้วครับ"

"ไปแยกมันออก ถ้าเสี่ยมาเห็นจะอารมณ์เสีย"

ชายร่างใหญ่ในชุดสูทดำ ที่ยืนอยู่บันไดหรูนั้นเหลือบมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ด้วยแววตาที่แสนเฉยชาแต่แฝงไปด้วยความอำมหิต 'โพดำ' ลูกน้องคนสนิทของ 'คามินทร์ มหิงค์ศร' เขาได้รับหน้าที่ในการดูแลคาสิโน และบอดี้การ์ดทุกคนต้องเชื่อฟังเขา

"หึ..."

โพดำกระตุกยิ้มหัวเราะออกมาด้วยความน่าเวทนา ก่อนจะก้าวขาลงบันไดด้วยท่าทางที่เงียบขรึม สายตาของเขายังคงจ้องมองชายที่โลภมากจนสูญเสียเงินมหาศาล ลูกค้าและบอดี้การ์ดหลายคนจำได้แล้ว รวมถึงเขาก็ด้วย

"เฮ้ย! ปล่อยกูนะเว้ย!"

"ให้จัดการยังไงครับพี่โพดำ"

"!!!"

ศักดิ์ที่โดนบอดี้การ์ดหนึ่งคนจับกดให้นอนราบกับพื้นอย่างแรง จนหน้าหมองคล้ำของเขากดแนบที่พื้นกระเบื้องหรู ที่มีแต่คนเดินเหยียบไปมา จากที่โวยวายด้วยความไม่พอใจที่มีบอดี้การ์ดมาจับกดนั้น แต่ก็ต้องหยุดชะงักด้วยความตกใจทันที เมื่อได้ชื่อ โพดำ ลูกน้องคนสนิทมือซ้ายของเจ้าพ่อมหิงค์ศรผู้เหี้ยมโหด

"คะ...คุณโพดำ"

"รู้จักกูด้วยเหรอคิดว่าจะไม่รู้จักกูสักแล้ว"

"อึก ผะ...ผมรู้จัก..."

"ดีแล้วที่รู้จัก จะได้พูดกันง่ายหน่อย"

โพดำชายร่างสูงใหญ่เอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งและมองมาที่ศักดิ์ด้วยสายตาที่แสนเย็นชา จนศักดิ์ถึงกับกลืนน้ำลายด้วยความกลัวทันที เพราะคนตรงหน้าของเขานั้นเป็นคนบุคคลที่โคตรอันตราย รองมาจากนายของเขาเอง เป็นมือซ้ายที่ทำงานด้านมืดทุกอย่างที่เจ้าพ่อมหิงค์ศรสั่ง เป็นทาสที่ซื่อสัตย์ต่อเจ้าพ่อจนยอมตายแทนได้ และมักจะกำจัดคนที่ชอบมาก่อความวุ่นวายในคาสิโน สถานที่ที่โพดำรับผิดชอบ

"ผะ...ผมไม่ได้ตั้งใจหาเรื่องนะครับ มันมาหาเรื่องพวกผมก่อน หาว่าพวกผมโกงมัน"

"ไอ้เหี้ย! มึงนั่นแหละโกงกู!"

ผลัวะ!

"อั่ก! แค่ก!"

สิ้นเสียงน้ำเสียงของศักดิ์ที่เอ่ยหยาบคายก็กระอักเลือดออกมาด้วยความเจ็บจากการถูกบอดี้การ์ดคนที่จับกดนั้น ต่อยเข้าที่หน้าอย่างแรง จนหน้ากระแทกกับพื้นกระเบื้อง เลือดสีแดงสดไหลออกตามรูจมูก และปากที่แตกยับเพียงแค่ต่อยครั้งเดียว ทำเอาลูกค้าหลายคนที่มองอยู่นั้นถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

"อยู่ต่อหน้าพี่โพดำ มึงจะยังไม่หยุดอีก"

"อึก แค่ก!"

"ไม่มีใครโกงมึงหรอก เล่นเสียอย่าพาลสิ"

โพดำเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งและมองต่ำมาที่ศักดิ์ ยิ่งทำเอาศักดิ์หวาดกลัวจนเบิกตาด้วยความตื่นตระหนกกับรังสีความเหี้ยมโหดของโพดำ

"อึก ผะ...ผมขอโทษครับ ผมเจ็บใจ เงินที่ผมกู้มา มันหมดแล้ว ผมขอกู้เพิ่มได้ไหมครับ"

"กู้เพิ่มไม่ได้แล้ว"

"ทะ...ทำไมล่ะครับ ผมขอกู้หน่อย ถ้าได้เงินนี้มา ผมเอามาจ่ายให้แน่นอน"

"มึงรู้ไหมว่าเงินที่มึงยืมเสี่ยไป มันเป็นยอดเท่าไหร่ หนี้เก่าก็ไม่จ่าย หนี้ใหม่ที่ให้ไปเมื่อวาน ก็หมดเกลี้ยง กูคงให้มึงไม่ได้แล้ว"

โพดำเอ่ยน้ำเสียงเหี้ยมกับศักดิ์ เมื่อศักดิ์ยังหน้าด้านขอเงินเพิ่ม ทั้งที่หนี้เก่าก็ยังไม่จ่ายสักบาท จนยอดหนี้มหาศาล คนอย่างศักดิ์ไม่มีปัญญาหามาได้แน่นอน

"อึก ให้ผมเถอะครับ ครั้งนี้ผมเล่นได้แน่"

"ถึงเล่นได้ มึงก็ไม่มีปัญญาหามาคืนกู"

"!!!"