Todos los capítulos de ย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน: Capítulo 71 - Capítulo 80

“อาจารย์ ! แย่แล้ว แย่แล้ว ศิษย์พี่สามขอความช่วยเหลือขอรับ” เสี่ยวหลงวิ่งหายใจหอบเข้ามา “เกิดอะไรขึ้น” เยี่ยหลันส่งตัวตงเทียนให้ยายโจว“คุณชายหกตระกูลคหบดีจางพนันแข่งม้าเร็วกับพรรคพวกแต่พลาดตกม้า ซี่โครงหักทะลุปอดตอนนี้ หายใจออกมากลมหายใจเข้าน้อย ใกล้จะไม่ไหวแล้วขอรับ” เสี่ยวหลงเล่าออกมารวดเดียวเยี่ยหลันหันมาทางเสี่ยวหลิว “อยู่กับยายโจวก่อน ไว้ข้าจะหาพี่เลี้ยงมาวันหลัง”“เจ้าค่ะท่านโปรดวางใจ”“ไป ! ไปดูก่อน”เยี่ยหลันหยิบกล่องยาแล้วเดินตามเสี่ยวหลงไปทันที นางไม่ได้เรียกคนคุ้มกันจากในจวนไปเพราะนางรู้อยู่แล้วว่ามีองครักษ์เงาติดตามตลอดอยู่แล้วจวนคหบดีจาง“นายท่านขอรับ มีผู้หญิงคนหนึ่งมาที่จวนบอกว่าเป็นคนที่หมอเยี่ยเชิญมาขอรับ” บ่าวรับใช้ร้องลั่น“อยู่ไหนรีบเชิญอาจารย์เข้ามาเร็ว” เยี่ยเฉิงปลีกตัวจากเตียงคนเจ็บรีบวิ่งมารับเยี่ยหลันทันที“เล่าอาการมา” เยี่ยหลันไม่พูดพร่ำให้เยี่ยเฉิงบอกอาการอย่างรวบรัดระหว่างเดินเข้าไปเยี่ยเฉิงก็สามารถกล่าวสรุปทุกอย่างให้เยี่ยหลันฟังอย่างครบถ้วนยังไม่ทันถึงห้องโถงเยี่ยหลันก็สัมผัสได้ถึง เสียงลมหายใจกระท่อนกระแท่นดังลอดออกมาจากในห้

บ่าวคนสนิทรีบตอบ “อยู่ที่เรือนตะวันตกขอรับ กำลังสวดมนต์อยู่”“สวดมนต์” นายท่านเซียงแค่นหัวเราะเสียงแหบ “ถึงเวลานี้แล้วยังจะสวดมนต์อีกหรือ!” เขาสะบัดแขนเสื้อก้าวยาวๆ ไปยังเรือนตะวันตกโดยไม่รอใคร เรือนตะวันตกเงียบสงบกลิ่นธูปลอยอ้อยอิ่ง ฮูหยินผู้เฒ่านั่งหลังตรงอยู่หน้าพระพุทธรูปสีหน้าเรียบเฉยราวไม่รับรู้พายุที่กำลังก่อตัว“ท่านแม่” เขากดเสียงต่ำ “ข่าวกำลังแพร่ไปทั่วเมืองว่าบุตรสาวของฉินฮวาหร่านยังมีชีวิต”เปลวเทียนไหววูบฮูหยินผู้เฒ่าค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาขุ่นมัวแต่แฝงประกายเย็นเยียบ“แล้วอย่างไร”“อย่างไรหรือ!” นายท่านเซียงเสียงสั่น “หากผู้คนรู้ว่าเด็กใบ้ที่ถูกเลี้ยงไว้ในเรือนหลังคือบุตรสาวของนางและหากรู้ว่าเราจับนางถ่วงน้ำไปแล้ว”ฮูหยินผู้เฒ่ามองเขานิ่งนาน“ตอนนั้นเจ้าเป็นคนเห็นด้วยกับข้า” นางกล่าวช้าๆ “เด็กคนนั้นคือภาระ คือตัวกาลกินีท้องไม่มีพ่อ หากปล่อยไว้วันหนึ่งจะกลายเป็นภัย”นายท่านเซียง “ท่านแม่อาจจะยังไม่ทราบว่าตอนนี้มีข่าวลือไปทั่วว่าผู้หญิงที่แม่ทัพเปาพากลับมาหน้าตาเหมือนกับฉินฮวาหร่านราวกับแกะ ... ”เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ให้มารดาผู้เฒ่าฟังทั้งหมด“หากเซี

เยี่ยหลันกำหยกในมือไว้แน่น ห้องใต้พื้นไม้เงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของกันและกัน“ตอนนี้ยังไม่ต้องเรียกใคร” นางกล่าวช้าๆ “ให้ทุกคนอยู่ตามตำแหน่งเดิม ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”กู้ชางเงยหน้าขึ้นอย่างลังเล “แต่คุณหนูหากมีคนรู้ว่าหยกคำสั่งกลับคืน...”“ยิ่งต้องเงียบ” เปาหยวนเฟิงเอ่ยเรียบๆ จากด้านหลัง“ดีที่สุดคือไม่มีใครรู้ว่ามีอยู่”สายตาหลิวชางเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาคารวะทั้งสองคนลึกกว่าเดิมเยี่ยหลันมองหยกในมืออีกครั้ง ตราดอกเหมยสลักลึกเส้นสายแข็งแรงแต่สง่างามของชิ้นเล็กเท่านี้ กลับแสดงให้เห็นถึงความรักความห่วงใยที่ผู้อาวุโสมีต่อคนรุ่นลูกรุ่นหลาน แม้พวกท่านทั้งหลายจะจากไปหมดแล้วแต่ก็ยังเหลือความมั่นคงสุดท้ายให้นาง“สามสิบเจ็ดคน…” นางพึมพำ “ใครใกล้จวนเซียงที่สุด”กู้ชางตอบทันที “มีสองคนอยู่ในกรมการคลัง และหนึ่งคนเป็นหัวหน้ากองคุ้มกันตลาดตะวันตก”เยี่ยหลันสบตาเปาหยวนเฟิง “หากวันหนึ่งลูกของข้าต้องยืนอยู่ท่ามกลางพายุ” เยี่ยหลันกล่าวเบาๆ “พวกเขาจะไม่ยืนลำพัง”คำพูดนั้นทำให้กู้ชางตาแดงขึ้นอีกครั้ง “เลือดฉินไม่เคยอ่อนแอ นายท่านขอรับบ่าวคนนี้ต่อให้ตายตอนนี้ก็ไม่เสียใจ” เขาทวนคำเดิมแผ่วเบาเมื

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดกรีดกลางใจฮูหยินใหญ่ นางนิ่งงันอยู่กลางห้องโถง ก่อนจะได้พูดอะไรต่อมารดาชราของนางก็เดินเข้ามา ฮูหยินใหญ่รีบเข้าไปกอดนางร้องไห้คร่ำครวญ“ท่านแม่ท่านต้องช่วยข้านะเจ้าคะ หลายปีมานี้ข้าเอาเงินจากจวนเซียงออกมาช่วยเหลือจุนเจือครอบครัวเราไปตั้งเท่าไหร่ หากไม่มีข้าทุกวันนี้พวกท่านจะมียศมีตำแหน่งขนาดนี้ได้หรือ ยามนี้ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลืออื่นนอกจาก ข้าต้องการทรัพย์สินบางส่วนมาอุดรูรั่วสินเดิมนางเด็กเหลือขอนั้น”นางทรุดตัวลงเขย่าชายชุดของมารดา“เฮ้อ ! ... ใช่เจ้าพูดไม่ผิดที่เจ้าช่วยเหลือครอบครัวเราจนมั่งมีขึ้นมาได้ แต่อวี้เอ๋อร์เจ้าดูสิที่พวกเราเป็นอยู่ตอนนี้ ก็เพราะช่วยเจ้ามิใช่หรือไร ถึงต้องรีบเร่งย้ายข้าวของกลับบ้านเดิมที่ชนบท ตำแหน่งหน้าที่อะไรก็ไม่อาจรักษาเอาไว้ได้”“แล้วเงินล่ะ ! ท่านแม่ท่านต้องมีเงินอยู่บ้างอย่างน้อยท่านก็ช่วยข้าสักหมื่นตำลึงนะเจ้าคะ”“หมื่นตำลึง ! นี้เจ้าจะฆ่าพวกเราให้ตายใช่หรือไม่ ไปซะ ! เจ้าแต่งออกไปแล้วอยู่ที่นี่นานไม่ดี” มารดาชราของนางผลักนางออกก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องโถง“”ท่านแม่ ท่านแม่ช่วยลูกด้วย ท่านพี่ได้โปรด พี่ใหญ่ช่วยข้าด้วย” นางเร

“อาจารย์ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรขอรับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้างเสี่ยวหลิวหันไปทันที “พี่สามทำไมท่านมาอยู่ที่นี่ได้”เยี่ยฉินเดินมาคารวะเยี่ยหลัน“หา ! ฮูหยินท่านนี้คืออาจารย์เจ้างั้นหรือ” หมอที่เดินนำเยี่ยหลันอุทานออกมา“ใช่แล้วขอรับหมอหลินท่านนี้คืออาจารย์ข้า ... ท่านอาจารย์ขอรับท่านนี้คือท่านหมอหลินเป็นหมอที่ร่วมก่อตั้งที่นี่เหมือนกัน”เยี่ยหลันพยักหน้า “ท่านอุตส่าห์ต้อนรับข้าอยู่นานสองนานขอบคุณมากเจ้าค่ะ” เยี่ยหลันโค้งตัวให้เขาเล็กน้อย“มิกล้าขอรับ”“พี่สามพี่มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ไม่ได้อยู่ที่โรงหมอตระกูลเซี่ยหรอกหรือ” เสี่ยวหลิวถาม“ข้าขอลาออกแล้วมาช่วยที่นี่แทน ช่างเถอะๆ ไว้ข้าค่อยเล่า โชคดีที่อาจารย์มาที่นี่รบกวนท่านช่วยดูอาการคนไข้คนหนึ่งขอรับอาการเขาแปลกประหลาดมาก”“ได้สิ” เยี่ยหลันพยักหน้า“ท่านอาจารย์เชิญทางนี้ขอรับ”เขาพาเยี่ยหลันเดินผ่านโต๊ะตรวจโรคไปยังห้องด้านในซึ่งเงียบกว่าด้านหน้าเล็กน้อย บนเตียงไม้มีชายวัยราวสี่สิบกว่านอนอยู่ ใบหน้าซีดเหลือง เหงื่อซึมเต็มหน้าผากลมหายใจหนักเป็นจังหวะข้างเตียงมีหญิงวัยกลางคนกับเด็กชายยืนอยู่ สีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นหมอ