Todos los capítulos de ย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน: Capítulo 1 - Capítulo 10

เยี่ยหลันหญิงสาววัยสามสิบปีตำแหน่งผู้สืบทอดกิจการโรงพยาบาลเอกชนที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชีย แน่นอนว่าความร่ำรวยของเธอนั้นไม่อาจประเมินได้ และยิ่งไปกว่านั้นเยี่ยหลันยังเป็นทายาทเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่เพราะเมื่อห้าปีก่อนพ่อและแม่ของเธอประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตพร้อมกันทั้งคู่ ส่งผลให้เยี่ยหลันเป็นผู้หญิงที่เป็นที่น่าปรารถนามากที่สุดเช่นกันเยี่ยหลันไม่เคยปักใจเชื่อว่าการตายของพ่อและแม่ของเธอนั้นเกิดจากอุบัติเหตุ เหตุการณ์ทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นประมาณหกปีก่อน เริ่มจากแม่ของเธอที่ร่างกายอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัดเจน ด้วยความที่เป็นคนที่ไม่เคยต้องทำงานหนัก และยังตรวจสุขภาพร่างกายอย่างสม่ำเสมอ แม่ของเยี่ยหลันตลอดมาจึงเป็นคนที่แข็งแรงมาก แต่ความแปลกมันอยู่ที่หลังจากเริ่มป่วยสังขารร่วงโรย ตรวจร่างกายก็ไม่พบว่ามีอาการอะไรที่ร้ายแรงนอกจากภาวะโลหิตจางบ้างและมีไข้เท่านั้น แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงคือสภาวะจิตใจของแม่เธอ เพราะแม่ของเยี่ยหลันบอกว่ามีผีร้ายมาคอยรังควานอยู่ทุกค่ำคืน ทำให้นอนไม่หลับมีอาการหวาดผวา จนวันหนึ่งก็ไม่ยอมออกไปไหนมาไหนเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านเท่านั้น ไม่นานจากคนที่มีอายุห้าสิบแต่ยังสวยสะพร

“ไปกันได้แล้ว”เสียงที่มีอำนาจของหญิงชราดังขึ้นเรียกสติของบรรดาสตรีทั้งหมดกลับมาจากภาพแม่น้ำเบื้องหน้า“พวกเจ้าทุกคนดูและจดจำเอาไว้ ต่อไปนี้ตระกูลเซียง ไม่มีคนชื่อเซียงเยว่ซินอีกต่อไป” หญิงชราพูดจบก็เดินนำออกไปเพื่อขึ้นรถม้าที่จอดอยู่ไม่ไกลทันทีหญิงสาวหนึ่งในนั้นแต่งกายด้วยผ้าไหมเนื้อดีท่าทางนางดูหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าเหมือนกับคนอื่นๆ ในกลุ่ม นางกำลังมองไปทางแม่น้ำที่กว้างใหญ่ หลังจากฟังคำของหญิงชราจบดวงตานางก็สาดประกายวาววับออกมาและหายไปอย่างรวดเร็วเหลือเพียงใบหน้าแสร้งหวาดกลัวเท่านั้น“พี่หญิงรองไปเถิด”เป็นบุตรีของครอบครัวอารองหรือครอบครัวสายรองเข้ามาจับแขนนางแล้วเอ่ยเซียงเยว่เล่อรีบเก็บสายตากลับมาทำท่านิ่งขรึมหันหลังตั้งท่าจะเดินไประหว่างนี้ก็มีหญิงสาวอีกคนท่าทางซุกซนเดินเข้ามาใกล้พูดเสียงเบาพอให้พวกนางไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้ยิน“พี่หญิงรองยินดีกับพี่ด้วย” นางคือบุตรีของครอบครัวสายสามที่ไม่ค่อยจะลงรอยกับพวกของเซียงเยว่เล่อมาแต่ไหนแต่ไร“พี่หญิงสี่เรื่องงามหน้าที่เกิดขึ้นเช่นนี้มีอะไรน่ายินดีกัน” หญิงสาวที่อายุพอๆ กันกับหญิงที่ถูกเรียกว่าคุณหนูสี่ยิ้มเย็นเดินมาสม

“ตายจริง ! ข้าลืมไปเลยว่าท่านแม่ต้องการชาฟู่เอ๋อให้ท่านย่า พี่สาวรอตรงนี้นะอย่าไปไหนสักครู่ข้าจะให้บ่าวมารับท่านกลับจวน”เซียงเยว่เล่อพูดจบก็หันไปเรียกให้สาวใช้ออกไปอย่างเร่งรีบโดยไม่สนใจเซียงเยว่ซินเมื่อประตูปิดลงสาวใช้ก็ดึงชายเสื้อเซียงเยว่เล่อไว้เบาๆ“คุณหนูท่านจะทิ้งคุณหนูใหญ่ไว้อย่างนี้จริงๆ หรือเจ้าคะ ที่นี่มีพวกนางโลมอยู่ด้วยถ้าเกิดมีคนเข้าใจผิดว่านางเป็น ... อย่างว่าล่ะเจ้าคะ”“เจ้าจะกลัวอะไรนักหนาคนอย่างนางจะกล้ากล่าวโทษข้าหรือ อีกอย่างถึงนางพูดอะไรไปก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี ...อ่อ นางพูดไม่ได้ เหอะ ! นังปัญญาอ่อนนั้นถึงกับมีสัญญาหมั้นหมายกับจวนเซี่ยซางโหว คราวนี้ล่ะข้าจะรอดูว่าเจ้าจะได้แต่งหรือไม่...กลับจวน ! ”พูดจบเซียงเยว่เล่อพ่นลมออกทางจมูกสะบัดหน้าเดินจากไป สาวใช้มองกลับไปทางห้องรับรองแห่งนั้นสุดท้ายก็ตัดสินใจเดินตามเจ้านายไปทางด้านเซียงเยว่ซินจำได้ว่าน้องสาวลุกออกไปจากห้องพูดบางอย่างที่นางฟังไม่ชัดเจน แต่นางก็ยังนั่งรอในห้องอย่างว่าง่าย แต่รอแล้วรอเล่าเซียงเยว่เล่อก็ไม่ได้กลับเข้ามาที่ห้องอีกเลย เซียงเยว่ซินเริ่มรู้สึกหวาดกลัวจนลนลาน เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นว่าตอนนี

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านข้าง เพียงได้ยินก็รู้ว่าเป็นยายโจว“เสี่ยวเหนียง ข้ามีข่าวดีมาบอก” เสียงของหญิงชราเต็มไปด้วยความยินดีนางเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “ตาเฒ่าบอกว่าสามารถฝังเข็มรักษาลิ้นของเจ้าได้ แต่ต้องใช้ควบคู่กับสมุนไพรไปด้วยจึงจะเห็นผล เพียงแต่ยังมีสมุนไพรบางอย่างที่ต้องรออีกสักหน่อย ทางโน้นน่ะ”นางยกมือขึ้นชี้ไปยังไกลลิบ “ภูเขาด้านนั้นมีสมุนไพรหายากอยู่มาก”เยี่ยหลันมองตามทิศที่นางชี้ไป ภูเขาลูกนั้นสูงตระหง่านจนยอดหายไปในหมอกขาว ราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด ให้ความรู้สึกทั้งลึกลับและอันตรายในเวลาเดียวกัน“อ๊า…” เยี่ยหลันยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณ“ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก” ยายโจวหัวเราะเบา ๆ “ไว้เจ้าพูดได้เมื่อไร ข้าจะได้มีเพื่อนไว้พูดคุยเสียที”คำพูดธรรมดานั้นกลับทำให้หัวใจของเยี่ยหลันไหววูบ อันที่จริงนางเองก็ครุ่นคิดเรื่องลิ้นของตนอยู่ตลอด ร่างกายนี้ไม่ได้เป็นใบ้และไม่ได้หูหนวก การได้ยินของนางดีเยี่ยมเสียด้วยซ้ำ เพียงแต่เพราะไม่ได้พูดมานาน กล้ามเนื้อของลิ้นจึงแข็งทื่อ ไม่เคยถูกใช้งานจนไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาเป็นคำพูดได้หากเป็นโลกเดิมของนาง เพียงเข้าห้องผ่าตัดไม่นานก็สามารถแก้ไขได้แล้ว แต่ที

ในที่สุดเส้นบะหมี่ก็ถูกลวกไว้เรียบร้อย เยี่ยหลันปอกไข่และใช้เส้นด้ายตัดแบ่งครึ่งวางไว้ จากนั้นนางเรียกให้มั่วอีมาดูการจัดทุกอย่างลงชาม สุดท้ายโรยต้นหอมซอยและน้ำมันกระเทียมเจียวลงไปทำให้สีสันดูน่ากินมากขึ้น เมื่อทำทุกอย่างเรียบร้อยเยี่ยหลันเงยหน้ามองมั่วอีรอจนเขาพยักหน้าเข้าใจ นางจึงส่งยิ้มให้เขาเล็กน้อยแล้วยกเอาชามแรกออกมาจากครัวเยี่ยหลันเดินมาหายายโจว นางยังไม่ยอมออกห่างชายที่นอนนิ่งคนนั้น เยี่ยหลันวางชามลงบนโต๊ะเล็กๆ กลางห้อง เดินไปดึงมือของยายโจวให้ลุกมากิน “ขอบใจๆ ข้าจะกินเดี๋ยวนี้แหละเจ้าก็ไปกินเถิด”เมื่อเห็นยายโจวหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วนางจึงเดินออกจากห้องไป ตอนที่นางออกมาจากห้องปรุงยาก็เห็นว่าทหารกลุ่มนั้นได้รับบะหมี่กันเรียบร้อย นั่งยอง ๆ ง่ายๆ ยกตะเกียบกินอย่างรวดเร็วแต่ไม่ได้ดูมูมมามเยี่ยหลันเห็นว่าพวกเขากำลังกินอยู่ นางจึงตัดสินใจเดินไปตักน้ำมาเพิ่มด้วยตนเอง เติมน้ำใส่หม้อเพื่อต้มเป็นน้ำร้อนเอาไว้ เพราะอย่างไรคืนนี้ต้องใช้เพื่อเช็ดตัวลดไข้ให้ชายคนนั้นแน่นอน“แม่นางท่านจะไปตักน้ำใช่หรือไม่” หนึ่งในนั้นวิ่งมาหานางเรียกให้หยุดและรับเอาถังตักน้ำจากมือนางไป “พวกเราเป็นผู้คุ้