ย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

ซ่งอู่หันกลับไปทางโรงหมอฝั่งตะวันตก สายตาเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย“พี่ใหญ่ยังต้องพักฟื้นช่วงนี้อย่าให้ใครเข้าใกล้โรงหมอ”ชายในเงามืดพยักหน้า “ขอรับ”ภายในจวนแม่ทัพแสงไฟในเรือนใหญ่ยังคงสว่าง เสียงกล่อมเด็กดังอยู่เบาๆ ในเรือน ไม่นานเสียงก็ค่อยๆ เงียบลง แม่นมค่อยๆ วางเด็กทั้งสองลงบนเตียงนุ่มของพวกเขา ก่อนที่ทั้งสองจะปูผ้านอนเฝ้าใกล้ๆอีกด้านของเรือนตะวันออกวันนี้เปาหยวนเฟิงไม่ออกไปสะสางงานที่ห้องหนังสือแต่เลือกที่จะเข้านอนพร้อมกันกับเยี่ยหลัน ในขณะที่เยี่ยหลันกำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของเปาหยวนเฟิง “ข้าไปขอกำหนดวันแต่งงานจากกรมพิธีการแล้ว ฤกษ์ที่เร็วที่สุดคือวันที่แปดเดือนหน้า” เยี่ยหลันเงยหน้าขึ้นมองเขา “อีกแค่ยี่สิบวันจะเตรียมการทันหรือเจ้าคะ” “พ่อบ้านเปาเตรียมไว้ตั้งแต่วันแรกที่เจ้ามาถึงจวนแล้ว เด็กโง่ เห็นหรือไม่ว่ายี่สิบวันเพียงพอแน่นอน” เขายกมือขึ้นบีบจมูกนาง “บีบจมูกข้าอีกแล้วนะ” เยี่ยหลันทุบลงบนอกเขาเบาๆเปาหยวนเฟิงหัวเราะ ก่อนจับมือเล็กที่กำลังทุบอกเขาเอาไว้ “หากยังทุบอีกข้าจะไม่อดทนแล้วนะ เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าอยากให้วันแต่งง

ค่ำคืนนั้นฮูหยินใหญ่สวมเสื้อคลุมสีเข้ม ออกไปจากประตูข้างของจวนเซียงอย่างเงียบๆ รถม้าคันเล็กพานางมาหยุดที่เรือนเก่าทรุดโทรมหลังหนึ่งใกล้ตลาดตะวันตกเมื่อผลักประตูเข้าไปในห้องมีเพียงตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งและชายคนหนึ่งที่นั่งรออยู่เป็นหนานเซียวจริงๆเขายกถ้วยเหล้าขึ้นดื่มอย่างสบายใจ “น้องสาวเจ้ายังตรงต่อเวลาเหมือนเดิม”ฮูหยินใหญ่เดินเข้าไปสีหน้าตึงเครียด “เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงส่งจดหมายมาข่มขู่ข้า”“ข่มขู่หรือ” หนานเซียวหัวเราะเขาวางถ้วยลง “ข้าเพียงอยากพบญาติเท่านั้นเอง”ฮูหยินใหญ่กัดฟัน “หากมีอะไรจะพูดก็พูดมา”หนานเซียวเอนตัวพิงเก้าอี้ “ข้าต้องการเงิน” คำพูดนั้นตรงไปตรงมาจนไม่มีการปิดบัง “คนของข้าต้องเดินทางออกจากเมืองหลวง เสบียง เงิน และม้าล้วนต้องใช้ทั้งนั้น”ฮูหยินใหญ่หัวเราะเย็น “แล้วเหตุใดข้าต้องให้เจ้า”หนานเซียวมองนางนิ่งๆ “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าโจรที่ปล้นข้าเป็นใครส่งมา หึๆ น้องสาวที่แสนดี หากไม่อยากให้ข้อมูลทั้งหมดนี้ตกอยู่ในมือเซียงเยว่ซิน ... คิดหรือว่าแม่ทัพเปาจะอยู่นิ่งเฉย” จากนั้นจึงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะฮูหยินใหญ่ชะงักหนานเซียวพูดต่ออย่างสบายๆ “หากเจ้าไม่ให้ข

เรือนในชนบทค่ำคืนเงียบงันในหมู่บ้านเล็กๆ นอกเมืองหลวง บ้านดินหลังหนึ่งตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้าน ไฟตะเกียงภายในเรือนสว่างเพียงเล็กน้อย คนในบ้านกำลังเก็บข้าวของอย่างเงียบๆทันใดนั้นเองเสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นหน้าประตู“เปิดประตู!” เสียงตะโกนทำให้คนในบ้านชะงักประตูไม้ถูกถีบเปิดอย่างแรงชายฉกรรจ์หลายคนบุกเข้ามา คนในบ้านตกใจจนถอยกรู ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่หน้าสุดเอ่ยเสียงเย็นหนึ่งในชายฉกรรจ์เดินเข้าไปลากตัวหนานเซียวออกมาจากด้านในเรือน ใบหน้าของเขาซีดเผือด“พวกเจ้า ! ”คำพูดของเขายังไม่ทันจบ ดาบก็ถูกชักออกมา เสียงฟันดังขึ้นสั้นๆ เลือดกระเซ็นลงพื้นดินหนานเซียวล้มลงทันทีทั้งเรือนเงียบกริบ หญิงชรากับเด็กหลายคนตัวสั่นจนแทบทรุด ชายฉกรรจ์คนนั้นเช็ดดาบอย่างเฉยชา“นี่เป็นคำสั่ง ! พวกเจ้าทั้งหมดต้องย้ายไปอยู่ที่บ้านชนบททันที หากไม่อยากเป็นเหมือนเขา”หญิงชราคนหนึ่งร้องไห้ขึ้นมา “พวกเราจะเดินทางไปได้อย่างไร”“นั้นมันเรื่องของพวกเจ้า ! หากพวกเจ้ากล้ากลับมาอีก…” เขามองศพของหนานเซียวที่นอนอยู่บนพื้นก่อนพูดต่อช้าๆ “นางจะไม่ละเว้นใครทั้งนั้น”คำพูดนั้นทำให้ทุกคนตัวสั่น ชายฉกรรจ์เหล่านั้นไม่พูดอะ

อีกด้านหนึ่งที่จวนแม่ทัพ ฟ้ายามเย็นเริ่มมืดลงตะเกียงถูกจุดขึ้นตามระเบียงยาวของเรือน เปาหยวนเฟิงเพิ่งกลับจากค่ายทหาร ชุดเกราะยังไม่ได้ถอดออกดีด้วยซ้ำ เมื่อได้ยินว่ารถม้าของเยี่ยหลันกลับมาถึงจวน เขาก็เดินออกมารอที่ลานทันทีไม่นานเยี่ยหลันก็ลงจากรถม้า เปาหยวนเฟิงกวาดสายตามองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าเหมือนทุกครั้ง“วันนี้ไม่มีใครกลั่นแกล้งเจ้าใช่หรือไม่”เยี่ยหลันดึงแขนเขามาคล้องไว้กระซิบเสียงเบา “มีคนพยายามจะฆ่าองค์ชายใหญ่อีกครั้งเจ้าค่ะ”เปาหยวนเฟิงชะงักทันทีเยี่ยหลันเดินเข้าไปในเรือนก่อนจะนั่งลงอย่างเหนื่อยล้า เสี่ยวหลิวรีบรินชาให้ นางยกขึ้นดื่มหนึ่งอึกก่อนจะพูดต่อ“วันนี้ข้าเห็นกับตาฮองเฮาเป็นผู้วางยาเอง”ในเรือนเงียบสนิททันที เสี่ยวหลิวถึงกับเผลอกลั้นหายใจ เปาหยวนเฟิงจ้องนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเสียงต่ำ “เจ้ามั่นใจหรือ”เยี่ยหลันพยักหน้า “ข้าเห็นผงพิษถูกเทจากแหวนของนางลงในถ้วยยา” เปาหยวนเฟิงเงียบไปแต่สีหน้าของเขาเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด “อีกอย่างนางไม่ได้ต้องการฆ่าองค์ชายใหญ่ทันที”เปาหยวนเฟิงหรี่ตา “นางต้องการอะไร” “นางกำลังตั้งครรภ์”คำพูดนั้นทำให้เสี่ยวหลิวอุทานออกมาเบาๆ “โอ้”“

เสี่ยวหลิวพยักหน้าเข้าใจทันที จากนั้นนางก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย “อาจารย์…หากเซียงเยว่เล่อรู้ว่าเซี่ยจุนเทาไม่ยอมรับเด็กนางจะทำอย่างไรต่อเจ้าคะ”เยี่ยหลันมองไปยังผิวน้ำในสระปลาน้อยสองสามตัวว่ายผ่านเงาใบหลิวอย่างเชื่องช้า ครั้งหนึ่งเซียงเยว่เล่อเคยใส่ร้ายเซียงเยว่ซิน จนคนในจวนเซียงเชื่อว่านางทำผิดร้ายแรงสุดท้าย เซียงเยว่ซินถูกจับใส่กรงหมูแล้วโยนลงน้ำ หากไม่ใช่เพราะนางทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้แทน ชีวิตของเซียงเยว่ซินก็คงจบลงอย่างน่าอัปยศในวันนั้น“นางไม่มีทางเลือกมากนัก หญิงที่เสียชื่อเสียง ถูกถอนหมั้น และยังตั้งครรภ์…” เยี่ยหลันมุมปากยกขึ้นบางๆ “ทางเดียวที่นางจะรักษาชีวิตตัวเองได้ ก็คือจับผู้ชายคนนั้นเอาไว้ให้แน่นที่สุด”เสี่ยวหลิวฟังแล้วถึงกับสั่นเล็กน้อยก่อนจะได้พูดอะไร เยี่ยหลันก็พูดต่อ“อันที่จริงข้าไม่อยากให้เจ้ารับรู้เรื่องพวกนี้มากนัก แต่เสี่ยวหลิวโลกนี้มีทั้งดีทั้งร้าย วันหนึ่งเมื่อเติบโตขึ้นเจ้าจะต้องรู้จักแยกแยะ ไม่ใช่ทุกคนจะมีเมตตาและไม่ใช่ทุกคนจะเล่นตามกฎ ดังนั้นสิ่งที่จะช่วยเจ้าในวันข้างหน้า นอกจากสติแล้วต้องรู้รอบด้านสามารถเอาตัวรอดได้”จากนั้นนางก็ยกนิ้วขึ้นเล็กน้อยราวกับนึ