ย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

ทันทีที่เห็นเยี่ยหลันฮูหยิน ผู้เฒ่าก็รีบก้าวออกมาข้างหน้าน้ำตาคลอ“ซินเอ๋อร์…หลานย่ากลับมาแล้วหรือ”เสียงของนางสั่นเล็กน้อยราวกับดีใจจนกลั้นไม่อยู่นายท่านเซียงเองก็รีบเดินตามออกมาสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“พ่อ…ทำให้เจ้าลำบากมาหลายปีวันนี้เจ้ากลับมาได้ พ่อดีใจจริงๆ”ฉากตรงหน้าดูเหมือน การกลับมาของบุตรสาวที่จากบ้านไปนาน คนในเรือนหลังหลายคนถึงกับยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นเช็ดน้ำตา แม้แต่บ่าวรับใช้ก็ยังทำสีหน้าซาบซึ้งชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่ริมถนนต่างซุบซิบกันทันที“ดูสิ…จวนเซียงยังรักคุณหนูใหญ่จริงๆ”“ใช่ๆ ข้าได้ยินมาว่าเรื่องก่อนหน้านี้เป็นเพียงความเข้าใจผิด”“ตอนนี้คุณหนูใหญ่ได้เป็นฮูหยินจวนแม่ทัพแล้ว สองตระกูลคงกลับมาคืนดีกันแล้ว”เสียงซุบซิบดังขึ้นเรื่อยๆละครครอบครัวอบอุ่นถูกแสดงขึ้นตั้งแต่หน้าประตูจวน ราวกับตั้งใจให้คนทั้งถนนได้เห็นแต่เยี่ยหลันยืนมองภาพทั้งหมดอย่างเงียบๆสายตาของนางนิ่งสงบ มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อยในสายตาของนางละครฉากนี้ดูตลกเสียยิ่งกว่างิ้วบนเวทีเสียอีกสาวใช้เดินนำทางเยี่ยหลันออกจากห้องโถง ผ่านระเบียงยาวที่คุ้นตา สวนเล็กๆ ที่เคยรกร้างถูกจัดแต่งใหม่ ต้นไม้ถูกตัดแต

เสี่ยวหลิวกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นางแทบจะก้าวออกไปเถียงแทน แต่เยี่ยหลันกลับยกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้เงียบเยี่ยหลันยังคงยืนอย่างสงบสายตาของนางกวาดมองผู้คนรอบลานทีละคน จากนั้นจึงหัวเราะเย้ย“พวกท่านคิดว่าข้าเป็นผู้วางเพลิงอย่างนั้นหรือ”น้ำเสียงของนางไม่ได้โกรธ แต่กลับเรียบเฉยเสียจนคนฟังรู้สึกหนาววาบคุณหนูสามรีบพูดทันที “ใครจะไปรู้เล่าเจ้าคะ เรื่องเช่นนี้ก็ต้องตรวจสอบก่อนจึงจะรู้” นางทำท่าราวกับกำลังปกป้องตระกูล “เรือนหนังสือเก็บเอกสารสำคัญของจวนไว้มากมาย หากถูกเผาเสียหมด ใครจะรับผิดชอบ”คำพูดนั้นเหมือนตั้งใจโยนความผิดใส่เยี่ยหลันโดยตรงนายท่านเซียงขมวดคิ้วแน่น “พอแล้ว” เขามองเยี่ยหลันด้วยสายตาแข็งกร้าว “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับจวนเซียง หากไม่ตรวจสอบให้ชัดเจน เจ้าก็ยังไปไหนไม่ได้ จนกว่าเรื่องนี้จะกระจ่างเจ้าต้องอยู่ที่นี่ก่อน”เสี่ยวหลิวแทบจะทนไม่ไหว “แต่นี่คือฮูหยิน...”เยี่ยหลันยกมือห้ามเสี่ยวหลิวอีกครั้ง จากนั้นจึงมองนายท่านเซียงมุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย“ท่านพ่อหมายความว่าอย่างไร”คำถามนั้นทำให้นายท่านเซียงชะงักไปครู่หนึ่งแต่เขาก็ยังพูดต่อ “ก็หมายความตามนั้น หากไม่มีอะไรป

เช้าวันพิธีมงคลของแม่ทัพใหญ่กับฮูหยิน เมืองหลวงเต็มไปด้วยบรรยากาศครึกครื้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง แต่สถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านที่สุดไม่ได้มีเพียงจวนแม่ทัพ ยังมีจวนเก่าตระกูลฉินที่เพิ่งได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ไม่นานวันนี้เยี่ยหลันไม่ได้แต่งตัวที่จวนแม่ทัพ นางกลับมายังจวนตระกูลฉินเพื่อเตรียมตัวเป็นเจ้าสาว เพราะตั้งแต่วินาทีที่ฮ่องเต้คืนบรรดาศักดิ์ให้ตระกูลฉิน นางก็ไม่ใช่เพียงฮูหยินของแม่ทัพใหญ่เท่านั้น แต่ยังเป็นผู้สืบทอดตระกูลฉินเพียงคนเดียว การแต่งงานครั้งนี้จึงต้องให้เจ้าบ่าวยกขบวนมารับเจ้าสาวจากจวนฉินอย่างถูกต้องตามประเพณีภายในเรือนหลักผ้าแพรแดงถูกแขวนเรียงราย โคมแดงสว่างไสวไปทั่วลาน สาวใช้และแม่นมเดินขวักไขว่เตรียมงานกันตั้งแต่เช้ามืดเยี่ยหลันนั่งอยู่หน้ากระจกทองแดงชุดเจ้าสาวสีแดงเข้มปักลายหงส์ทองวางอยู่บนตัวนางช่างสง่างามยิ่ง ผมยาวถูกเกล้าอย่างประณีต มงกุฎหงส์ประดับไข่มุกและหยกถูกวางลงบนศีรษะอย่างระมัดระวังเสี่ยวหลิวยืนอยู่ข้างๆ มองภาพนั้นตาเป็นประกาย“อาจารย์เจ้าคะ วันนี้ท่านงดงามจนข้าแทบจำไม่ได้แล้ว”เยี่ยหลันหัวเราะเบาๆ “พูดเกินไปแล้ว”“ไม่เกินเลยเจ้าค่ะ!” เสี่ยวหลิวรีบพูด “ข้

เปาหยวนเฟิงโน้มตัวลงจุมพิตนางอย่างไม่อาจหักห้าม ริมฝีปากของเขาร้อนและหนักแน่น ราวกับคำสัตย์ที่เพิ่งเอ่ยไปเมื่อครู่เยี่ยหลันสะดุ้งเล็กน้อยในตอนแรก แต่ไม่นานนางก็ยกมือขึ้นจับแขนเสื้อของเขาไว้แน่น ลมหายใจของทั้งสองค่อยๆ ประสานกันเปาหยวนเฟิงค่อยๆ ผละออกเล็กน้อยสายตาคมของเขามองนางลึกลงไป “หลันเอ๋อร์…”เยี่ยหลันยิ้มบางแก้มของนางแดงระเรื่อจากความใกล้ชิด“ท่านพี่…ไม่ไปดื่มกับแขกแล้วหรือเจ้าคะ”เปาหยวนเฟิงหัวเราะเบาๆ “คืนนี้ต่อให้ฝ่าบาทเรียกข้าก็ไม่ไป”คำพูดตรงไปตรงมาของเขาทำให้เยี่ยหลันอดหัวเราะไม่ได้ แต่เสียงหัวเราะนั้นค่อยๆ เงียบลงเมื่อเขาเอื้อมมือมาลูบผมของนางอย่างแผ่วเบา เขาค่อยๆ ถอดปิ่นทองออกจากมวยผมของนาง เส้นผมยาวดำสลวยจึงคลี่ลงมาบนบ่าขาวเปาหยวนเฟิงอุ้มนางขึ้นอย่างง่ายดาย ก้าวเท้ายาวเพียงก้าวเดียวก็มาถึงเตียงที่ถูกประดับประดาด้วยผ้าแพร ดอกไม้สีแดงอันเป็นมงคลหลังม่านแพรสีชาด แสงไฟสลัวอาบไล้ไปทั่วห้องหอ กลิ่นสุรามงคลและกำยานหอมอ่อนๆ ลอยอยู่ในอากาศเปาหยวนเฟิงประคองเยี่ยหลันอย่างทะนุถนอม เพราะสำหรับเขาแล้วนางเป็นสิ่งล้ำค่าที่เขาไม่กล้าใช้แรงมากเกินไป มือใหญ่ของเขารองรับแผ่นหลังของนางไ

ห้องเงียบลงครู่หนึ่งเสี่ยวหลิวมองเขาด้วยความลังเล เพราะชื่อของหุบเขาหมื่นพิษในยุทธภพไม่ใช่สิ่งที่ใครจะไว้ใจง่ายๆเยี่ยหลันจึงถามขึ้น “แล้วเหตุใดต้องเป็นที่นี่”ซ่งจิ่วมองตรงไปที่นาง “เพราะเจ้าที่นี่กำลังตั้งสำนักแพทย์ และเพราะเจ้าคือคนเดียวที่ถอนพิษเลือดดำของข้าได้”จากนั้นเขาก็พูดตรงๆ “ข้ารู้พิษมากกว่าหมอทั่วไปพิษหลายชนิดในยุทธภพไม่มีใครรู้วิธีแก้ หากข้าสอนที่นี่ศิษย์ของเจ้าจะรับมือกับมันได้”ซ่งจิ่วหยุดเล็กน้อยก่อนพูดประโยคสุดท้าย “ถือเสียว่าข้าชดใช้บาปที่เคยวางยาพิษเปาหยวนเฟิงก็แล้วกัน”เสี่ยวหลิวถึงกับอ้าปากค้างความเงียบปกคลุมห้องไปชั่วครู่ เยี่ยหลันจ้องเขาอยู่พักหนึ่งก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย“ซ่งจิ่วเจ้ารู้หรือไม่ว่าหากคนรู้ว่าเจ้ามาอยู่ที่นี่สำนักข้าจะวุ่นวายแค่ไหน”ซ่งจิ่วตอบทันที “รู้ ... แต่ข้าก็รู้ว่าเจ้าคุมมันได้”เยี่ยหลันมองเขาอีกครู่หนึ่งก่อนจะพูดเรียบๆ “ได้”เสี่ยวหลิวสะดุ้ง “อาจารย์!”เยี่ยหลันยกมือห้ามจากนั้นจึงพูดต่อ “แต่มีเงื่อนไข”ซ่งจิ่วหรี่ตาเล็กน้อย “อะไร”“ที่นี่คือสำนักแพทย์ฉิน ไม่ใช่หุบเขาหมื่นพิษสิ่งที่เจ้าสอนต้องเป็นการรักษาคนไม่ใช