All Chapters of ย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน: Chapter 61 - Chapter 70

แม่นมที่เป็นสหายของเซี่ยวเจียงนางนั้นมีนามว่าลู่เหยียน หลังจากเยี่ยหลันตรวจร่างกายจนผ่านเกณฑ์มาตรฐานในใจแล้ว จึงให้นางมาช่วยป้อนนมตงเทียนและตงจีในบางครั้งที่ทั้งสองคนเกิดหิวพร้อมๆ กันซึ่งลู่เหยียนเองก็ทำได้ดีมากทีเดียว ทั้งเรื่องความสะอาดในร่างกายและเสื้อผ้าก็ถูกหญิงในบ้านจัดการให้ใหม่เอี่ยม “เสื้อผ้าพวกนี้ดีที่สุดในชีวิตของข้าแล้ว ให้ผ้าดีขนาดนี้ให้ข้าสวมใส่จะดีหรือ พี่เซี่ยว พี่สีพวกท่านจะไม่ถูกว่าเอาหรือ” ลู่เหยียนเอ่ยขึ้นในวันแรกที่นางเดินทางมาถึงที่นี่พร้อมลูกน้อย “ใครจะว่าอะไรกันลู่เหยียน เจ้าดูผ้าที่พวกข้าสวมสิเหมือนกันกับของเจ้านั้นแหละ นายหญิงของพวกเราจิตใจดีเป็นบุญของพวกเราแล้วที่ได้เข้ามาอยู่ในบ้านนี้” ป้าสีพูดพร้อมกับแทะเมล็ดแตงไปด้วย“ยังไม่เท่านี้นะอาหารบางอย่างที่เจ้านายกินพวกเราก็ได้กินด้วย จริงสิช่วงนี้เริ่มหนาวมากแล้วพวกเราต้องเร่งตัดเสื้อกั๊กกันความเย็นให้ทุกคนเพิ่มด้วย ของเจ้าเองก็ได้รับเช่นกันนะลู่เหยียน” เซี่ยวเจียงพูดบ้าง“จริงหรือพี่เซี่ยว” ลู่เหยียนเบิกตาโตอย่างเหลือเชื่อ “มีคนที่ใจดีกับบ่าวรับใช้ขนาดนั้นเลยหรือ ที่ผ่านมาข้

“เอาล่ะที่ข้าเรียกทุกคนมาวันนี้เพื่อจะบอกว่า ... พวกเราจะไปเมืองหลวงกัน”เยี่ยหลันนั่งอยู่ตรงกลางห้องพลางมองสีหน้าของลูกศิษย์ทั้งห้าที่แตกต่างกันออกไปสามพี่น้องเยี่ยแน่นอนว่าพวกเขานิ่งสงบ ส่วนสองพี่น้องเสี่ยวหลิวและน้องชายเสี่ยวหลงนั้นไม่ต้องคิดก็รู้ว่าพวกเขาใกล้จะโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นออกมาแล้ว“แต่ว่า ... ”“ ... ท่านอาจารย์ท่านอย่าเว้นช่วงนานสิเจ้าคะ” เสี่ยวหลิวโอดครวญออกมา“เอาล่ะๆ ใจเย็นๆ หน่อย พวกเจ้าสามคน”นางชี้ไปที่สามพี่น้องเยี่ย “ล่วงหน้าไปก่อนจัดการหาที่ทางของตนเอง อืม ข้าหมายถึงพวกเจ้าไปลองพิสูจน์ตัวเองกันสักหน่อยว่าวิชาที่เรียนรู้ไปจะพาพวกเจ้าไปถึงขั้นไหนได้”หลังเยี่ยหลันพูดจบเสี่ยวหลงก็ยกมือขึ้นทันที “ท่านอาจารย์ข้าก็อยากไปหาประสบการณ์กับพวกศิษย์พี่ขอรับ”เยี่ยหลันส่ายหน้า “อายุเจ้ายังน้อยเกินไปอย่างมากก็เป็นได้แค่เด็กรับใช้เท่านั้น เอาไว้โตอีกหน่อยถึงเจ้าไม่อยากไปข้าก็จะเตะเจ้าออกไปเอง”“ขอรับ” เสี่ยวหลงยอมรับแต่โดยดี“แต่ข้าขอติดตามท่านอาจารย์ไปตลอดนะเจ้าคะ อย่าให้ข้าออกไปหาประสบการณ์ข้างนอกเลย” เสี่ยวหลิวพูดพลางทำหน้ามุ่ย“เสี่ยวหลิวหากยังไม่ออกเรือน ข้าไม่ปล่อยให

“ภรรยาแม่ทัพคำนี้ฟังดูไม่เลวนัก เยี่ยหลันกลับไปเมืองหลวงข้าจะแต่งเจ้าให้สมเกียรติ” คำพูดนั้นทำให้เยี่ยหลันชะงักไปชั่วขณะเสียงลมพัดผ่านยอดสนดังซู่ซ่า สายลมเย็นพัดผ่านแต่ใบหน้าของเยี่ยหลันกลับเห่อร้อนขึ้นจนเริ่มขึ้นสีแดงเมื่อเห็นว่าเยี่ยหลันไม่ตอบ เปาหยวนเฟิงจึงเอ่ยขึ้น“ข้าติดค้างเจ้า” คำสั้นๆ แต่หนักแน่นเยี่ยหลันนิ่งไปความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ แต่นางก็เลือกจะปัดมันออกอย่างรวดเร็ว“ท่านจะจัดงานใหญ่โตให้คนทั้งเมืองหลวงจับตามองเช่นนั้นหรือ” นางถามเสียงเรียบ“ใช่” เขาตอบโดยไม่ลังเล “ข้าจะให้ทุกคนรู้ว่าเจ้าเป็นสตรีของข้าโดยเปิดเผย ผู้ใดคิดแตะต้อง จำต้องคิดให้รอบคอบก่อน” น้ำเสียงนั้นไม่ดังแต่แฝงอำนาจที่ไม่อาจมองข้ามเยี่ยหลันสบตาเขานานกว่าปกติก่อนมุมปากจะยกขึ้นช้าๆ“เช่นนั้นท่านเตรียมสินสอดไว้มากพอหรือยัง”เปาหยวนเฟิงเลิกคิ้ว “เจ้าอยากได้เท่าใด”“อย่างน้อยต้องมากกว่าที่ข้ามี” นางตอบนิ่งๆ แต่แววตาเป็นประกายคราวนี้แม่ทัพหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงทุ้มต่ำคล้ายคลายความตึงเครียดของค่ำคืนลงไปบางส่วน “ต่อให้ต้องยกคลังแม่ทัพให้เจ้าข้าก็ยินดี”เยี่ยหลันส่ายหน้า “ข้าไม่ต้อง

เยี่ยหลันอุ้มตงจีลงก่อนส่วนยายโจวอุ้มตงเทียนตามลงมา สายตาหลายคู่ลอบมองสตรีในอาภรณ์เรียบง่ายผู้หนึ่งที่ยืนเคียงข้างแม่ทัพ สีหน้าสงบท่าทางไม่หวั่นเกรงต่อสายตาผู้ใดแน่นอนว่าเยี่ยหลันคุ้นเคยต่อการเป็นเป้าสายตาอยู่แล้ว เพียงแค่สายตาของคนเหล่านี้นางรับมือได้สบายเปาหยวนเฟิงเอ่ยสั้นๆ กับชายที่ดูมีอายุคนหนึ่ง“จัดเรือนฝั่งตะวันออกให้เรียบร้อย”ประโยคสั้นนั้นทำให้ผู้คนสะดุ้งเล็กน้อย ต่างคนต่างรู้ว่าเรือนฝั่งตะวันออกคือเรือนหลักของสตรีในจวน นั้นก็หมายถึงนายหญิงของพวกเขาปรากฏตัวแล้วเยี่ยหลันไม่ถามไม่ปฏิเสธเพียงอุ้มลูกเดินตามเข้าไปอย่างสงบทุกอย่างดูเหมือนจะเรียบร้อยทว่า ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้พักหายใจ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากหน้าจวน“ฝ่าบาทมีพระบัญชา !” เสียงประกาศดังลั่นทั่วลาน มีทหารในชุดของวังหลวงยืนอยู่หน้าประตูสีหน้าเคร่งขรึมเปาหยวนเฟิงหยุดฝีเท้าหันกลับไปทันที“มีพระบัญชาให้แม่ทัพเปาหยวนเฟิงเข้าเฝ้าในวังหลวงโดยพลันห้ามชักช้าขอรับ”ด้านเปาหยวนเฟิงสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย บรรยากาศในลานจวนเงียบสนิท สายตาหลายคู่หันไปมองเยี่ยหลันโดยไม่รู้ตัว รวมถึงเปาหยวนเฟิงอีกด้วยที่หันมามองที่นาง“ไ

“สายที่สองคือตระกูลโหวสกุลเปาของอารองนายท่าน อำนาจของเขาอยู่ในราชสำนักเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น คุมงานกรมพิธีการและการคลังส่วนหนึ่ง มีเครือญาติแต่งงานเชื่อมโยงกับหลายตระกูล”“แล้วท่านพี่…” เยี่ยหลันเน้นคำเรียกใหม่เล็กน้อย “อยู่ฝ่ายบู๊”“ถูกต้อง นายท่านถือกำลังทหารชายแดน อยู่เหนือแม่ทัพทั้งหลาย เป็นคนที่วังหลวงต้องพึ่งพาแต่ก็ต้องระวัง” “เพราะถือกำลังทหารมากย่อมเป็นที่น่าหวาดระแวง”ยายโจวถอนหายใจ “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ... ส่วนสายที่สาม ตระกูลเก่าแก่จวนเซี่ยซางโหว จวนเซียง จวนจิ้งหยวนโหว”ชื่อจวนเซียงทำให้สายตาเยี่ยหลันนิ่งลง“จวนเซี่ยซางโหวเป็นตระกูลนักปราชญ์ มีชื่อเสียงเรื่องการสอบจอหงวนหลายรุ่น แม้ปัจจุบันอำนาจจะลดลง แต่ก็ยังมีเครือข่ายในราชสำนักอยู่”“ดังนั้น…” เยี่ยหลันเอ่ยช้าๆ “จวนเซี่ยซางโหวถึงได้มีการหมั้นหมายกับธิดาตระกูลเซียงเพื่อความผูกพันที่แน่นแฟ้นขึ้น”ยายโจวชะงัก “ฮูหยินรู้ด้วยหรือ”เยี่ยหลันหัวเราะเสียงนั้นไม่ดังนักแต่แฝงนัยบางอย่าง “ดูเหมือนข้าก็เคยเป็นหมากตัวหนึ่ง ไม่สิต้องบอกว่าเป็นหนามตำตา เป็นเม็ดทรายใต้รองเท้ามากกว่า”“ฮูหยิน เหตุใดจึงพูดเช่นนั้นเล่าเจ้าคะ” ยายโจวไม