Alle Kapitel von ย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน: Kapitel 41 – Kapitel 50

เย็นวันเดียวกันทุกคนในบ้านจึงได้รู้ว่าตอนนี้ ต้วนชิงจะไม่มาที่นี่อีกและเขาไม่ใช่สามีของนาง และที่สำคัญที่สุดคือนางกำลังตั้งครรภ์ และยังตั้งครรภ์โดยที่ไม่มีสามี เยี่ยหลันไม่ได้เอ่ยถึงสาเหตุหรือแม้กระทั่งสามีไปไหนทุกคนในบ้านต่างไม่มีใครมีคำถามใดๆ แต่ล้วนเข้ามาให้กำลังใจนางและสัญญาว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปแน่นอนอันที่จริงเยี่ยหลันไม่ได้ใส่ใจสายตาคนอื่นนัก แต่เมื่อเข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม หากเรื่องที่นางเป็นหญิงม่ายถูกลืออกไป ไม่รู้ว่าจะมีปัญหาอะไรตามมาอีกผ่านไปแล้วสามวันไม่มีใครมาตามหานาง ไม่มีคนแปลกหน้าโผล่มาให้เห็น เยี่ยหลันจึงวางใจที่กังวลลงได้ในที่สุด อีกอย่างบ้านที่ให้เซี่ยวหนานมาช่วยสร้างก็เสร็จอย่างรวดเร็ว เยี่ยหลันจึงตอบแทนด้วยเงินที่มากกว่าราคามาตรฐานเล็กน้อยเดิมทีเซี่ยวหนานจะไม่รับค่าแรงในส่วนของเขา เพื่อตอบแทนที่เยี่ยหลันรับดูแลสองแม่ลูกแซ่เซี่ยว แต่เยี่ยหลันก็หลอกล่อแกมบังคับจนเขาต้องรับเงินไปในที่สุด“คุณหนูท่านกินมากเกินไปแล้วนะเจ้าคะ ดูสิเท้าบวมขึ้นอีกแล้ว”ซุนเจียบ่นอยู่ข้างๆ เก้าอี้ไม้ไผ่ตัวโปรดของเยี่ยหลัน“ก็ข้าหิวนี่นา พี่ซุนเจียท่านเองก็มีน้ำมีนวลขึ

“เยี่ยหลัน เจ้าไม่อยากแก้แค้นหรือ”“ไม่เจ้าค่ะ” เยี่ยหลันตอบแบบไม่ต้องคิด “ท่านคิดว่าข้ายิ่งใหญ่เหมือนท่านหรืออย่างไร อยากจะไปแก้แค้นคนเขา ตัวข้าเพียงหนีเอาตัวรอดมาได้ก็เก่งมากแล้ว ปล่อยให้ข้าได้อยู่อย่างสงบ รอคลอดลูกแล้วก็เลี้ยงดูเขาหรือนางให้เติบโตอย่างปลอดภัยจะดีกว่า”“งั้นรึ ... เมื่อใดอยากแก้แค้นก็บอกข้าแล้วกัน”เปาหยวนเฟิงทิ้งคำพูดไว้เท่านี้แล้วจึงก้าวออกไปเยี่ยหลันไม่ได้ติดตามไปดูว่าเขาไปที่ไหน นางรอจนกระทั่งเยี่ยเฉิงออกมาบอกว่าเขาทำความสะอาดบาดแผลและพันผ้าให้ลุงเหมาแล้ว เยี่ยหลันจึงเข้าไปดูอาการเขาอีกครั้ง เห็นว่ายื้อชีวิตกลับมาได้แล้วนางเองก็เบาใจลง และยังเพิ่งพลังรักษาให้อีกครั้งไม่นานบุตรชายและสะใภ้ของลุงเหมาที่ได้ข่าวก็มาขอเข้าพบบิดาอย่างเร่งรีบ เยี่ยหลันให้จ้าวหานและเยี่ยเฉิงออกไปรับหน้าและเล่าถึงอาการของลุงเหมา แต่ให้บอกเพียงว่าบาดแผลไม่ร้ายแรงบุตรชายของลุงเหมารู้ว่าบิดาปลอดภัยดีก็พยายามจะคุกเข่าขอบคุณผู้ช่วยชีวิต“ท่าน ... ท่านผู้มีพระคุณ ขอบคุณที่ช่วยบิดาข้า”จ้าวหานเห็นท่าทีของเขาก็รีบเข้าไปจับแขนทั้งสองข้างไว้ไม่ให้เขาคุกเข่าให้ตน“ไม่ต้องเรียกท่านอะไรหรอกพี่ชาย ข

“เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ” ซุนเจียเข้ามาประคองเยี่ยหลันให้กลับไปนั่งที่โต๊ะข้าว“ต้วนชิงน่ะ ... เขาเห็นท้องของข้า พอข้าบอกว่าห้าเดือนกว่าแล้ว เขาก็ดูตกใจแล้ววิ่งออกไปเลย” เยี่ยหลันตอบ“ปล่อยเขาไปเถิดเจ้าค่ะ ไว้เขาคิดได้เมื่อไหร่คงกลับมาเอง ท่านกินข้าวเถิดนะเจ้าคะ เดี๋ยวน้ำแกงจะเย็นก่อน”“ก็ได้เจ้าค่ะพี่ซุนเจีย เสี่ยวหลิวตักข้าวเร็ว มาเถอะทุกคนกินข้าว กินข้าวจึงจะมีแรง”เยี่ยหลันวางเรื่องของต้วนชิงเอาไว้ชั่วคราว จากนั้นก็เริ่มกินข้าวพร้อมกับผู้หญิงทุกคนในบ้าน ส่วนผู้ชายจะกินที่ห้องเล็กที่ต่อเติมจากข้างห้องครัวต้วนชิงออกไปอย่างรวดเร็วเขาควบม้าออกไปอย่างไม่สนใจทิศทางและจุดมุ่งหมาย เขาไม่เคยเชื่อคำของหมอจงที่บอกว่าเยี่ยหลันต้องเคยมีสามี ถึงแม้นางจะเคยมีสามีมาก่อนเขาก็ไม่เคยนึกรังเกียจเลยสักนิด แต่ตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์ตั้งครรภ์ ! นี่มันยากเกินกว่าเขาจะทนแบกรับความรู้สึกแตกสลายนี้ได้หยางกวนควบม้าติดตามเจ้านายมาจนทันในที่สุด แต่เพราะเขาประมาทและพุ่งความสนใจไปที่เจ้านายมากเกินไป ทำให้หยางกวนไม่รับรู้ว่ามีอีกเงาหนึ่งได้ติดตามพวกเขามาด้วยหยางกวนทั้งโอบทั้งประคอง หากมากกว่านี้คงต้องแบกเจ้านายกล

ต้วนชิงนึกถึงคำพูดของมารดาที่บอกเขาว่า เยี่ยหลันเรียกร้องเงินค่ารักษาถึงหนึ่งแสนตำลึงเงิน แต่มารดาเขาบอกว่าได้ให้เงินหนึ่งแสนตำลึงตามที่นางร้องขอ และยังให้เครื่องประดับเครื่องเงินเครื่องทองมาอีกจำนวนมาก“พวกเขาว่าอะไร ...” เยี่ยหลันเร่ง“บอกว่า เจ้าอยากกลับบ้านแล้ว” ต้วนชิงโกหก“รอข้านะเยี่ยหลันข้าจะพิสูจน์ตัวเองให้เจ้าประจักษ์ ว่าข้าสามารถแต่งเจ้าเป็นเมียเอกได้”“ไม่เพียงแค่ตำแหน่งเมียเอก ต้องเป็นเมียเดียวด้วย ชีวิตข้าไม่เคยคิดจะใช้สามีร่วมกับใคร ชีวิตนี้เรื่องที่จะมีหรือไม่มีสามีข้าเองหาได้ใส่ใจไม่ ... ต้วนชิงที่ข้าต้องการจะบอกคือ พวกเราสามารถเป็นสหายที่ดีต่อกันได้” เสียงของเยี่ยหลันอ่อนลงในตอนท้าย“ไม่ สำหรับข้าเจ้าเป็นมากกว่าสหายมาตั้งนานแล้ว”ต้วนชิงยื่นมือออกมาจับข้อมือของเยี่ยหลันไว้“ข้ามีภารกิจต้องทำ เยี่ยหลันเจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี ข้าได้ตกลงกับบิดาแล้วว่าหลังจากจบงานนี้ข้าจะมีอิสระจากสำนัก สามารถมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าได้ตลอด”เยี่ยหลันใจหนึ่งนางก็รู้สึกดีที่มีต้วนชิงอยู่เคียงข้าง แต่อีกใจนางก็คิดว่าเขาไม่มีทางทิ้งสำนักแล้วออกมาอยู่กับนางได้ ถึงเขาทำได้ คนอื่นๆ ในครอบครัวเขาคง

เยี่ยหลันได้รับชาโสมเข้าไปก็รู้สึกมีแรงขึ้นมาก นางป้อนเปาหยวนเฟิงด้วยตนเองเพราะอยากจะดูปฏิกิริยาของเขา หลังป้อนเสร็จก็ตรวจสอบร่างกายเขาอีกครั้ง ก่อนที่นางเองจะปล่อยให้พวกเยี่ยเฉียนสลับกันเฝ้าดูอาการซุนเจียได้นำน้ำแกงปลาไปตั้งเตาอุ่นไว้รอนานแล้ว เมื่อเห็นเยี่ยหลันออกมาจากห้องของเปาหยวนเฟิงก็ยกน้ำแกงให้เยี่ยหลันกิน ดูแลจนส่งนางเข้านอน“หากข้าไม่มีพี่ซุนเจีย ข้านึกไม่ออกเลยว่าจะมีใครดูแลข้าได้เท่าท่านอีกหรือไม่” เยี่ยหลันนั่งพิงที่นอนเอ่ย“โธ่ คุณหนูของพี่ ...ท่านเองก็อย่าฝืนให้มากนะเจ้าคะ”“อุ้ย ! เจ้าตัวเล็กกำลังถีบข้าเจ้าค่ะ พี่ซุนเจียอยากจับดูหรือไม่”เยี่ยหลันก้มมองท้องตัวเองกำลังปูดนูนตามแรงถีบ เห็นซุนเจียไม่ตอบอะไร นางจึงจับมือซุนเจียมาวางที่หน้าท้อง เหมือนเจ้าตัวเล็กของเยี่ยหลันอยากจะแสดงพลัง แรงถีบที่ไม่เบานักทำเอาซุนเจียตื่นเต้นจนหัวเราะออกมาเสียงหัวเราะคิดคักของทั้งสองดังลอดออกมาจากด้านใน ทำให้ป้าสีที่ตามมาเบาใจ นางไม่เข้าไปแต่พาลูกทั้งสองของนางกลับไปพักยังเรือนน้อยด้านหลังทางด้านเยี่ยฉินศิษย์คนรองเขาจดจำทุกคำของเยี่ยหลัน ส่งข่าวไปยังองครักษ์เงาที่เฝ้าอยู่รอบๆ บ้าน พวกองครั