ย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

วันรุ่งขึ้นเยี่ยหลันก็ได้รับตะกร้าใส่ผลไม้สีทองกลิ่นหอมฟุ้ง สิ่งนี้ที่นางอยากจะออกไปเก็บมันมาแต่เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาเสียก่อน ทั้งหมดน่าจะมีราวๆ สิบลูกได้เสี่ยวหลิวมองของในตะกร้าตาเป็นประกาย“นี่คือผลปีแป๋ทองคำที่อาจารย์เคยเล่าให้ฟังอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”“ถูกต้อง โชคดีจริงๆ ที่ได้มันมามากมายขนาดนี้ หากเป็นปีแป๋ทั่วไปมันจะมีลูกสีเหลืองหอมหวาน แต่ก็ยังมิอาจสู้สีทองได้ ว่ากันว่าหากได้กินปีแป๋ทองคำสามผลผิวของเจ้าจะไม่เหี่ยวย่นไม่แก่ลงอีกต่อไป”“สุดยอดเลยเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์รีบกินเร็วเข้าท่านจะได้งดงามเช่นนี้ตลอดไป”“ฮ่าๆ ๆ มีของวิเศษขนาดนั้นที่ไหนกัน แต่มันมีสรรพคุณบำรุงผิว บำรุงปอดและสมองได้ชะงัดนัก เอาล่ะไว้ข้าจะสอนพวกเจ้าปรุงมันเป็นยาชั้นยอดเอง”เพราะมีคนคุ้มกันรอบด้านเยี่ยหลันจึงสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุข ไม่ได้มีความกังวลอีกผ่านไปสามวันเปาหยวนเฟิงก็บอกว่าตนเองมีเรื่องต้องทำ อาจจะหายไปราวห้าวันมากสุดก็เจ็ดวัน ซึ่งเขาไม่ยอมบอกว่าจะไปที่ไหนแต่เยี่ยหลันก็พอจะได้ยินมาบ้าง ว่าเขากำลังจะไปจัดการคนที่ว่าจ้างนักฆ่ากลุ่มนั้นหลังจากส่งเปาหยวนเฟิงออกไป ซ่งจิ่วที่ราวกับนกรู้ก็เข้ามาที่บ้านนา

ก่อนรุ่งสางเสี่ยวหลิวก็มาเคาะที่ห้องของเยี่ยหลันเบาๆ แต่เยี่ยหลันที่รออยู่แล้วก็ออกมาส่งกล่องยาให้เสี่ยวหลิว“ยาทั้งหมดในกล่องนี้ข้าได้เพิ่มตัวยาบางอย่างเข้าไป หากใช้ยาแก้พิษที่เหลือแล้วไม่ดีขึ้นให้กินยาในนี้ตาม ย้ำกับมั่วอีด้วยว่ากล่องนี้ให้แยกเป็นพิเศษ”“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวหลิวรับไป “ท่านกลับเข้าไปนอนอีกสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”เยี่ยหลันมองขอบตาดำของเสี่ยวหลิวแล้วก็อดสงสารนางไม่ได้“ขอบใจเจ้ามาก เจ้าเองเสร็จงานแล้วก็ไปนอนอีกสักหน่อยไม่ต้องรีบมารับใช้ข้า”ว่าแล้วนางก็กลับเข้าห้องนอนของตนเองอีกครั้งมั่วอีใช้เวลาเดินทางข้ามวันข้ามคืนเพื่อให้เขาเดินทางไปถึงจุดที่เจ้านายอยู่ให้เร็วที่สุด เมื่อไปถึง เขารีบส่งต่อยาที่เพิ่งได้รับมาให้แก่เปาหยวนเฟิงทันที “กล่องนี้เป็นยาถอนพิษที่นายหญิงและลูกศิษย์ปรุงขึ้นมาขอรับ กล่องเล็กนี้เป็นยาที่พิเศษกว่า หากยาส่วนใหญ่ใช้ไม่ได้ผลหรือยังไม่สามารถถอนพิษได้ทั้งหมดให้กินยานี้ตามไปขอรับ” “ส่งต่อยานี้ให้คนของเราพกติดตัวไว้ทุกคน ” เปาหยวนเฟิงกล่าวและหยิบยาที่มั่วอีบอกว่าพิเศษเก็บไว้กับตัวสองเม็ด ส่วนที่เหลือส่งกลับให้มั่วอีเป็นผู้เก็บรักษาเช่นเดิม “ไปหาพี่น

“ซ่งอู่เจ้าหายดีแล้วจะกลับวันไหนรึ ท่านอาจารย์บอกว่าจะให้พี่จ้าวไปส่ง” เสี่ยวหลิวเอ่ยถามขณะที่ทั้งคู่กำลังช่วยยกอาหารเช้ามาแจกจ่ายให้คนงานก่อสร้าง“ข้า” สายตาของซ่งอู่เหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเสี่ยวหลิว “ข้ายังรู้สึกหายใจติดขัดอยู่เลยน่ะ ตอนนี้พี่ชายก็ไม่อยู่ด้วยหากเกิดอะไรขึ้นข้าจะทำอย่างไร”“ท่านอาจารย์ยืนยันว่าเจ้าหายดีแล้ว นี่เจ้ากำลังสงสัยฝีมือของอาจารย์ข้างั้นรึ”“มะ ไม่ๆ ข้ามิได้มีเจตนาเช่นนั้น” ซ่งอู่ยกมือขึ้นโบกด้วยท่าทางลนลาน “กลับไปก็ต้องอยู่คนเดียว พี่ชายข้าไปเก็บสมุนไพรอีกนานเท่าไหร่ไม่อาจรู้ได้ ดังนั้นแล้วข้า … ”“พอๆ ไม่ต้องพูดแล้วหากอยากอยู่ที่นี่ต่อเจ้าก็ไปขออนุญาตท่านอาจารย์เองแล้วกัน” เสี่ยวหลิวพูดตัดบทนางแอบอมยิ้มเล็กน้อยแล้วนางก็วิ่งออกไปทันที ทิ้งให้ซ่งอู่หน้าแดงอยู่ตรงนั้นหลายอึดใจจนกระทั่งเขานึกได้ว่าตะกร้าอาหารยังอยู่ในมือ จึงเร่งสาวเท้าก้าวยาวๆ ตามเสี่ยวหลิวไปเปาหยวนเฟิงกลับมาถึงหมู่บ้านหลงในกลางดึกคืนหนึ่ง เขาเลือกที่จะเข้ามาอย่างเงียบเชียบเพื่อป้องกันความแตกตื่น และไม่ให้รบกวนการนอนของเยี่ยหลันซึ่งก็ไม่ได้รบกวนเยี่ยหลันจริงๆ เพราะยิ่งนางท้องแก่ขึ้นประส

ในที่สุดเรือนหลังใหม่ก็เสร็จเรียบร้อยพร้อมให้ย้ายเข้าอยู่ได้แล้ว หลังจากที่ทุกคนช่วยกันตรวจสอบความคงทนแข็งแรงจนมั่นใจความปลอดภัยแล้วจึงให้เยี่ยหลันตรวจสอบเป็นคนสุดท้าย ถึงแม้ว่ามีบางส่วนที่ยังขัดใจนางอยู่บ้างเพราะแต่เดิมนางเป็นลูกคุณหนูผู้ร่ำรวย ย่อมมีมาตรฐานที่สูงมากอยู่แล้ว‘เอาเถิดเท่านี้ก็นับว่าหรูหรามากแล้ว’ เยี่ยหลันปลอบใจตนเอง หลังจากจ่ายค่าตอบแทนแก่ทุกคนอย่างเหมาะสม นอกจากนี้เยี่ยหลันยังเพิ่มโบนัสพิเศษให้ทุกคนเพิ่มอีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งเพียงโบนัสนี้ก็เพียงพอให้พวกเขาเลี้ยงดูครอบครัวอีกนับเดือน“พรุ่งนี้ตอนเที่ยงเชิญพวกท่านทุกคนรวมถึงคนในครอบครัวมาร่วมกินอาหารด้วยกันนะเจ้าคะ ข้าอยากจะขอบคุณในความขยันขันแข็งของทุกๆคนเจ้าค่ะ” เยี่ยหลันประกาศต่อหน้าทุกคน“ไม่เป็นไรๆ ต้วนฮูหยินให้ทั้งค่าจ้างที่ดี ท่านเลี้ยงข้าวที่มีเนื้อทุกมื้อแก่พวกเรา แล้วยังมี บะ โบสะนัสให้อีก”“โบนัสๆ เรียกว่าโบนัส” ชายอีกคนสะกิดบอก“เอ่อๆ นั้นแหละ”“ฮ่าๆๆ ” เยี่ยหลันรอให้เสียงหัวเราะเงียบลงนางจึงเอ่ยต่อ “หลังจากนี้ได้โปรดเรียกข้าว่าหมอเยี่ยเถิดเจ้าค่ะ หากใครไปมาจะได้เข้าใจตรงกัน เพราะหลังจ

เยี่ยหลันหลับตาลงพยายามผ่อนคลายร่างกาย ที่ตอนนี้มันหนักอึ้งราวกับถูกดึงให้จมลงกับเตียง แขนขาเมื่อยล้าเจ็บหน่วงไปทั้งท้องน้อย ทุกครั้งที่มดลูกหดตัว ความปวดก็แล่นวาบขึ้นมาเหมือนเตือนว่า นางเพิ่งผ่านศึกใหญ่ที่สุดในชีวิตมาแม้อากาศจะหนาวเหน็บแต่นางกลับมีเหงื่อซึมเต็มแผ่นหลัง เต้านมคัดตึงจนรู้สึกแน่น เจ็บ และร้อนวูบวาบ น้ำนมไหลเปื้อนผ้าคลุม นางขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกปวดร้าวไปทั่วร่าง ราวกับไม่ใช่ร่างของตนเองอีกต่อไป‘นี่คงเป็นความรู้สึกของคนที่เพิ่งจะผ่านความเป็นความตายมาสินะ’นางลืมตาขึ้นช้าๆ เมื่อหมอตำแยนำเด็กทั้งสองที่อยู่ในห่อผ้าสีแดงอันเป็นมงคลมาส่งให้นางถึงเตียงเยี่ยหลันยื่นแขนออกไปแขนที่ยังสั่นระริกแทบรับน้ำหนักไม่ไหว เมื่อร่างเล็กๆ ถูกวางลงในอ้อมกอด ความอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นมาจากอกสู่หัวใจเด็กน้อยขยับตัวแผ่วเบา ปากน้อยๆ ของพวกเขาขยับเบาๆ แม้ผิวหนังจะยังยับยู่อยู่ แต่เยี่ยหลันยังรู้สิว่านี่เป็นสิ่งที่งดงามที่สุดเท่าที่นางเคยเห็นมาเยี่ยหลันมองหน้าลูกแฝดแล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างไร้สาเหตุ ทั้งที่หัวใจเต็มไปด้วยความรัก กลับแฝงความหวาดกลัว นางกลัวว่าจะอุ้มไม่ดีพอ กลัวว่าตน