Lahat ng Kabanata ng ลำนำหยกขาว ทวงแค้นลิขิตบัลลังก์: Kabanata 1 - Kabanata 10

ตอนที่ 1: หยาดพิษในเรือนเหมยสายลมเหมันต์หวีดหวิวคล้ายเสียงคร่ำครวญของภูตผี พัดกระหน่ำเกล็ดหิมะหนาทึบให้ร่วงหล่นลงมาบดบังทัศนียภาพทั่วทั้งจวนสกุลซู กิ่งต้นเหมยโบราณในสวนด้านนอกสั่นไหวอย่างรุนแรงภายใต้พายุคลั่ง กลีบดอกสีแดงชาดที่เคยผลิบานอย่างงดงามบัดนี้ถูกความเยือกแข็งกัดกร่อนจนร่วงหล่น ฝังจมลงไปในกองหิมะสีขาวโพลน ราวกับลางบอกเหตุถึงความล่มสลายของตระกูลพ่อค้าหลวงที่มั่งคั่งที่สุดในใต้หล้าลึกเข้าไปในเรือนหลักที่เคยรุ่งเรือง บรรยากาศภายในห้องนอนกลับอบอวลไปด้วยความอึดอัดและสิ้นหวัง กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นธูปสมุนไพรรสขมขื่นที่จุดไว้เพื่อยื้อลมหายใจ ทว่ามันไม่อาจขับไล่ไอแห่งความตายที่เข้าปกคลุมร่างบนเตียงหลังใหญ่ได้เลยซูหว่านอวี๋ ทายาทหญิงเพียงหนึ่งเดียวของสกุลซู นอนนิ่งอยู่บนฟูกหนา ร่างกายของนางที่เคยสง่างามและเปี่ยมด้วยสง่าราศี บัดนี้ซูบผอมจนแทบเหลือเพียงกิ่งไม้แห้ง ใบหน้าตอบเซียวไร้สีเลือด ดวงตาคู่ที่เคยเฉียบคมและเปี่ยมด้วยสติปัญญาบัดนี้ลึกโหลและหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เสื้อผ้าไหมเนื้อดีที่นางสวมใส่ดูหลวมโคร่งจนน่าเวทนา ลมหายใจเข้าออกแต่ละครั้งแผ่วเบาและติดขัด ราวกับตะเกียง

ตอนที่ 3: หักใจเดินฝ่าสายฝนฝนต้นฤดูใบไม้ร่วงในนครหลวงเทียนจิงมักมาพร้อมกับลมหนาวที่เสียดแทงเข้าถึงกระดูก ท้องฟ้าเหนือจวนหลังใหญ่ขมุกขมัวราวกับมีใครเอาหมึกดำมาป้ายทับ เสียงฟ้าร้องครืนครั่นสลับกับสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา น้ำฝนไหลบ่าตามร่องกระเบื้องมุงหลังคา กลายเป็นม่านน้ำหนาทึบที่บดบังทัศนียภาพโดยรอบจนพร่ามัวตึด! พลั่ก!ร่างของเด็กชายวัยแปดขวบถูกทหารร่างใหญ่สองนายหิ้วปีกมาโยนทิ้งลงบนพื้นถนนหน้าประตูใหญ่ แรงกระแทกทำให้เข่าและฝ่ามือเล็ก ๆ ของซูชิงเหยียนไถลไปกับพื้นหินกรวด น้ำโคลนสีคล้ำกระเซ็นเปรอะเปื้อนชุดผ้าไหมเนื้อดีที่บัดนี้ขาดกะรุ่งกะริ่ง เด็กชายไม่ได้ร้องไห้ เขารีบยันกายลุกขึ้นนั่ง แขนเสื้อที่เปียกชุ่มลู่ไปกับท่อนแขนผอมบาง ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหนาวเหน็บ หากแต่ดวงตากลมโตคู่รั้นนั้นกลับเบิกกว้าง จ้องมองไปที่บานประตูสีแดงชาดของจวนที่เขาเคยเรียกว่า 'บ้าน'“ออกไปให้พ้น! เสนียดจัญไรของตระกูลหลี่!”ทหารเฝ้าประตูตวาดลั่นพลางถ่มน้ำลายลงพื้น เสียงของเขาเกือบถูกกลืนหายไปในเสียงพายุฝนภายในลานหน้าประตู บ่าวชายฉกรรจ์สี่ห้าคนกำลังปีนป่ายพะองไม้ พวกเขากำลังใช้ชะแลงเหล็กสอดเข้าใ

ตอนที่ 5: ปฐมบทแห่งการเจียระไนหยกขาวกลิ่นควันกำยานสลับกับกลิ่นฉุนอ่อน ๆ ของตัวยาสมุนไพรตลบอบอวลอยู่ในห้องตำราทางทิศตะวันตกของหอบุปผาจันทรามานานนับปี บนโต๊ะไม้จันทน์แดงตัวยาวเต็มไปด้วยม้วนคัมภีร์ไม้ไผ่เก่าแก่และตำรากระดาษเซวียนจื่อที่ขอบเริ่มม้วนเหลืองซูชิงเหยียนในวัยเยาว์นั่งคุกเข่าอยู่บนเบาะรอง แผ่นหลังของเด็กชายเหยียดตรง ดวงตากลมโตคู่ใสจดจ้องตัวอักษรหวัดแกมบรรจงในตำราอย่างไม่กะพริบ นิ้วมือเล็ก ๆ ที่เคยเนียนนุ่มทว่าบัดนี้เริ่มมีรอยด้านบาง ๆ จากการจับพู่กันและการหั่นรากไม้ ค่อย ๆ พลิกหน้ากระดาษอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวนที่มุมห้อง ฮวาเยวี่ยนั่งทอดสายตามองผ่านมาทางหน้าต่าง นางไม่ได้สวมชุดหรูหราสีฉูดฉาดเช่นยามออกไปรับรองแขกเหรื่อด้านนอก มีเพียงเสื้อคลุมผ้าต่วนสีม่วงอ่อนเรียบง่าย ใบหน้าที่งดงามล้ำเลิศนั้นเรียบเฉย แววตาคมปลาบจับจ้องทุกท่วงท่าของเด็กชายอย่างเคร่งครัด"ชิงเหยียน" เสียงของนางราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจเด็กชายละสายตาจากตำราทันที เขาประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม "ขอรับ ท่านน้าฮวาเยวี่ย""วันนี้เจ้าท่องตำราสมุนไพรสำนักแพทย์ภาคใต้ไปได้กี่เล่มแล้ว""เล่มที่สี่... บทว่าด้วยรา

ตอนที่ 7: สามวันสามคืนยื้อชีวิตแสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันวาบไหวสะท้อนเงาร่างสองร่างบนเตียงไม้จันทน์หอม ภายใน ‘เรือนบุปผาลับ’ ห้องพักฟื้นที่มิดชิดและปลอดภัยที่สุดของหอบุปผาจันทรา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งกับกลิ่นกำยานสมุนไพรฉุนจมูกแรงบีบที่ลำคอของซูชิงเหยียนยังคงหนักหน่วง รังสีสังหารจากบุรุษเบื้องหน้าแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องคล้ายจะลดต่ำลงไปอีกหลายส่วน ดวงตาคมกริบของเซียวมู่หานดุดันและเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ราวกับสัตว์ป่าบาดเจ็บที่พร้อมจะขย้ำคอศัตรูให้แหลกลาญในพริบตา แม้สติของเขาจะเลือนลางด้วยพิษและไข้สูง แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดกลับยังคงตื่นตัวอย่างเต็มที่ซูชิงเหยียนไม่ตื่นตระหนกต่อรังสีสังหารนั้น ดวงตาหงส์คู่สวยทอดมองสบกับแววตาคุกคามอย่างนิ่งสงบ ไม่มีแววหวาดกลัวหรือหวั่นไหวปรากฏให้เห็นแม้แต่น้อย มือเรียวดั่งลำเทียนแตะลงบนข้อมือหนาที่กำลังบีบคอเขาอยู่อย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นระรัวและปั่นป่วนจนน่ากลัวชิงเหยียนสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด“หากท่านยังอยากมีชีวิตอยู่เพื่อไปล้างแค้น จงปล่อยมือ ข้าคือหมอที่จะช่วยท่าน”คำว่า ‘ล้างแค้น’ คล้ายดั่งลิ่มแห

ตอนที่ 9: ศัตรูร่วมชะตากรรมภายในเรือนบุปผาลับอันเป็นส่วนลึกที่สุดของหอบุปผาจันทรา กลิ่นกำยานรสนวลจาง ๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ควันธูปสีขาวลอยม้วนตัวเป็นสายก่อนจะสลายตัวไปในความมืดสลัวของห้องหนังสือ ชั้นวางตำราไม้ประดู่หลังหนาทอดยาวจรดเพดาน บรรจุไปด้วยบันทึกเก่าแก่และรายงานข่าวกรองจากทั่วทุกสารทิศ แสงตะเกียงน้ำมันปลาวาฬวับแวมสะท้อนบนกระดานหมากล้อมอุ่นหยกที่ตั้งอยู่กึ่งกลางห้อง เสียง "ตึก" ของเม็ดหมากที่กระทบกันอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่นดังขึ้นเป็นระยะซูชิงเหยียนนั่งหลังตรงในอาภรณ์สีขาวสะอาดราวกับหิมะ ปลายนิ้วเรียวยาวคีบเม็ดหมากสีดำค้างไว้ กลางหว่างคิ้วของเขาผุดแววเคร่งขรึม ฝั่งตรงข้ามคือเซียวมู่หานในชุดลำลองสีครามเข้ม แม้ใบหน้าจะยังคงซีดเซียวจากการพักฟื้น ทว่านัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวกลับฉายแววทรงพลังและเปี่ยมด้วยการพินิจพิจารณา สายตาของอ๋องผู้สำเร็จราชการจับจ้องไปที่ดวงหน้าหมดจดของ 'คุณชายหยกขาว' ไม่วางตาความเงียบอันอบอุ่นปนกระอักกระอ่วนถูกทำลายลงเมื่อบานประตูขัดแตะไม้ไผ่ด้านหลังม่านไหมถูกเลื่อนออกอย่างแผ่วเบาฮวาเยวี่ย เจ้าของหอบุปผาจันทราก้าวเข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบราวกับแมว