ลำนำหยกขาว ทวงแค้นลิขิตบัลลังก์

ตอนที่ 1: หยาดพิษในเรือนเหมย

สายลมเหมันต์หวีดหวิวคล้ายเสียงคร่ำครวญของภูตผี พัดกระหน่ำเกล็ดหิมะหนาทึบให้ร่วงหล่นลงมาบดบังทัศนียภาพทั่วทั้งจวนสกุลซู กิ่งต้นเหมยโบราณในสวนด้านนอกสั่นไหวอย่างรุนแรงภายใต้พายุคลั่ง กลีบดอกสีแดงชาดที่เคยผลิบานอย่างงดงามบัดนี้ถูกความเยือกแข็งกัดกร่อนจนร่วงหล่น ฝังจมลงไปในกองหิมะสีขาวโพลน ราวกับลางบอกเหตุถึงความล่มสลายของตระกูลพ่อค้าหลวงที่มั่งคั่งที่สุดในใต้หล้า

ลึกเข้าไปในเรือนหลักที่เคยรุ่งเรือง บรรยากาศภายในห้องนอนกลับอบอวลไปด้วยความอึดอัดและสิ้นหวัง กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นธูปสมุนไพรรสขมขื่นที่จุดไว้เพื่อยื้อลมหายใจ ทว่ามันไม่อาจขับไล่ไอแห่งความตายที่เข้าปกคลุมร่างบนเตียงหลังใหญ่ได้เลย

ซูหว่านอวี๋ ทายาทหญิงเพียงหนึ่งเดียวของสกุลซู นอนนิ่งอยู่บนฟูกหนา ร่างกายของนางที่เคยสง่างามและเปี่ยมด้วยสง่าราศี บัดนี้ซูบผอมจนแทบเหลือเพียงกิ่งไม้แห้ง ใบหน้าตอบเซียวไร้สีเลือด ดวงตาคู่ที่เคยเฉียบคมและเปี่ยมด้วยสติปัญญาบัดนี้ลึกโหลและหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เสื้อผ้าไหมเนื้อดีที่นางสวมใส่ดูหลวมโคร่งจนน่าเวทนา ลมหายใจเข้าออกแต่ละครั้งแผ่วเบาและติดขัด ราวกับตะเกียงน้ำมันที่จวนเจียนจะดับมอด

ข้างเตียงอันเย็นเยือกนั้น มีร่างเล็กของเด็กชายวัยแปดขวบนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นอิฐที่เย็นเฉียบ

ซูชิงเหยียน ตัวน้อยใช้มือนุ่มนิ่มทั้งสองข้างกุมมือที่ผอมแห้งและสากระคายของมารดาไว้แน่น เด็กชายพยายามซุกหน้าลงกับฝ่ามือนั้น ถ่ายทอดความอบอุ่นอันน้อยนิดของตนให้แก่นาง น้ำตาอุ่นๆ ไหลอาบแก้มเนียนจนดวงตาคู่โตแดงก่ำ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งกำลังจะมาถึง แต่เขากลับไม่กล้าส่งเสียงร้องไห้ดังๆ ออกมา เพราะกลัวว่าจะทำให้มารดาต้องเหนื่อยล้าไปมากกว่านี้

"ท่านแม่... ลูกอยู่ตรงนี้... ชิงเหยียนอยู่ตรงนี้ขอรับ..." เสียงเล็กๆ สะอื้นแผ่ว ขยับตัวเข้าไปใกล้ขอบเตียงอีกนิด หวังว่าไออุ่นจากตนจะช่วยปัดเป่าความหนาวเหน็บที่เกาะกุมร่างของมารดาได้

ด้านหลังของเด็กชาย มีแม่นมหลัวหรือหลัวอิง คุกเข่าประคองไหล่คุณชายน้อยเอาไว้ด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาของหญิงอาวุโสเต็มไปด้วยรอยแดงและคราบน้ำตา นางเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกมา ทุกครั้งที่มองเห็นสภาพอันย่ำแย่ของฮูหยินผู้มีพระคุณ หัวใจของนางก็ราวกับถูกกรีดด้วยมีดดาบ

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาแต่จงใจให้เกิดจังหวะสม่ำเสมอก็ดังมาจากโถงทางเดินภายนอก ม่านมุกที่ประตูถูกเลิกขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีผู้หนึ่ง

หลินเยว่หรู เดินนวยนาดเข้ามาในห้อง นางสวมชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนปักลายดอกกล้วยไม้ดูอ่อนหวานละมุนตา เสื้อคลุมขนสัตว์สีขาวบริสุทธิ์ขับให้ใบหน้างดงามหมดจดของนางดูโดดเด่นและน่าทะนุถนอม รอยยิ้มอ่อนโยนที่ประดับอยู่บนริมฝีปากสีชาดดูราวกับพระโพธิสัตว์ผู้มีเมตตา ในมือของนางถือถาดไม้เนื้อดีที่มีถ้วยยาเซรามิกสีเข้มวางอยู่ ควันสีขาวลอยกรุ่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นสมุนไพรที่รุนแรงจนฉุนจมูก

ทว่า ยามที่สายตาของนางเหลือบมองไปยังร่างที่นอนพะงาบๆ อยู่บนเตียง แววตาที่เคยดูอ่อนหวานกลับวาบโรจน์ด้วยความริษยาและหยิ่งผยองที่ปิดไม่มิด ก่อนจะถูกซ่อนลงอย่างรวดเร็วภายใต้รอยยิ้มจอมปลอม

"พี่หญิง... ข้านำยาบำรุงที่ท่านพี่เจิ้งอันสั่งให้หมอหลวงจัดเป็นพิเศษมาให้ท่านแล้วเจ้าค่ะ" หลินเยว่หรูเอ่ยเสียงหวานกังวาน นางเดินตรงเข้ามาที่เตียงโดยไม่สนใจสายตาหวาดระแวงของแม่นมหลัวและสายตาเคียดแค้นของชิงเหยียนตัวน้อย

นางวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็ประคองถ้วยยาขึ้นมา ขยับเข้าไปนั่งลงที่ขอบเตียงอย่างวิสาสะ

"ปล่อยท่านแม่ของข้านะ!" ชิงเหยียนตัวน้อยพยายามจะลุกขึ้นกางแขนปกป้องมารดา ทว่าแม่นมหลัวกลับดึงร่างเล็กเข้ามาโอบกอดไว้แน่น พร้อมกับส่ายหน้าเตือนสติด้วยความหวาดกลัวว่าสตรีตรงหน้าจะทำร้ายคุณชายน้อย

"คุณชายน้อย อย่าเจ้าค่ะ..." แม่นมหลัวกระซิบเสียงสั่น

หลินเยว่หรูไม่ได้หันไปมองเด็กชายด้วยซ้ำ นางเพียงใช้สายตาเย็นชาปัดผ่าน ก่อนจะหันกลับมาหาซูหว่านอวี๋ ยิ้มบางๆ แล้วยื่นมือไปประคองท้ายทอยของคนป่วยให้ลุกขึ้นมารับยา "พี่หญิง ท่านป่วยมานานเหลือเกิน ท่านพี่เจิ้งอันเป็นห่วงท่านจนนอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว รีบดื่มยาถ้วยนี้เถิด จะได้หมดทุกข์หมดโศกเสียที"

คำว่า ‘หมดทุกข์หมดโศก’ ที่เน้นเสียงหนักแน่นนั้น ทำให้ดวงตาที่กึ่งปิดกึ่งเปิดของซูหว่านอวี๋เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

สติที่พร่าเลือนของซูหว่านอวี๋เริ่มแจ่มชัดขึ้นชั่วครู่ด้วยสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด กลิ่นของยาในถ้วยนี้... มันคือกลิ่นเดียวกับสมุนไพรเรื้อรังที่นางดื่มมาตลอดครึ่งปีหลังมานี้ ยาที่ทำให้นางค่อยๆ สูญเสียกำลัง แขนขาเริ่มชาหนึบ และอวัยวะภายในค่อยๆ เน่าเปื่อยไปทีละน้อยโดยที่หมอคนไหนก็ตรวจไม่พบ

มันแฝงพิษเรื้อรัง! และบัดนี้ คนพวกนี้ไม่คิดจะรอนีกต่อไปแล้ว พิษในถ้วยนี้ต้องเข้มข้นกว่าเดิมเพื่อปลิดชีพนางในคืนนี้แน่ๆ

ยามที่ขอบถ้วยเซรามิกเย็นเยียบแตะเข้าที่ริมฝีปากแห้งผาก และน้ำยาสีดำเข้มกำลังจะไหลรินเข้าปาก ซูหว่านอวี๋พลันรวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้ายของชีวิตที่เหลืออยู่ ยยกมือที่สั่นเทาขึ้นปัดถ้วยยาอย่างสุดแรง!

เพล้ง!

เสียงถ้วยยาตกลงกระทบพื้นอิฐแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ น้ำยาสีดำเข้มสาดกระจายไปทั่วพื้นห้อง กลิ่นฉุนกึกสายหนึ่งลอยตลบอบอวล และในวินาทีต่อมา สิ่งที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงก็ปรากฏขึ้น... น้ำยาสีดำที่ซึมลงไปในร่องอิฐสีเทากลับเริ่มเดือดพล่านและกัดเซาะแผ่นอิฐจนขึ้นฟองสีขาวฟู่ ส่งกลิ่นเหม็นไหม้แสบจมูก

นี่ไม่ใช่ยาบำรุง... แต่เป็นยาพิษร้ายแรงที่พร้อมจะคร่าชีวิตคนในทันที!

"อ๊ะ!" หลินเยว่หรูแสร้งอุทานเสียงหลง ร่างบางกระโดดถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้างดงามซีดเผือดลงทันตา นางทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลพรากออกมาเป็นสายราวกับเขื่อนแตก ร่างกายสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดแสน "พี่หญิง... เหตุใดท่านจึงทำเช่นนี้? ข้าหวังดีนำยามาให้... แต่ท่านกลับ... ท่านกลับคิดว่าข้าจะทำร้ายท่านหรือเจ้าคะ?"

ท่าทางการบีบน้ำตาและเสียงร้องไห้โฮของนางช่างน่าสงสารจนผู้ที่พบเห็นต้องใจอ่อน ทว่าซูหว่านอวี๋ที่นอนหอบหายใจรุนแรงอยู่บนเตียงกลับทำได้เพียงเค้นเสียงหัวเราะอย่างสมเพชในลำคอ

และเป็นไปตามคาด... ทันทีที่เสียงแก้วแตกและเสียงร้องของหลินเยว่หรูสิ้นสุดลง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ลมพายุหิมะด้านนอกพัดกรรโชกเข้ามาจนผ้าม่านปลิวไสว ร่างสูงใหญ่ในชุดขุนนางสีเข้มก้าวเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อนและตื่นตระหนก

หลี่เจิ้งอัน สามีผู้ทรยศ... เขยแต่งเข้าที่ตระกูลซูชุบเลี้ยงจนได้ดิบได้ดีในราชสำนัก

"เยว่หรู! เกิดอะไรขึ้น?!" หลี่เจิ้งอันไม่ได้ชายตาตามองภรรยาเอกที่นอนพะงาบๆ อยู่บนเตียงเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขามุ่งตรงไปที่หลินเยว่หรูที่นั่งร้องไห้อยู่บนพื้นทันที เขาปราดเข้าไปประคองร่างของหญิงคนรักขึ้นมาโอบกอดไว้ด้วยความทะนุถนอม มือหนาลูบแผ่นหลังของนางเพื่อปลอบโยน "เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

"ท่านพี่... ข้ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ..." หลินเยว่หรูซุกหน้าลงกับอกของหลี่เจิ้งอัน สะอื้นไห้จนตัวโยน "ข้าเพียงอยากช่วยแบ่งเบาภาระ นำยาบำรุงมาให้พี่หญิง... แต่พี่หญิงกลับปัดถ้วยยาใส่ข้า ทั้งยังมองข้าด้วยสายตาน่ากลัวเหลือเกิน ข้า... ข้าไม่ได้มีเจตนาร้ายเลยนะเจ้าคะ"

หลี่เจิ้งอันหันขวับไปมองทางเตียงนอน ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความสุภาพอ่อนโยนบัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นเย็นชาและรังเกียจเดียดฉันท์อย่างปิดไม่มิด เขาจ้องมองซูหว่านอวี๋ราวกำลังมองสิ่งปฏิกูล

"ซูหว่านอวี๋! เจ้ามันสตรีใจคอคับแคบ!" เสียงของเขาตวาดลั่นห้อง ทรงพลังและเปี่ยมด้วยความโกรธเกรี้ยว "เยว่หรูมีน้ำใจต่อเจ้า คอยดูแลเจ้าที่ป่วยติดเตียงมาตลอด แต่เจ้ากลับใช้สันดานเศรษฐีไร้การศึกษา รังแกนางเช่นนี้เชียวหรือ? เจ้าเมืองหลวงเขาพูดกันถูกจริงๆ ว่าสตรีตระกูลพ่อค้า ไม่ว่าจะชุบตัวอย่างไรก็ยังคงหยาบช้าไร้ขอบเขต!"

ซูหว่านอวี๋มองภาพความหน้าไหว้หลังหลอกของสามีตรงหน้าด้วยสายตาสมเพชลึกล้ำ มุมปากของนางหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน... ไม่ใช่นางที่สมเพชตัวเอง แต่นางสมเพชชายผู้นี้ ชายที่นางเคยรักและยอมทุ่มเทเงินทองของตระกูลซูเพื่อผลักดันให้เขาได้ขึ้นสู่ตำแหน่งขุนนางใหญ่

ในใจของนางรู้ซึ้งดีแล้ว... ตระกูลซูอันยิ่งใหญ่ บัดนี้ถูกงูเห่าตัวที่นางชุบเลี้ยงไว้ฮุบกลืนไปจนหมดสิ้นแล้ว สมบัติพัสถาน กิจการร้านค้า ทั้งหมดคงถูกชายผู้นี้โอนย้ายไปเป็นของตนเองและเตรียมจะมอบให้สตรีแพศยาผู้นี้และบุตรชายของนาง

ความจริงอันโหดร้ายนี้ทำให้นางเจ็บปวดจนกระอักเลือดสีเข้มออกมาคำโต

"ท่านแม่!" ชิงเหยียนตัวน้อยร้องลั่น พยายามจะวิ่งเข้าไปหา แต่หลี่เจิ้งอันกลับก้าวเข้ามาขวางไว้ แล้วใช้มือผลักอกเด็กชายวัยแปดขวบอย่างแรงจนล้มลงไปกองกับพื้น

"อย่ามาเกะกะ! ไสหัวไปให้พ้น!" หลี่เจิ้งอันตวาดใส่บุตรชายแท้ๆ ของตนเองโดยไม่มีความเมตตาแม้แต่น้อย สายตาของเขาแสดงออกชัดเจนว่าเกลียดชังสายเลือดตระกูลซูที่อยู่ในตัวเด็กคนนี้

แม่นมหลัวรีบถลาเข้าไปกอดคุณชายน้อยไว้ในอ้อมแขน พลางใช้ร่างของตนเองกำบังแรงกดดันจากนายท่านผู้โหดเหี้ยม

สติของซูหว่านอวี๋เริ่มเลือนราง ภาพตรงหน้าเริ่มกลายเป็นสีดำ ทว่าความห่วงใยในตัวบุตรชายทำให้จิตวิญญาณของนางยังคงยื้อยุดอยู่กับร่างที่แหลกเหลวนี้ นางรู้ว่าตนเองไม่มีทางรอดชีวิตพ้นคืนนี้ไปได้ แต่ชิงเหยียน... ชิงเหยียนต้องรอด

ในจังหวะที่หลี่เจิ้งอันกำลังหันไปสนใจและโอบกอดปลอบประโลมหลินเยว่หรูที่ยังคงแสร้งบีบน้ำตา และไม่มีใครหันมาสนใจเตียงนอนอันมืดสลัว ซูหว่านอวี๋ใช้เรี่ยวแรงขยับมือที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา

นางควานหาของสองสิ่งที่เป็นความลับสุดท้ายของตระกูลซู ซึ่งนางแอบซ่อนไว้ในช่องลับใต้ฟอนนอนมานาน... "ตราหยกประจำตระกูลซู" และ "สมุดบัญชีลับ" เล่มเล็กที่บันทึกเส้นทางการเงินและทรัพย์สินที่แท้จริงทั้งหมดของสกุลซูเอาไว้

นางเอื้อมมืออันสั่นเทาออกไปนอกเตียงอย่างเงียบเชียบ

แม่นมหลัวที่คอยสังเกตฮูหยินอยู่ตลอดเวลา รีบคลานเข่าเข้ามาใกล้ขอบเตียงอย่างรวดเร็วโดยอาศัยมุมอับสายตา หญิงชราขยับเข้าไปจนชิด มือผอมแห้งของซูหว่านอวี๋ยัดวัตถุทั้งสองชิ้นนั้นลงในมือนิ้วของแม่นมหลัวอย่างรวดเร็วและเงียบงันที่สุด

สัมผัสของตราหยกอันเย็นเยียบและเล่มสมุดทำให้น้ำตาของแม่นมหลัวไหลรินออกมาอีกครั้ง นางกำสิ่งของเหล่านั้นไว้แน่นแล้วซ่อนลงในแขนเสื้อกว้างของตนทันที

ซูหว่านอวี๋ฝืนลืมตาขึ้น มองหน้าหญิงรับใช้ผู้ซื่อสัตย์เป็นครั้งสุดท้าย ริมฝีปากที่แห้งแตกขยับออกเป็นเสียงกระซิบที่แผ่วเบาราวกับสายลมพัดผ่าน สั่นเครือและขาดห้วง แต่ทว่าหนักแน่นในความรู้สึก

"หากวันใด... ชิงเหยียนเติบใหญ่..." น้ำตาหยดสุดท้ายไหลซึมออกจากหางตาของคนป่วย "...จงมอบ... ทุกสิ่งคืนแก่เขา... พาเขาหนีไป... หนีไปให้ไกล..."

คำสั่งเสียสุดท้ายสิ้นสุดลงพร้อมกับมือที่ร่วงหล่นลงแนบข้างกาย ดวงตาของซูหว่านอวี๋ที่เคยเปี่ยมด้วยประกายแห่งชีวิต ค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ ... และไม่เปิดขึ้นมาอีกเลยชั่วกาลนาน ลมหายใจสุดท้ายถูกปล่อยออกมา ทิ้งไว้เพียงร่างอันเย็นชืดที่ไร้วิญญาณ

"ฮูหยิน..." แม่นมหลัวกัดริมฝีปากตนเองจนเลือดซึมเพื่อไม่ให้เสียงกรีดร้องเล็ดลอดออกมา นางซบหน้าลงกับขอบเตียง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความโศกเศร้าอันใหญ่หลวง

ทว่า เด็กชายวัยแปดขวบไม่อาจเก็บกักความรู้สึกได้อีกต่อไป

"ท่านแม่!!! ไม่นะ! ท่านแม่! ตื่นขึ้นมาคุยกับชิงเหยียนก่อน! ท่านแม่!!!"

เสียงกรีดร้องปานจะขาดใจของซูชิงเหยียนตัวน้อยดังก้องทะลุผ่านความเงียบงันของเรือนเหมย เด็กชายโผเข้ากอดร่างที่ไร้วิญญาณของมารดา เขย่าร่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่นอกจากความเย็นเยียบที่ตอบรับกลับมาแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหวอีกเลย น้ำตาของเด็กชายหยดลงบนใบหน้าของมารดา ร่ำไห้สะอื้นจนแทบจะหมดลมหายใจตามไป

ภายนอกห้อง... สายลมพายุหิมะยังคงพัดกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงลมหวีดหวิวสอดรับกับเสียงร้องไห้โฮของเด็กชายอย่างน่าเวทนา กิ่งเหมยหักโค่นลงสู่พื้น บ่งบอกถึงการสิ้นสุดของยุคสมัยอันรุ่งโรจน์ของสกุลซูอย่างแท้จริง

ทว่าท่ามกลางความโศกเศร้าเจียนตายของสองชีวิตที่สูญเสีย...

หลี่เจิ้งอันและหลินเยว่หรู กลับยืดตัวขึ้นตรง แววตาของคนทั้งคู่ไม่ได้มีความสลดใจเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความหยิ่งผยอง และประกายตาแห่งความโลภที่สมหวัง หลี่เจิ้งอันยื่นมือไปโอบไหล่ของหลินเยว่หรูเอาไว้แน่น ทั้งสองคนยืนเคียงคู่กัน จ้องมองภาพเด็กชายที่กอดศพมารดาด้วยสายตาของผู้ชนะที่ไร้ความปราณี

ในที่สุด... ทรัพย์สินอันมหาศาลและอำนาจทั้งหมดของตระกูลซู ก็ตกมาอยู่ในมือของพวกตนอย่างสมบูรณ์แบบ โดยไม่มีเสี้ยนหนามชิ้นใหญ่อีกต่อไป