Home / วาย / ลำนำหยกขาว ทวงแค้นลิขิตบัลลังก์ / ตอนที่ 4: คืนพึ่งพิงที่หอบุปผาจันทรา

Share

ตอนที่ 4: คืนพึ่งพิงที่หอบุปผาจันทรา

last update publish date: 2026-10-22 19:13:17

ตอนที่ 4: คืนพึ่งพิงที่หอบุปผาจันทรา

สายฝนยามค่ำคืนในตกหนักราวกับฟากฟ้าจะถล่มลงมา เสียงซ่าของเม็ดฝนที่กระทบหลังคากระเบื้องดินเผาและพื้นถนนศิลาแลงดังก้องไปทั่วตรอกแคบเบื้องหลังหอบุปผาจันทรา กลิ่นคาวเลือดโชยคละคลุ้งไปกับความชื้นแฉะของไอดิน ลมกระโชกแรงหอบเอาความหนาวเหน็บเสียดกระดูกพัดผ่านร่างของเด็กชายตัวน้อย

“คุณชายน้อย... วิ่งไปเจ้าค่ะ! อย่าหันหลังกลับมา!”

เสียงของแม่นมหลัวอิงแหบพร่าและสั่นเครือ นางใช้สองมือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักผลักดันร่างของ ซูชิงเหยียน เด็กชายวัยเพียงแปดขวบให้หลบไปทางด้านหลัง ทว่าฝีเท้าของเด็กน้อยกลับสะดุดล้มลงบนแอ่งน้ำขัง ร่างกายที่รุมเร้าด้วยพิษไข้มาหลายวันประท้วงจนแทบไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าซูบซีดขาวราวกับกระดาษเปื้อนคราบโคลนสกปรก เสื้อผ้าเนื้อป่านตัวเก่าเปียกชุ่มแนบเนื้อจนทำให้เขาสั่นสะท้านไม่หยุด

คมดาบวาววับของชายชุดดำสะท้อนแสงสายฟ้าที่แปลบปลาบอยู่บนท้องฟ้า นักฆ่าผู้หนึ่งพุ่งทะยานผ่านม่านฝนเข้ามา ตาข่ายทมิฬแห่งความตายกำลังจะครอบงำชีวิตของทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลซู

เคร้ง!

แม่นมหลัวไม่มีอาวุธในมือ นางทำได้เพียงยกท่อนแขนที่ห่อหุ้มด้วยผ้าเนื้อหนาขึ้นต้านรับ คมดาบคมกริบถากเข้าที่ท่อนแขนอย่างแรงจนผ้าขาดวิ่น โลหิตสีแดงฉานไหลทะลักออกมาผสมกับสายฝนทันที นางร้องครางด้วยความเจ็บปวดแต่ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว ร่างของหญิงวัยกลางคนยังคงปักหลักขวางหน้าคุณชายน้อยเอาไว้

“พวกสารเลว! หากพวกเจ้ากล้าแตะต้องคุณชายน้อย ข้าจะไปเป็นผีมาราวีพวกเจ้าไม่ให้อยู่เป็นสุข!” นางแผดเสียงแข่งกับเสียงฟ้าร้อง

นักฆ่าชุดดำแววตาเย็นชา ไร้ซึ่งความปรานี มันกระชับด้ามดาบในมือมั่น เงื้อขึ้นสูงหมายจะปลิดชีพสตรีตรงหน้าก่อนแล้วจึงจัดการเด็กชายด้านหลัง คมดาบวาดเป็นวงโค้งกลางอากาศ มุ่งตรงสู่ลำคอของแม่นมหลัว

ซูชิงเหยียนเบิกตากว้าง หัวใจของเด็กน้อยแทบหยุดเต้น “แม่นมหลัว... ไม่นะ!”

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ก่อนที่คมดาบจะทันได้สัมผัสผิวเนื้อ เสียงแหวกอากาศอันเฉียบคมและทรงพลังสามสายก็ดังก้องผ่านเสียงฝน ลูกธนูเหล็กกล้าสามดอกพุ่งมาด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่ทัน มันเจาะทะลุแผ่นหลังและอกของนักฆ่าชุดดำอย่างแม่นยำ แรงปะทะทำให้ร่างของมันชะงักกึก ก่อนจะล้มคว่ำลงบนพื้นโคลน เลือดสีเข้มเจิ่งนองไปทั่วบริเวณ

“มีกองกำลังคุ้มกัน! ถอย!” นักฆ่าที่เหลืออีกสองคนร้องเตือนกัน ทว่าสายเกินไปเสียแล้ว

เงาร่างสายหนึ่งพุ่งทะยานลงมาจากกำแพงสูง ท่วงท่าดุจพยัคฆ์เหิน ลำแสงจากกระบี่กรีดผ่านความมืดเพียงสองครั้ง เสียงของมีคมตัดผ่านเนื้อและกระดูกก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของนักฆ่าที่เหลือที่ทรุดฮวบลงกับพื้น ไม่มีแม้แต่โอกาสได้ร้องขอชีวิต

“คุณชายน้อย! คุณชายน้อยซูใช่หรือไม่เจ้าคะ!”

เสียงสตรีผู้หนึ่งดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มคนในชุดรัดกุมสีเข้ม หัวหน้าหน่วยคุ้มกันมู่ไป๋เก็บกระบี่เข้าฝักอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบ ๆ เพื่อความปลอดภัย ขณะที่สตรีอีกสองคนรีบเข้าไปประคองร่างของแม่นมหลัวที่กำลังจะล้มพับลง

ซูชิงเหยียนพยายามจะคลานเข้าไปหาแม่นมของตน ทว่าทัศนียภาพเบื้องหน้าเริ่มหมุนคว้าง ความมืดมิดค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาบดบังการมองเห็น ความอบอุ่นเพียงน้อยนิดในร่างกายถูกความเย็นเยียบของสายฝนกลืนกินไปจนหมดสิ้น ร่างเล็ก ๆ ของเขาล้มพับลงบนพื้นดินอันแฉะชื้น สติสัมปชัญญะดับวูบไปพร้อมกับเสียงฝนที่แว่วดังอยู่ไกลออกไป

มู่ไป๋รีบช้อนร่างของเด็กชายขึ้นมาโอบกอดไว้ “ตัวเขาร้อนราวกับไฟ! รีบนำตัวเข้าทางประตูลับหลังหอ เร็วเข้า!”

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้กฤษณาและรมควันเครื่องหอมชั้นดีเป็นสิ่งแรกที่ประสาทสัมผัสของซูชิงเหยียนรับรู้ มันไม่ใช่กลิ่นสาบอับของห้องใต้หลังคาในจวนสกุลซูที่เขาถูกกักขัง และไม่ใช่กลิ่นคาวเลือดท่ามกลางสายฝน ความอบอุ่นที่โอบล้อมร่างกายทำให้เด็กชายค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากเปลือกตาของเขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน

เบื้องบนคือเพดานไม้แกะสลักลวดลายดอกโบตั๋นอย่างประณีต ด้านข้างมีผ้าม่านมุ้งสีชมพูอ่อนพริ้วไหวตามแรงลมจากหน้าต่างที่เปิดแย้มไว้เล็กน้อย บนผนังห้องประดับด้วยภาพวาดพู่กันจีนรูปทิวทัศน์ขุนเขาและสายน้ำที่ดูงดงามละเมียดละเมัย ข้างเตียงมีกระถางทองเหลืองสามขาที่ส่งควันหอมลอยละล่อง

ซูชิงเหยียนขยับตัวเบา ๆ รู้สึกได้ว่าเสื้อผ้าเปียกชื้นตัวเก่าถูกเปลี่ยนเป็นชุดผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มสะอาดสะอ้าน บาดแผลและรอยฟกช้ำตามเนื้อตัวถูกทายาจนรู้สึกเย็นสบาย เขาหันหน้าไปตามเสียงฝีเข็มและเสียงผ้าเสียดสีกัน

ที่มุมห้องไม่ไกลนัก มีสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่ข้างเตียงตั่งยาว นางกำลังใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำอุ่นเช็ดตามใบหน้าและลำคอให้แม่นมหลัวอิงที่ยังคงนอนหลับตาพริ้ม ท่อนแขนของแม่นมถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวสะอาดอย่างเรียบร้อย สตรีผู้นั้นมีรูปโฉมงดงามเย้ายวนดุจดั่งนางจิ้งจอกสวรรค์ คิ้วเรียวดั่งใบหลิว ดวงตาดอกท้อทอประกายทั้งอ่อนโยนและสูงศักดิ์ แม้ในวัยสามสิบห้าปี ทว่ากาลเวลา กลับมิอาจพรากความงดงามไปจากใบหน้าของนางได้เลย นางคือ ฮวาเยวี่ย หรือที่คนในยุทธภพขนานนามว่า “เจ้าสำนักฮวา” แห่งหอบุปผาจันทรา

“แม่... แม่นมหลัว...” เสียงของซูชิงเหยียนแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน

ฮวาเยวี่ยชะงักมือที่กำลังถือผ้าชุบน้ำ นางรีบหันขวับมามองทางเตียงนอน เมื่อเห็นดวงตากลมโตที่ใสกระจ่างทว่าแฝงไปด้วยความหวาดหวั่นของเด็กชายลืมตาขึ้น หัวใจของนางก็กระตุกวูบ

“ชิงเหยียน... ชิงเหยียนเอ๋อร์ของน้า!”

ฮวาเยวี่ยทิ้งผ้าในมือลงในอ่างน้ำทันที นางลุกขึ้นแล้วโผเข้าหาเตียงนอน ร่างระหงทรุดลงนั่งข้างเด็กชายก่อนจะดึงร่างเล็ก ๆ นั้นเข้ามาโอบกอดไว้แน่น แขนของนางสั่นเทา กลิ่นแป้งร่ำประจำตัวของนางโชยเข้าจมูกของเด็กชาย มันเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานนับตั้งแต่ประมุขของบ้านจากไป

“ข้ามาสายไป... ข้าปกป้องพวกเจ้าช้าไป...” หยาดน้ำตาอุ่น ๆ ของฮวาเยวี่ยหยดลงบนลาดไหล่ของเด็กชาย นางสะอื้นไห้อย่างไม่อาจกักเก็บความอัดอั้นไว้ได้อีก “พี่หว่านอวี๋... พี่หญิงผู้มีพระคุณของข้า เหตุใดท่านจึงจากไปเร็วเช่นนี้ ทิ้งลูกน้อยให้เผชิญชะตากรรมโหดร้ายเพียงลำพัง ข้ามันไร้ความสามารถยิ่งนัก!”

ซูชิงเหยียนนั่งนิ่งอยู่ในอ้อมกอดนั้น ความหวาดกลัวในใจค่อย ๆ มลายหายไปเหลือเพียงความโศกเศร้าที่เกาะกุมจิตใจ เขาจำชื่อ ‘พี่หญิงหว่านอวี๋’ ได้ดี นั่นคือท่านแม่ของเขา สตรีผู้เป็นเจ้าของหอการค้าซูอันยิ่งใหญ่ ก่อนที่บิดาสารเลวหลี่เจิ้งอันจะเข้ามาฮุบทุกสิ่งและแต่งตั้งหลินเยว่หรูขึ้นมาเป็นฮูหยินคนใหม่

“ท่านน้าฮวา...” เด็กชายเอ่ยเรียกเบา ๆ มือเล็ก ๆ เอื้อมไปแตะที่แผ่นหลังของนางคล้ายจะปลอบประโลม

ฮวาเยวี่ยค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออก นางใช้ปลายนิ้วเรียวงามเช็ดน้ำตาบนแก้มของตนเองและของเด็กชายอย่างเบามือ แววตาที่เคยโศกเศร้าเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวและเปี่ยมด้วยไอสังหารจาง ๆ ยามเมื่อคิดถึงคนที่ทำร้ายสองแม่ลูกตระกูลซู

“ชิงเหยียนเอ๋อร์ ไม่ต้องกลัวแล้วนะ อยู่ที่นี่ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้อีก หอบุปผาจันทราแห่งนี้คือบ้านของเจ้า”

หลังจากที่ซูชิงเหยียนได้ดื่มน้ำแกงอุ่น ๆ เพื่อฟื้นฟูกำลัง ฮวาเยวี่ยก็สั่งให้องครักษ์มู่ไป๋ช่วยอุ้มร่างของแม่นมหลัวที่ยังไม่ได้สติ รวมถึงนำทางซูชิงเหยียนลงไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของหอบุปผาจันทรา

ทางเดินเบื้องหลังตู้หนังสือขนาดใหญ่ในห้องพักของฮวาเยวี่ยทอดยาวลงสู่ใต้ดิน มันไม่ใช่ชั้นใต้ดินที่มืดมิดและอับชื้น ทว่ากลับเป็น ‘ตำหนักลับบุปผาราตรี’ ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างวิจิตรตระการตา ผนังหินถูกสลักเสลาด้วยลวดลายค่ายกลและกลไกซับซ้อน มีตะเกียงน้ำมันปลาวาฬจุดสว่างไสวตลอดแนวทางเดิน ให้ความสว่างราวกับเวลากลางวัน

เมื่อลงมาถึงห้องโถงกลางใต้ดิน ซึ่งเป็นศูนย์บัญชาการลับของเครือข่ายข่าวกรอง ฮวาเยวี่ยหันกลับมามองเด็กชายวัยแปดขวบที่ยืนอยู่ตรงหน้า แม้ร่างกายจะยังดูอ่อนแอ แต่ดวงตาคู่ตรงข้ามกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวเกินวัย ไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกในสถานที่แปลกตาเช่นนี้

ฟึ่บ!

ชายกระโปรงผ้าไหมสีแดงเพลิงสะบัดพลิ้ว ฮวาเยวี่ยทรุดเข่าลงตบพื้นศิลาเบื้องหน้าซูชิงเหยียนอย่างไร้ซึ่งความลังเล นางประสานมือคารวะเด็กชายอย่างนอบน้อมและเด็ดขาด น้ำเสียงของนางดังก้องสะท้อนในห้องศิลา

“คุณชายน้อยซูชิงเหยียน! คุณหนูซูหว่านอวี๋สร้างหอบุปผาจันทราแห่งนี้ขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและปัญญา เพื่อให้สตรีไร้ที่พึ่งและคนยากไร้มีที่ยืนหยัดในใต้หล้า บัดนี้คุณหนูจากไปแล้ว ทว่าสายเลือดของตระกูลซูยังคงอยู่!”

ซูชิงเหยียนก้าวถอยหลังครึ่งก้าวด้วยความตกใจ “ท่านน้าฮวา ท่านทำอะไรน่ะ... รีบลุกขึ้นเถิดขอรับ”

“ไม่เจ้าค่ะ!” ฮวาเยวี่ยเงยหน้าขึ้น แววตาของนางกร้าวแกร่งและเต็มไปด้วยปณิธาน “บัดนี้ลูกของนางตกทุกข์ได้ยาก ถูกคนชั่วช้ากลั่นแกล้งรังแก ข้าฮวาเยวี่ยขอให้สัตย์ปฏิญาณต่อหน้าวิญญาณของคุณหนูบนสรวงสวรรค์ ข้าจะชุบเลี้ยงและปกป้องเจ้าในฐานะ 'คุณชายน้อยแห่งตระกูลซู' ผู้เป็นนายเหนือหัวที่แท้จริงของพวกเรา!”

นางลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปจับบ่าทั้งสองข้างของเด็กชายอย่างมั่นคง

“ข้าจะไม่เพียงแค่เลี้ยงดูเจ้าให้เติบโตไปวัน ๆ แต่ข้าจะเรียกอาจารย์ที่เก่งกาจและปราดเปรื่องที่สุดในใต้หล้ามาเจียระไนเจ้า ไม่ว่าจะเป็นวิชาแพทย์ วรยุทธ์ กลศึก หรือการค้า ข้าจะหล่อหลอมให้เจ้าเป็นบุรุษที่สมบูรณ์พร้อม เป็นหยกเนื้อดีที่ไม่มีผู้ใดในใต้หล้ากล้าเหยียบย่ำหรือดูแคลนได้อีก! สิ่งที่พวกมันแย่งชิงไปจากเจ้าและคุณหนู ข้าจะช่วยเจ้าทวงคืนมาให้หมดสิ้น!”

คำประกาศนั้นทำให้หัวใจของเด็กชายเต้นระทึก ความอบอุ่นและพลังใจสายหนึ่งแผ่ซ่านไปทั่วร่างที่เคยเหน็บหนาว ซูชิงเหยียนกำหมัดแน่น ดวงตาทอประกายความมุ่งมั่นเข้มข้น ลบเลือนภาพเด็กน้อยผู้อ่อนแอในตรอกโสโครกไปจนหมดสิ้น

“การจะทำเช่นนั้นได้ ร่างกายของเขาต้องรอดพ้นจากพิษไข้แฝงเร้นนี้เสียก่อน”

เสียงแหบพร่าทว่าทรงพลังดังก้องมาจากเบื้องหลังห้องโถงศิลา ฮวาเยวี่ยยิ้มบาง ๆ นางหันไปหาซูชิงเหยียนก่อนจะก้าวเดินนำไปที่ผนังหินด้านหลังตำหนักลับ

นางเอื้อมมือไปหมุนโคมไฟทองเหลืองบนผนังตามเข็มนาฬิกาสามครั้ง เสียงกลไกเฟืองเหล็กขนาดใหญ่ลั่นครืนคราดขยับขับเคลื่อน ผนังหินที่ดูเรียบเนียนไร้รอยต่อค่อย ๆ แยกออกและผลักเปิดออกสู่ด้านหลัง เผยให้เห็นห้องปรุงยาขนาดใหญ่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสมุนไพรแห้งและสดโชยเตะจมูก

ที่ใจกลางห้องนั้น มีชายชราผู้หนึ่งยืนเอามือไพล่หลังอยู่ เขาอยู่ในชุดแพทย์สีเทาเรียบง่าย ทว่าท่วงท่ายืนกลับมั่นคงดุจขุนเขา แววตาที่ซ่อนอยู่ใต้คิ้วสีดอกเลาคมกริบดั่งเหยี่ยว เปี่ยมไปด้วยปัญญาและความรอบรู้ที่ผ่านโลกมาอย่างยาวนาน รอบกายของเขามีกลิ่นอายของสมุนไพรหายากที่อบอวลหนาแน่นจนแทบจะจับต้องได้

“อาจารย์กู้...” ฮวาเยวี่ยเอ่ยเรียกด้วยความเคารพ

ชายชราผู้นี้คือ อาจารย์กู้ฉางเหอ อดีตหมอหลวงอันดับหนึ่งแห่งราชสำนักเทียนเซิ่ง ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยรักษาฮ่องเต้และเชื้อพระวงศ์จนหายจากโรคร้ายนับครั้งไม่ถ้วน ทว่าหลังจากเกิดความวุ่นวายในวังหลวง เขาจึงได้เร้นกายจากยุทธภพและทางการ ละทิ้งลาภยศสรรเสริญมาพำนักอยู่อย่างลึกลับในเขตหวงห้ามของหอบุปผาจันทราตามคำเชิญของซูหว่านอวี๋ในอดีต

กู้ฉางเหอหันกลับมา สายตาคมกริบคู่ขนานกวาดมองร่างของซูชิงเหยียนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เด็กชายไม่หลบสายตา ทว่ากลับยืนหยัดเผชิญหน้ากับแรงกดดันจากผู้อาวุโสอย่างสงบนิ่ง

“เด็กคนนี้รึ... สายเลือดของหว่านอวี๋” ชายชราเอ่ย เสียงของเขาเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความเอ็นดูจาง ๆ “ดูท่าว่าสวรรค์จะยังไม่ทอดทิ้งตระกูลซูเสียทีเดียว”

เขาก้าวเดินเข้ามาหาเด็กชายช้า ๆ ทิ้งไว้เพียงปริศนาแห่งการเริ่มต้นการเคี่ยวกรำอันยาวนาน ที่จะเปลี่ยนเปลี่ยนเด็กชายผู้อ่อนแอให้กลายเป็น “คุณชายหยกขาว” ผู้สั่นคลอนทั่วทั้งใต้หล้าในอนาคต

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ลำนำหยกขาว ทวงแค้นลิขิตบัลลังก์   ตอนที่ 25: วิกฤตโรคระบาดลึกลับ (หมากตาจน)

    ตอนที่ 25: วิกฤตโรคระบาดลึกลับ (หมากตาจน)กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนเปกับกลิ่นอับชื้นของตรอกซอกซอยในเขตนครหลวงเทียนจิง ท้องฟ้าเหนือตลาดหลวงซีอวิ๋นหม่นแสงคล้ายถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกสีเทาหนาทึบ เสียงคร่ำครวญและเสียงไอโขลกดังระงมมาจากทิศทางของบ้านเรือนซอมซ่อแถบชายขอบเมือง ที่ซึ่งชาวบ้านผู้ยากไร้อาศัยอยู่กันอย่างแออัดเพียงชั่วเวลาไม่กี่วัน โรคระบาดลึกลับที่ไม่เคยปรากฏในตำราแพทย์เล่มใดก็ปะทุขึ้นราวกับเปลวเพลิงลามทุ่ง เริ่มจากอาการไข้ขึ้นสูงจนผิวหนังร้อนจัด ร่างกายซูบซีดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจบลงด้วยการอาเจียนเป็นเลือดดำคล้ำและสิ้นใจในเวลาไม่เกินสามราตรี บัดนี้ จำนวนผู้ล้มป่วยเพิ่มขึ้นจากสิบเป็นร้อย จากร้อยเป็นพัน จนล้นทะลักออกมานอนซมอยู่ตามข้างถนน ร่างไร้วิญญาณบางร่างถูกทิ้งไว้ในซอกตึกอย่างไร้คนเหลียวแล ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วทุกหัวระแหง ชาวเมืองปิดประตูลั่นดาล ไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้าออกมามองภายนอก ตลาดหลวงที่เคยรุ่งเรืองบัดนี้เงียบเหงาลงถนัดตา คงเหลือเพียงความโกลาหลและเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวต่อความตายที่คืบคลานเข้ามาภายในห้องโถงลับของเรือนรับรองหลังใหญ่ หลี่เจิ้งอันยืนเอามือไพล่หลั

  • ลำนำหยกขาว ทวงแค้นลิขิตบัลลังก์   ตอนที่ 24: รอยไหม้และหยาดน้ำตาในเรือนพยาบาล

    ตอนที่ 24: รอยไหม้และหยาดน้ำตาในเรือนพยาบาลเสียง “โครม!” ดังก้องกังวานปานฟ้าถล่มสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งบริเวณ คานไม้ขนาดใหญ่ที่ถูกไฟครอกจนดำเป็นตอถ่านและลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉาน หักสะบั้นลงมาจากเพดานเรือนพักตระกูลซูอย่างรุนแรง ทิศทางที่มันร่วงหล่นลงมานั้นตรงเข้าหาซูชิงเหยียนและแม่นมหลัวที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นอย่างไร้ปรานีซูชิงเหยียนเบิกตากว้าง แสงไฟสะท้อนในดวงตาคู่สวยเป็นประกายวับวาบ ความร้อนระอุที่แผ่ซ่านเข้ามาใกล้ทำให้ผิวหน้าแสนละเอียดเริ่มแสบร้อน ในวินาทีแห่งความเป็นตายนั้น ร่างโปร่งบางกลับไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ทันท่วงที ทว่าความเจ็บปวดที่คาดการณ์ไว้กลับมาไม่ถึงเงาร่างสายหนึ่งพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายฟ้า เงาสีดำสนิทตัดกับเปลวไฟสีส้มจัดแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายอันดุดันทรงพลัง เซียวมู่หาน พุ่งเข้ามาขวางเบื้องหน้าของซูชิงเหยียนไว้ได้ทันท่วงที แผ่นหลังหนาแกร่งที่เคยก้าวผ่านศึกสงครามนับร้อยทัพเหยียดตรง รองรับคานไม้ไฟที่ร่วงหล่นลงมาอย่างไม่คิดชีวิต ในมือของเขาถือกระบี่เหล็กทมิฬคู่กาย ปลายกระบี่สั่นระรัวก่อนที่ชายหนุ่มจะระเบิดพลังปราณขั้นสูงออกมาตู้ม!พลังปราณอัน

  • ลำนำหยกขาว ทวงแค้นลิขิตบัลลังก์   บทที่ 23: เงาเพลิงผลาญคลังโอสถ

    บทที่ 23: เงาเพลิงผลาญคลังโอสถสายลมยามราตรีในฤดูสารทพัดกรรโชก รุนแรงเสียจนบานหน้าต่างไม้ของเรือนพักตระกูลซูสั่นระรัวคล้ายจะหลุดออกจากบานพับ ท้องฟ้าเบื้องบนมืดมิดไร้แสงดาว มีเพียงเมฆดำก้อนหนาที่เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วราวกับอสูรกายกลืนกินราตรีภายในห้องหนังสืออันเงียบสงบ หลี่เจิ้งอันยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไม้พะยูง ใบหน้าของชายวัยกลางคนทึมเทาและบิดเบี้ยวด้วยความเครียดขึ้ง ดวงตาที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์และทะเยอทะยาน บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกด้วยความตระหนก บนโต๊ะมีเศษตราประทับดินเหนียวที่แตกกระจาย และจดหมายลับฉบับหนึ่งที่ถูกคลี่ออก เนื้อความในนั้นคือหลักฐานการยักยอกเงินคลังหลวงและใบเสร็จซื้อขายอาวุธเถื่อนที่เขาพยายามปกปิดมานานปีมันถูกดักไว้ได้... โดยคนของซูชิงเหยียนเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากทางด้านหลัง หลี่เฉิงอวี่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้กัน เสื้อคลุมตัวนอกยังผูกไม่เรียบร้อยดีด้วยซ้ำ"ท่านพ่อ! คนของเราที่ท่าเรือรายงานว่า ของทั้งหมดถูกทางการยึดไว้แล้ว... ซูชิงเหยียนมันส่งป้ายอาญาสิทธิ์ของจวนอ๋องเซียวไปที่นั่นก่อนเราก้าวเดียว!"คำรายงานนั้นเปรียบเสมือนค้อนใหญ่ที่ทุบลงกลางอกข

  • ลำนำหยกขาว ทวงแค้นลิขิตบัลลังก์   ตอนที่ 22: ทัพเรือเจียงหนานและสัญญาลับ

    ตอนที่ 22: ทัพเรือเจียงหนานและสัญญาลับกลิ่นไอคาวของน้ำจืดโชยกระทบนาสิก คลื่นสีโคลนของแม่น้ำเจียงหนานซัดสาดเข้าหาฝั่งตลิ่งหนาแน่นระลอกแล้วระลอกเล่า เสียงฝีเท้าของคนงานแบกกระสอบตะโกนโห่ร้องข้ามหัวกันไปมาปะปนกับเสียงรอกไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด ท่าเรือเจียงหนานในยามนี้ยังคงคึกคักทว่าแฝงเร้นไปด้วยกระแสคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวภายในห้องกัปตันบนเรือสินค้าชิงเหออันโอ่อ่าและเงียบสงบ ผิดกับความโกลาหลภายนอกโดยสิ้นเชิง กลิ่นเครื่องหอมจื่อถาน (จันทน์แดง) ค่อย ๆ โชยออกจากกระถางทองเหลืองสามขา รมโชยแผ่นแผนที่ริมฝั่งน้ำที่กางแผ่อยู่บนโต๊ะไม้พะยูงซูชิงเหยียนในอาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์ดุจหยกสลัก นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าเกียจคร้านทว่าสายตากลับคมปลาบ นิ้วเรียวยาวดั่งลำเทียนเคาะลงบนแผ่นโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้ากึก... กึก..."นั่นคือทั้งหมดที่พวกมันเหลืออยู่แล้วอย่างนั้นหรือ?" น้ำเสียงของซูชิงเหยียนเรียบเรื่อย ทว่าคนฟังกลับรู้สึกถึงไอเย็นที่แล่นปราดไปตามไขสันหลังเยี่ยนชิงซึ่งยืนประสานมืออยู่เบื้องหน้าค้อมกายลงต่ำ ใบหน้าที่มีร่องรอยของการเดินทางไกลระคนไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่แววตากลับเปล่งประกายลึกล้ำ "เรียนคุณชา

  • ลำนำหยกขาว ทวงแค้นลิขิตบัลลังก์   ตอนที่ 21: กระบี่ทมิฬทลายเหลาสุรา

    ตอนที่ 21: กระบี่ทมิฬทลายเหลาสุรากลิ่นหอมของสุรานารีแดงชั้นเลิศที่อบอวลอยู่ในโถงจัดเลี้ยงชั้นสูงสุดของเหลาสุราจันทร์กระจ่าง บัดนี้ถูกกลบกลืนด้วยกลิ่นอายสังหารอันเข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นกลิ่นคาวสนิม โต๊ะไม้พะยูงตัวยาวที่เคยเต็มไปด้วยจานอาหารเลิศรสและจอกจันทน์บัดนี้เงียบงันลง ขุนนางฝ่ายองค์รัชทายาทหลายคนเริ่มขยับกายอย่างกระสับกระส่าย เสียงถ้วยชากระทบจานรองดังกริกเบา ๆ แต่กลับก้องกังวานในความเงียบที่น่าอึดอัดนี้รอบด้านของโถงกว้าง กองกำลังองครักษ์ประจำจวนสกุลหลี่ในชุดเกราะเบาสีครามเข้มเกือบสามสิบนายชักกระบี่ออกจากฝักอย่างพร้อมเพรียง แสงสะท้อนจากคมอาวุธวาววับสะท้อนกับแสงตะเกียงน้ำมันปลาวาฬ พุ่งตรงไปยังร่างของบุรุษชุดขาวที่นั่งอยู่เพียงลำพังตรงกึ่งกลางห้องหลี่เจิ้งอัน เสนาบดีฝ่ายขวาผู้มีใบหน้าอิ่มเอิบและหนวดเคราสลวย บัดนี้ดวงตากลับหรี่ลงจนเล็กร่างกายที่ค่อนข้างท้วมขยับก้าวออกมายืนข้างบุตรชายคนรอง—หลี่เฉิงอวี่ ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาทว่าติดแววถือดีและริษยาอยู่เป็นนิจ“ชิงเหยียน” หลี่เจิ้งอันเอ่ยเสียงต่ำ กระแสเสียงสั่นสะท้านด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พยายามสะกดกลั้น “เจ้าคิดว่าตัวเจ้าในตอนนี้ มีปีกกล

  • ลำนำหยกขาว ทวงแค้นลิขิตบัลลังก์   ตอนที่ 20: เงาประจันหน้า งานเลี้ยงอวดดี

    ตอนที่ 20: เงาประจันหน้า งานเลี้ยงอวดดีกลิ่นอายอัปมงคลยังคงตลบอบอวลอยู่รอบจวนสกุลหลี่ คดีศพปลอมในร้านขายยาและพิษในสุราขนส่งขนส่งหลวงที่ถูกเปิดโปงเมื่อสัปดาห์ก่อนไม่เพียงแต่ทำลายชื่อเสียงที่สั่งสมมานานจนย่อยยับ แต่ยังส่งผลให้ทรัพย์สินในคลังของเสนาบดีขวาหลี่เจิ้งอันถูกทางการอายัดไว้ตรวจสอบเกือบครึ่ง หนี้สินจากสัญญาการค้าที่ผิดพลาดบวกกับเงินสินบนที่ต้องจ่ายเพื่ออุดปากเจ้าหน้าที่กรมอาญาทำให้อดีตเขยแต่งเข้าผู้หยิ่งผยองถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับภายในห้องโถงจัดเลี้ยงชั้นสูงสุดของ เหลาสุราจันทร์กระจ่าง แสงโคมไฟระย้าส่องกระทบโต๊ะอาหารยาวที่เต็มไปด้วยอาหารเลิศรสและสุราราคาแพง ทว่าบรรยากาศกลับอุดอู้และตึงเครียดหลี่เจิ้งอันนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ใบหน้าที่เคยผุดผ่องบัดนี้ซูบตอบและมีรอยคล้ำใต้ตา ข้างกายของเขาคือหลี่เฉิงอวี่ บุตรชายรองผู้มีแววตากร้าวร้าวและร้อนรนอยู่เป็นนิจ ส่วนรอบโต๊ะคือเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในเครือข่ายขององค์รัชทายาทมู่หรงจวิ้น ที่พากันมานั่งหน้าเครียดเพราะกลัวว่าความฉาวโฉ่ของสกุลหลี่จะลามมาติดต่อถึงพวกตน“ท่านเสนาบดีหลี่ เรื่องหอการค้าชิงเหอที่ท่านว่า... มันจะง่ายดายปานนั้นเชี

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status