LOGINตอนที่ 9: ศัตรูร่วมชะตากรรม
ภายในเรือนบุปผาลับอันเป็นส่วนลึกที่สุดของหอบุปผาจันทรา กลิ่นกำยานรสนวลจาง ๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ควันธูปสีขาวลอยม้วนตัวเป็นสายก่อนจะสลายตัวไปในความมืดสลัวของห้องหนังสือ ชั้นวางตำราไม้ประดู่หลังหนาทอดยาวจรดเพดาน บรรจุไปด้วยบันทึกเก่าแก่และรายงานข่าวกรองจากทั่วทุกสารทิศ แสงตะเกียงน้ำมันปลาวาฬวับแวมสะท้อนบนกระดานหมากล้อมอุ่นหยกที่ตั้งอยู่กึ่งกลางห้อง เสียง "ตึก" ของเม็ดหมากที่กระทบกันอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่นดังขึ้นเป็นระยะ ซูชิงเหยียนนั่งหลังตรงในอาภรณ์สีขาวสะอาดราวกับหิมะ ปลายนิ้วเรียวยาวคีบเม็ดหมากสีดำค้างไว้ กลางหว่างคิ้วของเขาผุดแววเคร่งขรึม ฝั่งตรงข้ามคือเซียวมู่หานในชุดลำลองสีครามเข้ม แม้ใบหน้าจะยังคงซีดเซียวจากการพักฟื้น ทว่านัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวกลับฉายแววทรงพลังและเปี่ยมด้วยการพินิจพิจารณา สายตาของอ๋องผู้สำเร็จราชการจับจ้องไปที่ดวงหน้าหมดจดของ 'คุณชายหยกขาว' ไม่วางตา ความเงียบอันอบอุ่นปนกระอักกระอ่วนถูกทำลายลงเมื่อบานประตูขัดแตะไม้ไผ่ด้านหลังม่านไหมถูกเลื่อนออกอย่างแผ่วเบา ฮวาเยวี่ย เจ้าของหอบุปผาจันทราก้าวเข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบราวกับแมวป่า นางไม่ได้อยู่ในชุดสีฉูดฉาดเช่นยามต้อนรับแขกเหรื่อ หากแต่สวมชุดรัดกุมสีม่วงเข้ม ใบหน้าสะสวยที่มักประดับด้วยรอยยิ้มยั่วยวนบัดนี้กลับเรียบสนิทและเคร่งเครียด ดวงตาของนางกวาดมองเซียวมู่หานแวบหนึ่ง ก่อนจะคุกเข่าลงข้างกระดานหมากและประสานมือต่อหน้าซูชิงเหยียน "คุณชายใหญ่ สายข่าวจากเมืองชิงเหอและในเมืองหลวงรายงานตรงกันแล้วเจ้าค่ะ" น้ำเสียงของฮวาเยวี่ยต่ำและเบา ทว่ากลับทรงพลังในความเงียบ "เรื่องการโยกย้ายเงินท้องพระคลังและสิทธิ์การค้าเกลือหลวงในแถบชายแดนตะวันตก... ผู้ที่ลงนามอนุมัติในฎีกาลับและดำเนินการโยกย้ายบัญชีอย่างเป็นระบบเบื้องหลัง ก็คือเสนาบดีกรมรายได้คนปัจจุบัน... หลี่เจิ้งอัน เจ้าค่ะ" คำรายงานนั้นสิ้นสุดลง ราวกับมีกระแสลมเหน็บหนาวสายหนึ่งพัดผ่านเข้ามาในห้องอย่างกะทันหัน อุณหภูมิในห้องหนังสือลับดิ่งฮวบลงจนคล้ายจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง "ตึก!" เม็ดหมากล้อมสีดำในนิ้วของซูชิงเหยียนถูกปล่อยลงบนกระดาน ทว่ามันไม่ได้วางลงในตำแหน่งที่ควรจะเป็น มันกลับถูกกดลงบนเนื้อไม้หนาอย่างแรงจนเกิดรอยบุ๋มเล็ก ๆ ปลายนิ้วเรียวขาวซับสีเลือดจนซีดขาวราวกับกระดาษ ดวงตาหงส์ที่เคยเรียบเฉยและลึกล้ำดุจน้ำในบ่อโบราณ บัดนี้เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ประกายไฟแห่งความเคียดแค้นจะวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างที่ไม่มีวันปกปิดได้มิด ริมฝีปากบางเฉียบของซูชิงเหยียนเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านน้อย ๆ ด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดข่มไว้ในส่วนลึก ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอขาดห้วงและหนักหน่วงขึ้น มือที่กำเม็ดหมากที่เหลืออยู่ขยำเข้าหากันแน่นจนเสียงหมากหยกเสียดสีกันดังครูดคราด น่ากลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ เม็ดหมากเหล่านั้นคงแหลกเป็นผงคามือ เซียวมู่หานซึ่งจับตาทุกความเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา ขมวดคิ้วเข้มเข้าหากัน ท่าทางของซูชิงเหยียนในยามปกติคือความสุขุมลุ่มลึก ราวกับไม่มีสิ่งใดในใต้หล้าสามารถสั่นคลอนจิตใจของหมอเทวดาผู้นี้ได้ ทว่ายามที่ได้ยินชื่อ 'หลี่เจิ้งอัน' ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายกลับรุนแรงและเปี่ยมไปด้วยไอสังหารที่ข้นคลักจนสัมผัสได้ อ๋องหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย แผลที่อกยังคงประท้วงด้วยความเจ็บแปลบ ทว่าเขาไม่ได้สนใจ สายตาคมกริบยังคงจับจ้องที่ดวงหน้าด้านข้างของซูชิงเหยียนที่บัดนี้ดูเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี "ชิงเหยียน" เซียวมู่หานเอ่ยเรียกเสียงต่ำ ท่วงทำนองราบเรียบทว่าแฝงความสงสัยอย่างปิดไม่มิด "เจ้า... มีความแค้นอันใดกับหลี่เจิ้งอันผู้นี้หรือ? ขุนนางขั้นสามผู้นี้ แม้จะละโมบและไต่เต้าขึ้นมาด้วยวิธีสกปรก แต่สำหรับคนนอกราชสำนักเช่นเจ้า เหตุใดนามของเขาจึงทำให้เจ้าหลั่งไอสังหารรุนแรงถึงเพียงนี้" ซูชิงเหยียนยังคงนิ่งค้างไปหลายอึดใจ ดวงตาหงส์ทอดมองไปยังความว่างเปล่า ภาพความทรงจำในอดีตอันมืดมนและคาวเลือดไหลบ่าเข้ามาในสมองดุจทำนบแตก ไอเย็นรอบกายค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความโศกเศร้าอันลึกล้ำที่ยากจะหยั่งถึง เขาหลับตาลงช้า ๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาคู่ความแค้นนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวที่เยือกเย็น เขาส่งสัญญาณมือให้ฮวาเยวี่ยถอยออกไป หญิงสาวน้อมรับคำสั่งก่อนจะเลื่อนประตูปิดลงอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้ความเงียบปกคลุมชายหนุ่มทั้งสองอีกครั้ง ซูชิงเหยียนแบมือออก ปล่อยให้เม็ดหมากล้อมร่วงหล่นลงบนกระดานอย่างสะเปะสะปะ เขาแค่นยิ้มหยัน เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชและขมขื่นจนคนมองรู้สึกสะท้านในอก "ท่านอ๋อง... ท่านคิดว่าข้าคือใคร?" ซูชิงเหยียนเอ่ยถาม น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลมฤดูใบไม้ร่วง "คุณชายหยกขาว? หมออัจฉริยะ? หรือศิษย์เอกของกู้ฉางเหอ?" เซียวมู่หานไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่นิ่งฟัง รอคอยให้อีกฝ่ายระบายความนัย "แท้จริงแล้ว... ข้าเป็นเพียงสุนัขจนตรอกที่ถูกขับไล่ออกจากบ้านของตัวเอง" ซูชิงเหยียนหันสบสายตากับเซียวมู่หานดวงตาคู่สวยนั้นไม่มีร่องรอยของการล้อเล่น "นามเดิมของข้าคือ หลี่ชิงเหยียน เป็นบุตรชายคนโตของตระกูลซูแห่งเมืองชิงเหอ และ 'หลี่เจิ้งอัน' ขุนนางผู้ทรงเกียรติที่ท่านเอ่ยถึง... ก็คือบิดาบังเกิดเกล้าของข้าเอง" คำสารภาพนั้นทำให้เซียวมู่หานนิ่งงันไปเล็กน้อย คิ้วหนาเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจ ทว่าเขายังคงรักษาความสงบไว้ได้และตั้งใจฟังต่อ "ท่านแม่ของข้า ซูหว่านอวี๋ เป็นทายาทเพียงคนเดียวของหอการค้าซู ตระกูลของเรามั่งคั่งและมีเกียรติในเมืองชิงเหอ หลี่เจิ้งอันเป็นเพียงบัณฑิตยากไร้ที่แต่งเข้าตระกูลซูเพื่อหวังลาภยศและเงินทอง ท่านแม่ของข้าทุ่มเททุกสิ่งเพื่อสนับสนุนเขา จนเขาสามารถก้าวเข้าสู่ราชสำนักและมีตำแหน่งใหญ่โต" ซูชิงเหยียนเล่า มือของเขากำแน่นเข้าหากันอีกครั้งจนข้อนิ้วส่งเสียงลั่น "ทว่า... หัวใจคนนั้นยากแท้หยั่งถึง เมื่อเขามีกปีกกล้าขาแข็ง และเมื่อตระกูลซูหมดประโยชน์ เขากลับร่วมมือกับหลินเยว่หรู หญิงแพศยาที่เขาซุกซ่อนไว้ข้างนอก วางยาพิษเรื้อรังคร่าชีวิตท่านแม่ของข้าอย่างทรมาน ยามที่ท่านแม่สิ้นลม ร่างกายผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูก ดวงตาของนางยังคงเบิกกว้างด้วยความคับแค้นใจ..." ซูชิงเหยียนเว้นจังหวะ ลมหายใจของเขาเริ่มสั่นเครือ แววตาฉายภาพความทรงจำในวัยเยาว์อันแสนโหดร้าย "หลังจากท่านแม่ตายไม่ถึงสามวัน หลี่เจิ้งอันก็พาหญิงผู้นั้นและลูกชายชั่วของมันเข้ามาเสวยสุขในจวน ทันทีที่พวกมันยึดครองสิทธิ์ในหอการค้าซูได้ ข้าที่อายุเพียงไม่กี่ขวบก็ถูกตราหน้าว่าเป็นกาลกิณี ถูกทุบตี และถูกขับไล่ออกจากจวนสกุลซูท่ามกลางพายุฝน... หากไม่ได้แม่นมหลัวและอาจารย์ช่วยชีวิตไว้ ข้าคงกลายเป็นศพเฝ้าถนนไปนานแล้ว" น้ำเสียงของซูชิงเหยียนบัดนี้ราบเรียบจนน่ากลัว แต่มันกลับแฝงไปด้วยพลังแห่งความแค้นที่สั่งสมมานานนับสิบปี "ที่ข้าสร้างสำนักชิงหลัว ที่ข้าฝึกฝนวิชาแพทย์และวรยุทธ์จนสายตัวแทบขาด ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงลาภยศอันใดทั้งสิ้น... ข้ามีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งเดียว คือการลากคอหลี่เจิ้งอันและพวกสารเลวสกุลหลี่ลงมานรก สืบหาความจริงเรื่องยาพิษที่ฆ่าท่านแม่ และทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของตระกูลซูกลับคืนมา!" เมื่อสิ้นคำเล่า บรรยากาศในห้องก็เงียบสงัดลงอีกครั้ง เซียวมู่หานนั่งนิ่ง ราวกับถูกตรึงอยู่กับที่ด้วยเรื่องราวอันขมขื่นของชายตรงหน้า แววตาคมกริบของอ๋องหนุ่มเข้มขึ้นเรื่อย ๆ ทว่าสิ่งที่ปรากฏในดวงตาคู่ นั้นไม่ใช่เพียงความเห็นอกเห็นใจ แต่กลับเป็นความตกตะลึงและรังสีอำมหิตที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างกะทันหัน "หลี่เจิ้งอัน... ยักยอกเงินภาษีเกลือหลวง..." เซียวมู่หานพึมพำเสียงต่ำ ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้น ร่างกายหนากำยำลุกพรวดขึ้นจากเบาะนั่งจนกระดานหมากสะเทือน เม็ดหมากเลื่อนไถลขจัดขจาย "ท่านอ๋อง แผลของท่าน!" ซูชิงเหยียนอุทานด้วยความตกใจ ขยับตัวจะเข้าไปประคอง ทว่ากลับถูกมือหนาและหยาบกร้านของเซียวมู่หานคว้าจับที่ข้อมือไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลจนซูชิงเหยียนรู้สึกเจ็บ ทว่าดวงตาของเซียวมู่หานที่จ้องมองมากลับแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยดุจสัตว์ป่าที่ได้รับบาดเจ็บ "ชิงเหยียน... เจ้าบอกว่าหลี่เจิ้งอันคือผู้ที่จัดการเรื่องสิทธิ์การค้าเกลือหลวงและเงินในท้องพระคลังใช่หรือไม่?" เซียวมู่หานถาม เค้นเสียงออกมาจากลำคอทีละคำ "ถูกต้อง... สายข่าวของข้าตรวจสอบไม่ผิดพลาดแน่" ซูชิงเหยียนตอบ แววตาสับสนกับปฏิกิริยาของอีกฝ่าย เซียวมู่หานปล่อยมือจากข้อมือของชิงเหยียน เขาเงยหน้าขึ้นหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันในโชคชะตาและความแค้นอันบ้าคลั่ง มือหนาทุบลงบนโต๊ะไม้ประดู่เสียงดังสนั่นจนน้ำมันในตะกูลกระฉอกออกมา "ฮะ... ที่แท้เป็นมัน! ที่แท้เป็นพวกมัน!" เซียวมู่หานกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "สิบปีก่อน... ตระกูลเซียวของข้า นำทัพทหารกล้าสามแสนนายออกรบที่สมรภูมิชายแดนตะวันตก ยามนั้นทัพหน้าของพวกเราถูกล้อม ข้าส่งสารลับขอความช่วยเหลือและเสบียงกรังกลับมายังราชสำนัก ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือ... เสบียงที่เน่าเสีย อาวุธที่ชำรุด และที่ร้ายแรงที่สุดคือ 'แผนที่ทหารปลอม' ที่ส่งตรงจากส่วนกลาง!" ดวงตาของเซียวมู่หานฉายแววเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ภาพของบิดาและพี่ชายที่ถูกธนูอาบยาพิษยิงทะลุอก ภาพของทหารร่วมรบที่ล้มตายดุจใบไม้ร่วงเพราะติดอยู่ในวงล้อมที่ไม่มีทางออก ผุดขึ้นมาในหัวของเขาดุจฝันร้ายที่ไม่เคยจางหาย "เพราะแผนที่ปลอมฉบับนั้น ทัพตระกูลเซียวจึงเดินหมากผิดพลาด ตกอยู่ในชัยภูมิที่เสียเปรียบ ถูกพวกกบฏและชนเผ่าภายนอกล้อมฆ่าล้างสมรภูมิ! บิดาของข้า... พี่ชายของข้า... และพี่น้องทหารร่วมรบสามแสนชีวิตต้องกลายเป็นผีเฝ้าทะเลทราย! ข้าสืบหาตัวบงการเบื้องหลังมานานนับสิบปี รู้เพียงว่ามีขุนนางในราชสำนักแอบยักยอกเงินภาษีเกลือหลวงส่งส่วยให้พวกกบฏเพื่อแลกกับการสมรู้ร่วมคิดสร้างสถานการณ์การรบปลอมเพื่อทำลายตระกูลเซียว... แต่ข้าไม่เคยจับมือใครดมได้เลยจนกระทั่งวันนี้!" เซียวมู่หานหันกลับมามองซูชิงเหยียน สายตาของเขามีทั้งความเห็นอกเห็นใจในชะตากรรมที่คล้ายคลึงกัน และมีความยกย่องเด็ดเดี่ยวในดวงตาคู่สวยนั้น "ที่แท้... เส้นทางแสนแค้นของพวกเรากลับบรรจบที่คนคนเดียวกัน" เซียวมู่หานเอ่ยเสียงต่ำพลางก้าวเข้าไปหาซูชิงเหยียนทีละก้าว จนกระทั่งร่างหนาทรงพลังมายืนประจันหน้ากับร่างโปร่งบางในระยะประชิด อ๋องหนุ่มยกมือขึ้นวางบนไหล่ของซูชิงเหยียนอย่างหนักแน่น สัมผัสได้ถึงความนิ่งสงบและเด็ดเดี่ยวใต้เนื้อผ้าสีขาวนั้น "ชิงเหยียน... โชคชะตาช่างเล่นตลก ทว่ามันกลับนำพาข้ามาพบเจ้า เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้จากความตาย และบัดนี้เราสองคนต่างมีหนี้เลือดที่ต้องชำระกับสกุลหลี่และผู้บงการเบื้องหลังตัวเดียวกัน" ซูชิงเหยียนแหงนหน้ามองบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นเทพสงครามแห่งแคว้น แววตาของเขาไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงกระแสความเข้าใจอันลึกซึ้งที่ส่งผ่านถึงกัน "ท่านอ๋อง... สกุลหลี่มีเสนาบดีฝ่ายซ้ายเฉินกั๋วกงเป็นร่มโพธิ์ใหญ่ การจะโค่นล้มพวกมันไม่ใช่เรื่องง่าย พลั้งพลาดเพียงก้าวเดียวอาจหมายถึงชีวิต" "แล้วอย่างไร?" เซียวมู่หานยกยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาคลั่งรักและปกป้องฉายชัดออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว "ในเมื่อพวกเราตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าและเจ้าคือพันธมิตรในเงามืดร่วมกัน... ความแค้นของเจ้า ก็คือความแค้นของข้า การทวงคืนตระกูลซูของเจ้า ข้าเซียวมู่หานจะใช้กำลังทหาร สายสัมพันธ์ในราชสำนัก และชีวิตของข้าสนับสนุนเจ้าจนถึงที่สุด!" ซูชิงเหยียนมองมือหนาที่จับไหล่ตนเองอยู่ ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นพล่านข้ามผ่านความเยือกเย็นในหัวใจที่ปิดตายมานาน เขายกมือขึ้นวางทับบนมือของเซียวมู่หาน บีบเบา ๆ เป็นสัญญาณแห่งการยอมรับการผูกมัดอันหนักแน่นนี้ หลายวันผ่านไป... ด้วยวิชาแพทย์อันล้ำเลิศของซูชิงเหยียนและการดูแลอย่างใกล้ชิด บาดแผลฉกรรจ์ที่อกของเซียวมู่หานจึงสมานตัวอย่างรวดเร็ว กำลังภายในของเขากลับคืนมาถึงเจ็ดแปดส่วนแล้ว และถึงเวลาที่อ๋องผู้สำเร็จราชการจะต้องลอบเร้นกลับจวนอ๋องเพื่อควบคุมสถานการณ์ในราชสำนักไม่ให้พวกศัตรูไหวตัวทัน ค่ำคืนนั้น พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวทอแสงสลัวเหนือสวนเหมยบุปผา ลมราตรีพัดพากลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ป่าเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนที่เปิดกว้าง เซียวมู่หานในชุดรัดกุมสีดำสนิทเตรียมพร้อมที่จะจากไป ทว่าเขายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าซูชิงเหยียนที่มาส่ง ซูชิงเหยียนยื่นขวดยาหยกขาวให้ "นี่ยาบำรุงกำลังภายใน ทานทุกวันก่อนนอนห้ามขาด" เซียวมู่หานรับขวดยามาเก็บไว้ในอกเสื้อ ทว่าดวงตาคมกริบยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหงส์ของหมอหนุ่ม ราวกับมีคำพูดมากมายที่ยังไม่ได้เอ่ย ทันใดนั้น อ๋องหนุ่มก็เอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของซูชิงเหยียนขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอามืออีกข้างล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของตน เขาส่งวัตถุชิ้นหนึ่งที่มีลักษณะเย็นเฉียบและหนักแน่นยัดใส่ฝ่ามือของซูชิงเหยียนอย่างรวดเร็วและบังคับให้หมอหนุ่มกำมันไว้ ซูชิงเหยียนขมวดคิ้ว ก้มลงมองวัตถุในมือ มันคือป้ายหยกเนื้อดีสีดำสนิทดุจค่ำคืนที่ไร้ดาว สลักลวดลายมังกรทมิฬที่กำลังขดตัวพรางกายอยู่ในกลุ่มเมฆอย่างประณีตงดงาม ตัวป้ายแผ่ไอพลังปราณอันลึกล้ำออกมาจนสัมผัสได้ "นี่คือ... ป้ายหยกมังกรทมิฬพรางตัว" ซูชิงเหยียนอุทานแผ่วเบา ใบหน้าฉายแววตกใจ เพราะเขารู้ดีจากฐานข้อมูลข่าวกรองว่า ป้ายนี้คือป้ายสั่งการสูงสุดของ 'องครักษ์เงาทมิฬ' หน่วยรบพิเศษส่วนตัวของเซียวมู่หานที่ขึ้นตรงต่อเขาเพียงผู้เดียว มีอำนาจสั่งการโยกย้ายกำลังพลยอดฝีมือในเงามืดได้ทั่วแคว้น "ท่านอ๋อง ของล้ำค่าและสำคัญเช่นนี้ ข้ารับไว้ไม่ได้..." ซูชิงเหยียนพยายามจะส่งคืน ทว่าเซียวมู่หานกลับใช้ฝ่ามือหนาอันอบอุ่นกุมทับมือของชิงเหยียนไว้แน่นดึงรั้งให้เข้ามาใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ดวงตาของเซียวมู่หานในยามนี้ไม่มีแววของแม่ทัพผู้เย็นชา มีเพียงความจริงใจอันลึกล้ำและความห่วงใยที่ท่วมท้น "ชิงเหยียน... ฟังข้า" น้ำเสียงของเซียวมู่หานทุ้มต่ำทว่าหนักแน่นราวกับคำสัตย์ปฏิญาณ "ชีวิตของข้าเซียวมู่หานเป็นของเจ้าตั้งแต่วันที่เจ้ายื้อข้ามาจากเงื้อมมือยมทูตแล้ว... ป้ายนี้คือตัวแทนของข้า หากวันใดที่เจ้าตกอยู่ในอันตราย หรือหากวันใดที่เจ้าต้องการให้ข้าสับร่างพวกสารเลวสกุลหลี่และคนที่ทำร้ายเจ้าให้เป็นชิ้น ๆ ... จงใช้มัน ข้าไม่สนใจว่ายามนั้นข้าจะอยู่ที่ใด หรือกำลังทำสิ่งใดอยู่... ข้าจะบุกน้ำลุยไฟมาหาเจ้าในทันที" คำพูดอันแสนดุดันนั้นทำให้อุณหภูมิบนใบหน้าของซูชิงเหยียนร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ดวงตาหงส์สั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นลึกซึ้ง เขามองป้ายหยกในมือและมองสบสายตากับบุรุษตรงหน้า ก่อนจะพยักหน้ารับช้า ๆ ยอมรับน้ำใจและพันธะผูกพันอันยิ่งใหญ่นี้ไว้ในที่สุดตอนที่ 25: วิกฤตโรคระบาดลึกลับ (หมากตาจน)กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนเปกับกลิ่นอับชื้นของตรอกซอกซอยในเขตนครหลวงเทียนจิง ท้องฟ้าเหนือตลาดหลวงซีอวิ๋นหม่นแสงคล้ายถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกสีเทาหนาทึบ เสียงคร่ำครวญและเสียงไอโขลกดังระงมมาจากทิศทางของบ้านเรือนซอมซ่อแถบชายขอบเมือง ที่ซึ่งชาวบ้านผู้ยากไร้อาศัยอยู่กันอย่างแออัดเพียงชั่วเวลาไม่กี่วัน โรคระบาดลึกลับที่ไม่เคยปรากฏในตำราแพทย์เล่มใดก็ปะทุขึ้นราวกับเปลวเพลิงลามทุ่ง เริ่มจากอาการไข้ขึ้นสูงจนผิวหนังร้อนจัด ร่างกายซูบซีดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจบลงด้วยการอาเจียนเป็นเลือดดำคล้ำและสิ้นใจในเวลาไม่เกินสามราตรี บัดนี้ จำนวนผู้ล้มป่วยเพิ่มขึ้นจากสิบเป็นร้อย จากร้อยเป็นพัน จนล้นทะลักออกมานอนซมอยู่ตามข้างถนน ร่างไร้วิญญาณบางร่างถูกทิ้งไว้ในซอกตึกอย่างไร้คนเหลียวแล ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วทุกหัวระแหง ชาวเมืองปิดประตูลั่นดาล ไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้าออกมามองภายนอก ตลาดหลวงที่เคยรุ่งเรืองบัดนี้เงียบเหงาลงถนัดตา คงเหลือเพียงความโกลาหลและเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวต่อความตายที่คืบคลานเข้ามาภายในห้องโถงลับของเรือนรับรองหลังใหญ่ หลี่เจิ้งอันยืนเอามือไพล่หลั
ตอนที่ 24: รอยไหม้และหยาดน้ำตาในเรือนพยาบาลเสียง “โครม!” ดังก้องกังวานปานฟ้าถล่มสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งบริเวณ คานไม้ขนาดใหญ่ที่ถูกไฟครอกจนดำเป็นตอถ่านและลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉาน หักสะบั้นลงมาจากเพดานเรือนพักตระกูลซูอย่างรุนแรง ทิศทางที่มันร่วงหล่นลงมานั้นตรงเข้าหาซูชิงเหยียนและแม่นมหลัวที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นอย่างไร้ปรานีซูชิงเหยียนเบิกตากว้าง แสงไฟสะท้อนในดวงตาคู่สวยเป็นประกายวับวาบ ความร้อนระอุที่แผ่ซ่านเข้ามาใกล้ทำให้ผิวหน้าแสนละเอียดเริ่มแสบร้อน ในวินาทีแห่งความเป็นตายนั้น ร่างโปร่งบางกลับไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ทันท่วงที ทว่าความเจ็บปวดที่คาดการณ์ไว้กลับมาไม่ถึงเงาร่างสายหนึ่งพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายฟ้า เงาสีดำสนิทตัดกับเปลวไฟสีส้มจัดแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายอันดุดันทรงพลัง เซียวมู่หาน พุ่งเข้ามาขวางเบื้องหน้าของซูชิงเหยียนไว้ได้ทันท่วงที แผ่นหลังหนาแกร่งที่เคยก้าวผ่านศึกสงครามนับร้อยทัพเหยียดตรง รองรับคานไม้ไฟที่ร่วงหล่นลงมาอย่างไม่คิดชีวิต ในมือของเขาถือกระบี่เหล็กทมิฬคู่กาย ปลายกระบี่สั่นระรัวก่อนที่ชายหนุ่มจะระเบิดพลังปราณขั้นสูงออกมาตู้ม!พลังปราณอัน
บทที่ 23: เงาเพลิงผลาญคลังโอสถสายลมยามราตรีในฤดูสารทพัดกรรโชก รุนแรงเสียจนบานหน้าต่างไม้ของเรือนพักตระกูลซูสั่นระรัวคล้ายจะหลุดออกจากบานพับ ท้องฟ้าเบื้องบนมืดมิดไร้แสงดาว มีเพียงเมฆดำก้อนหนาที่เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วราวกับอสูรกายกลืนกินราตรีภายในห้องหนังสืออันเงียบสงบ หลี่เจิ้งอันยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไม้พะยูง ใบหน้าของชายวัยกลางคนทึมเทาและบิดเบี้ยวด้วยความเครียดขึ้ง ดวงตาที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์และทะเยอทะยาน บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกด้วยความตระหนก บนโต๊ะมีเศษตราประทับดินเหนียวที่แตกกระจาย และจดหมายลับฉบับหนึ่งที่ถูกคลี่ออก เนื้อความในนั้นคือหลักฐานการยักยอกเงินคลังหลวงและใบเสร็จซื้อขายอาวุธเถื่อนที่เขาพยายามปกปิดมานานปีมันถูกดักไว้ได้... โดยคนของซูชิงเหยียนเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากทางด้านหลัง หลี่เฉิงอวี่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้กัน เสื้อคลุมตัวนอกยังผูกไม่เรียบร้อยดีด้วยซ้ำ"ท่านพ่อ! คนของเราที่ท่าเรือรายงานว่า ของทั้งหมดถูกทางการยึดไว้แล้ว... ซูชิงเหยียนมันส่งป้ายอาญาสิทธิ์ของจวนอ๋องเซียวไปที่นั่นก่อนเราก้าวเดียว!"คำรายงานนั้นเปรียบเสมือนค้อนใหญ่ที่ทุบลงกลางอกข
ตอนที่ 22: ทัพเรือเจียงหนานและสัญญาลับกลิ่นไอคาวของน้ำจืดโชยกระทบนาสิก คลื่นสีโคลนของแม่น้ำเจียงหนานซัดสาดเข้าหาฝั่งตลิ่งหนาแน่นระลอกแล้วระลอกเล่า เสียงฝีเท้าของคนงานแบกกระสอบตะโกนโห่ร้องข้ามหัวกันไปมาปะปนกับเสียงรอกไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด ท่าเรือเจียงหนานในยามนี้ยังคงคึกคักทว่าแฝงเร้นไปด้วยกระแสคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวภายในห้องกัปตันบนเรือสินค้าชิงเหออันโอ่อ่าและเงียบสงบ ผิดกับความโกลาหลภายนอกโดยสิ้นเชิง กลิ่นเครื่องหอมจื่อถาน (จันทน์แดง) ค่อย ๆ โชยออกจากกระถางทองเหลืองสามขา รมโชยแผ่นแผนที่ริมฝั่งน้ำที่กางแผ่อยู่บนโต๊ะไม้พะยูงซูชิงเหยียนในอาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์ดุจหยกสลัก นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าเกียจคร้านทว่าสายตากลับคมปลาบ นิ้วเรียวยาวดั่งลำเทียนเคาะลงบนแผ่นโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้ากึก... กึก..."นั่นคือทั้งหมดที่พวกมันเหลืออยู่แล้วอย่างนั้นหรือ?" น้ำเสียงของซูชิงเหยียนเรียบเรื่อย ทว่าคนฟังกลับรู้สึกถึงไอเย็นที่แล่นปราดไปตามไขสันหลังเยี่ยนชิงซึ่งยืนประสานมืออยู่เบื้องหน้าค้อมกายลงต่ำ ใบหน้าที่มีร่องรอยของการเดินทางไกลระคนไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่แววตากลับเปล่งประกายลึกล้ำ "เรียนคุณชา
ตอนที่ 21: กระบี่ทมิฬทลายเหลาสุรากลิ่นหอมของสุรานารีแดงชั้นเลิศที่อบอวลอยู่ในโถงจัดเลี้ยงชั้นสูงสุดของเหลาสุราจันทร์กระจ่าง บัดนี้ถูกกลบกลืนด้วยกลิ่นอายสังหารอันเข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นกลิ่นคาวสนิม โต๊ะไม้พะยูงตัวยาวที่เคยเต็มไปด้วยจานอาหารเลิศรสและจอกจันทน์บัดนี้เงียบงันลง ขุนนางฝ่ายองค์รัชทายาทหลายคนเริ่มขยับกายอย่างกระสับกระส่าย เสียงถ้วยชากระทบจานรองดังกริกเบา ๆ แต่กลับก้องกังวานในความเงียบที่น่าอึดอัดนี้รอบด้านของโถงกว้าง กองกำลังองครักษ์ประจำจวนสกุลหลี่ในชุดเกราะเบาสีครามเข้มเกือบสามสิบนายชักกระบี่ออกจากฝักอย่างพร้อมเพรียง แสงสะท้อนจากคมอาวุธวาววับสะท้อนกับแสงตะเกียงน้ำมันปลาวาฬ พุ่งตรงไปยังร่างของบุรุษชุดขาวที่นั่งอยู่เพียงลำพังตรงกึ่งกลางห้องหลี่เจิ้งอัน เสนาบดีฝ่ายขวาผู้มีใบหน้าอิ่มเอิบและหนวดเคราสลวย บัดนี้ดวงตากลับหรี่ลงจนเล็กร่างกายที่ค่อนข้างท้วมขยับก้าวออกมายืนข้างบุตรชายคนรอง—หลี่เฉิงอวี่ ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาทว่าติดแววถือดีและริษยาอยู่เป็นนิจ“ชิงเหยียน” หลี่เจิ้งอันเอ่ยเสียงต่ำ กระแสเสียงสั่นสะท้านด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พยายามสะกดกลั้น “เจ้าคิดว่าตัวเจ้าในตอนนี้ มีปีกกล
ตอนที่ 20: เงาประจันหน้า งานเลี้ยงอวดดีกลิ่นอายอัปมงคลยังคงตลบอบอวลอยู่รอบจวนสกุลหลี่ คดีศพปลอมในร้านขายยาและพิษในสุราขนส่งขนส่งหลวงที่ถูกเปิดโปงเมื่อสัปดาห์ก่อนไม่เพียงแต่ทำลายชื่อเสียงที่สั่งสมมานานจนย่อยยับ แต่ยังส่งผลให้ทรัพย์สินในคลังของเสนาบดีขวาหลี่เจิ้งอันถูกทางการอายัดไว้ตรวจสอบเกือบครึ่ง หนี้สินจากสัญญาการค้าที่ผิดพลาดบวกกับเงินสินบนที่ต้องจ่ายเพื่ออุดปากเจ้าหน้าที่กรมอาญาทำให้อดีตเขยแต่งเข้าผู้หยิ่งผยองถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับภายในห้องโถงจัดเลี้ยงชั้นสูงสุดของ เหลาสุราจันทร์กระจ่าง แสงโคมไฟระย้าส่องกระทบโต๊ะอาหารยาวที่เต็มไปด้วยอาหารเลิศรสและสุราราคาแพง ทว่าบรรยากาศกลับอุดอู้และตึงเครียดหลี่เจิ้งอันนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ใบหน้าที่เคยผุดผ่องบัดนี้ซูบตอบและมีรอยคล้ำใต้ตา ข้างกายของเขาคือหลี่เฉิงอวี่ บุตรชายรองผู้มีแววตากร้าวร้าวและร้อนรนอยู่เป็นนิจ ส่วนรอบโต๊ะคือเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในเครือข่ายขององค์รัชทายาทมู่หรงจวิ้น ที่พากันมานั่งหน้าเครียดเพราะกลัวว่าความฉาวโฉ่ของสกุลหลี่จะลามมาติดต่อถึงพวกตน“ท่านเสนาบดีหลี่ เรื่องหอการค้าชิงเหอที่ท่านว่า... มันจะง่ายดายปานนั้นเชี







