All Chapters of 18 อีกครั้ง : Chapter 11 - Chapter 20

“โอ้?” สวี่เจิ้งกั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองหลิงซีอีกครั้งอย่างพิจารณา “เด็กอายุเท่านี้แต่ใจนิ่งขนาดนี้ หายากนะ” หลิงซีได้แต่ยิ้มออกมาเล็กน้อยไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม“ส่วนเธอ” สารวัตรสวี่หันไปมองหลิวซิง “อยากสอบตำรวจเหรอ สนใจอาชีพนี้หรือไง”เด็กหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับไม่คิดว่าผู้ใหญ่อีกฝ่ายจะถามตัวเองจริงจังขนาดนี้ เขาจึงรีบยืนตัวตรงโดยไม่รู้ตัวก่อนตอบเสียงหนัก“ครับ!” คำตอบสั้น ๆ แต่ชัดเจนทำให้โจวอี้เฉินที่ยืนอยู่ไม่ไกลหัวเราะในลำคอออกมา“ตอบดังขนาดนี้ กลัวคนอื่นไม่ได้ยินหรือไง”หลิวซิงหน้าแดงขึ้นมาด้วยความอายที่ถูกแซว แต่ยังคงพูดต่ออย่างจริงจัง“ผมคิดว่า… อาชีพนี้เหมาะกับตัวเองครับ”“เหมาะยังไง” สวี่เจิ้งกั๋วถามต่ออย่างสนใจ “อาชีพนี้ไม่สบายนะเจ้าหนู บางวันกลับบ้านไม่เป็นเวลา บางคดีต้องเสี่ยงอันตราย แถมเงินเดือนช่วงแรกก็ไม่ได้มาก”หลิวซิงเงียบไปอีกครั้ง เหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูดของตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นตอบอย่างช้า ๆ “แต่ยังไงมันก็เป็นงานที่มั่นคงครับ” ประโยคนี้ทำให้คนในห้องเงียบลงไปชั่วขณะ ส่วนห

อีกด้านหนึ่ง... ครอบครัวเหอก็ยังคงทำตัวเป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลินซูอวี้กำลังต้มน้ำชาอยู่ในครัว กลิ่นชาอ่อน ๆ ค่อย ๆ ลอยอบอวลไปทั่วบ้าน แม้จะรู้ว่าสารวัตรสวี่จะเดินทางมาหา แต่สำหรับครอบครัวธรรมดาอย่างพวกเธอ สิ่งที่พอจะใช้ต้อนรับแขกผู้ใหญ่ได้ก็มีเพียงชาร้อนสักกา กับเมล็ดแตงโมคั่วและถั่วลิสงที่เก็บไว้กินในโอกาสสำคัญ โดยที่เหอจื้อเหวิน เองก็ไม่ได้อยู่นิ่ง เขาหยิบผ้าสะอาดมาเช็ดโต๊ะไม้ตัวเก่าซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ก่อนจะย้ายเก้าอี้ออกมาตั้งไว้ใต้ชายคา“พ่อ...” หลิงซีอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ “เช็ดตั้งหลายรอบแล้ว เดี๋ยวโต๊ะก็สึกหมดหรอกค่ะ”เหอจื้อเหวินที่ได้ยินก็พลันเกิดอาการประหม่า “รุ่นพี่สวี่ไม่ได้มาที่บ้านเรานานแล้ว พ่อก็กลัวว่าจะต้อนรับไม่ดี”หลินซูอวี้ที่ยกถาดชาร้อนออกมาพอดีถึงกับอมยิ้ม“ฉันว่ายิ่งคุณทำเหมือนว่าพี่สวี่เป็นคนอื่น ระวังเขาจะยิ่งไม่ชอบเอานะ”“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ” เหอจื้อเหวินเกาหัวแกรก “ตอนนี้รุ่นพี่เป็นถึงสารวัตรยังไงเราก็ต้องให้เกียรติแขกเอาไว้ก่อน”หลินซูอวี้ที่ได้ยินคำพูดของสามีก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าแล้วกล่าวกลั้วยิ้ม

สายลมยามสายพัดพาเอากลิ่นอายเค็มจาง ๆ จากทะเลมาปะทะยอดไม้ ทว่าบรรยากาศภายในอาคารเรียนกลับหนักอึ้งและเงียบงัน โดยเฉพาะบริเวณชานพักบันไดระหว่างชั้นสามกับชั้นสี่ ซึ่งเจ้าหน้าที่นำผืนผ้าใบพลาสติกมากางกั้นพื้นที่เพื่อบังสายตาของนักเรียนและบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องซึ่งตรงนั้นมีร่างของเด็กสาวนอนนิ่งอยู่บนชานพักด้านล่างของบันไดช่วงสุดท้ายที่ทอดขึ้นสู่ชั้นสี่ โดยยังไม่มีการเคลื่อนย้ายออกจากตำแหน่งที่พบ เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานกำลังบันทึกตำแหน่งและท่าทางของร่าง ถ่ายภาพสภาพแวดล้อมโดยรอบ ตลอดจนวัดระยะและตรวจสอบแนวบันไดตั้งแต่ชานพักด้านบนลงมายังจุดที่พบร่าง พร้อมเก็บวัตถุพยานที่อาจเกี่ยวข้องอย่างเป็นระบบขณะเดียวกัน แพทย์นิติเวชซึ่งสวมถุงมือยางสีขาวกำลังก้มตรวจสภาพศพภายนอกอย่างละเอียดโดยไม่รบกวนตำแหน่งเดิมเกินความจำเป็น ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น ก่อนถอดถุงมือออกอย่างระมัดระวัง“เป็นอย่างไรบ้างหมอเจียง” สวี่เจิ้งกั๋วที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านนอกผืนผ้าใบก้าวเข้าไปเอ่ยถามอย่างไม่รอช้าแพทย์นิติเวชวัยกลางคนถอนหายใจยาว แววตาหลังกรอบแว่นหนาฉายประกายเคร่งเครียด

“ว่าอะไรนะ! หล่อนและครอบครัวพากันขึ้นรถไฟไปต่างมณฑลตั้งแต่ช่วงเย็นของวันเกิดเหตุเลยอย่างนั้นเรอะ!” จางอวี้เฉิง หรี่ตาลงทันควัน... พลางทิ้งหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วแค่นเสียงหัวเราะเย็นเยียบในลำคอ“เกิดเรื่องสิบเอ็ดโมงกว่า พอตอนเย็นฟ้ายังไม่ทันมืดสนิทดีก็เก็บกระเป๋าพาลูกสาวเผ่นข้ามมณฑลทันที แถมยังเป็นช่วงโค้งสุดท้ายก่อนสอบเกาเข่าเนี่ยนะ? ช่างเป็นเหตุบังเอิญที่พอเหมาะพอเจาะเสียจริง!” สิ้นประโยคนี้ภายในห้องประชุมช่วงสายของสถานีตำรวจเมืองเหยียนสุ่ยพลันเงียบลงหากถามว่าทำไมทุกคนถึงได้มาประชุมเครียดกันอยู่ในตอนนี้ได้...  เรื่องนี้คงต้องย้อนกลับไปในช่วงเช้าของวันหลังจากโจวอี้เฉินพาเจ้าหน้าที่ไปที่บ้านเฉินตามคำสั่งของสารวัตรและได้รับคำตอบว่าเฉินเต๋อไห่ได้พาลูกสาวกับภรรยาไปเยี่ยมญาติที่ป่วยหนัก“ป่วยหนักงั้นรึ...” สวี่เจิ้งกั๋วที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเคาะกระบอกไฟแช็กโลหะลงกับโต๊ะไม้เสียงดัง ‘กริ๊ก’ แววตาดุดันภายใต้คิ้วสีดอกเลาฉายแววเยียบเย็นจนน่ากลัว “ญาติของพวกเขานี่ช่างป่วยได้ประจวบเหมาะ ป่วยได้ถูกที่ถูกเวลา และคนแซ่เฉินเองก็ช่างเป็นผู้มีความกตัญญูที่น่า ยกย่อง

ช่วงเช้าของวันต่อมาซึ่งเป็นวันหยุด แต่ถึงกระนั้นการทำงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจก็กำลังแข่งกับเวลา หลังจากเมื่อวานตอนที่โจวอวี้เฉินแวะมาซื้อไก่ทอดกับหมู่ย่างกลับสถานี หลังจากเก็บร้านหลิงซีก็นอนไม่ค่อยหลับนัก ทั้งนี้เนื่องจากข้อความแจ้งเตือนจากเพจเจอร์บอกว่าคดีของหลินรุ่ยกำลังมีบางสิ่งผิดปกติ‘มีผู้แทรกแซง’ เธอคิดอย่างวิตกกังวล ทั้งนี้เพราะชีวิตของเธอในการกลับมาเกิดใหม่พ่วงมาด้วยระบบแก้ไขอาชญากรรม หากเธอทำภารกิจไม่สำเร็จก็ไม่รู้ว่าระบบจะลงโทษเธอแบบไหน‘ไม่ได้การหลังจากกินข้าวเช้าแล้วฉันคงต้องแวะไปโรงพักสักหน่อย’ ไวเท่าความคิดหลังจากเธอตื่นนอนและเก็บที่นอนเรียบร้อยเด็กสาวก็ลุกขึ้นไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำชั้นล่างทันทีผ่านไปราวยี่สิบนาที เด็กสาวก็อยู่ในเสื้อยืดแขนสั้นสีอ่อนและกางเกงขายาวเรียบง่ายค่อนข้างเหมาะกับหน้าร้อน ขณะเดียวกันกลิ่นหอมของโจ๊กที่ว่างอยู่บนโต๊ะกินข้าวก็เรียกน้ำย่อยของเธอเป็นอย่างดี“พี่ใหญ่ พี่แต่งตัวแบบนี้จะไปไหน” ต้าเป่าถามขึ้นขณะเดินถือถุงซาลาเปาเข้ามาด้านใน“พี่กับอาซิงนัดกันไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดประชาชนน่ะ” คนเป็นพี่ตอบกึ่งจริงกึ่