All Chapters of 18 อีกครั้ง : Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากความจริงเกี่ยวกับวินาทีสุดท้ายของหลินรุ่ยถูกเปิดเผย ภายในห้องประชุมของสถานีตำรวจเมืองเหยียนสุ่ยก็ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาอีกเป็นเวลานานความเงียบอันหนักอึ้งปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง ราวกับว่าแม้แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ผ่านคดีความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนก็ยังไม่รู้ว่าควรกล่าวคำใดกับพ่อแม่ที่เพิ่งได้รับรู้ว่าลูกสาวของตนพยายามดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดจนถึงวินาทีสุดท้ายเจียงเหมยฟางร้องไห้จนแทบไม่มีเสียงเหลือ ร่างกายของหญิงวัยกลางคนสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนของสามี มือข้างหนึ่งยังกำชายเสื้อของหลินจื้อหยวนเอาไว้แน่น ราวกับต้องการสิ่งใดสักอย่างให้ยึดเหนี่ยว ไม่เช่นนั้นตัวเธออาจจะสิ้นสติลงตรงนี้ส่วนหลินจื้อหยวนเขากลับไม่ร้องไห้ออกมาอีกแล้ว... ชายวัยกลางคนนั่งนิ่ง ดวงตาแดงก่ำเหม่อมองแฟ้มคดีที่วางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้าในแฟ้มเล่มนั้นมีทั้งภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุ รายงานการตรวจศพ คำให้การของพยาน และหลักฐานทุกชิ้นที่ช่วยประกอบเข้าด้วยกันจนกลายเป็นความจริง ความจริงที่เขาเคยยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้มาก่อนหน้านี้หลินจื้อหยวนเคยคิดว่า หากรู้เสียทีว่าลูกสาวตายเพราะอะไร อย่า

หลายวันมานี้ นอกจากการปฐมนิเทศและทำความรู้จักสถานที่ต่าง ๆ ภายในมหาวิทยาลัยแล้ว ชีวิตนอกเวลาเรียนของ หลิงซีก็ดูจะมีความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ เกิดขึ้นเช่นกันเริ่มจากสวี่เหยียนอวิ๋นที่เพิ่งได้รู้จักกันอย่างเป็นทางการในวันนั้น ในช่วงแรกเขาเพียงแค่แวะเวียนมาที่ร้านอาหารของครอบครัวเหอเพราะเรื่องของสวี่เล่อเป็นหลัก ครั้งหนึ่งมารับเด็กชายกลับไปส่งให้พ่อแม่ หลังจากทั้งคู่เสร็จสิ้นภารกิจดูงานด่วนและจัดการเรื่องงานลงตัวแล้ว อีกครั้งก็มารับสมุดวาดเขียนกับเสื้อผ้าบางส่วนของเด็กชายที่ยังเก็บเอาไว้ที่บ้านเหอทว่าหลังจากนั้น แม้จะไม่มีเรื่องของสวี่เล่อเป็นเหตุให้ต้องมา สวี่เหยียนอวิ๋นก็ยังแวะมาที่ร้านเป็นครั้งคราว บางวันแวะมาซื้อหมูย่างน้ำผึ้งกลับไปเป็นมื้อเย็น บางครั้งก็สั่งชานมไข่มุกติดมือกลับไปฝากแม่ที่บ้าน จากคนที่ในตอนแรกมาเยือนเพราะหน้าที่ดูแลหลานชาย จึงค่อย ๆ กลายเป็นลูกค้าหน้าคุ้นของร้านบ้านเหอไปอย่างเป็นธรรมชาติและดูเหมือนว่าทุกคนในบ้านจะคุ้นเคยกับการปรากฏตัวของเขาอย่างรวดเร็ว อีกทั้งเหอจื้อเหวินเองก็ชอบชวนเขาคุยเรื่องข่าวสารบ้านเมือง หรือแม้แต่ต้าเป่ากับเหอซินเย

ความคิดนั้นแล่นผ่านเข้ามาเพียงชั่วครู่ ก่อนบานประตูเหล็กหนาทึบที่อยู่สุดทางเดินจะปรากฏขึ้นตรงหน้า ผู้ช่วยอาจารย์หนุ่มชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อยแล้วดันบานประตูเปิดออกทันที“อาจารย์หม่าครับ ผมพาเหอหลิงซีมาแล้วครับ”เสียงพูดคุยพึมพำที่ดังแว่วมาจากด้านในทำให้หลิงซี ซึ่งก้าวตามหลังเข้ามากวาดสายตามองไปรอบห้องโดยอัตโนมัติ ภายในห้องชันสูตรกลางกว้างขวางและเย็นเยียบกว่าที่เธอคิดไว้มากตรงกลางห้องมีโต๊ะสแตนเลสสำหรับผ่าตรวจศพตั้งตระหง่านอยู่ใต้โคมไฟทรงกลมดวงใหญ่ บนโต๊ะมีร่างที่ถูกคลุมด้วยผ้าพลาสติกกันน้ำมิดชิด ด้านข้างมีศาสตราจารย์หม่าจิ้งหยวน ‘มีดเหล็กแห่งเหอเป่ย’ กำลังยืนกอดอกสนทนากับอาจารย์แพทย์อีกสองคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียดขณะที่บริเวณมุมห้องฝั่งโต๊ะเขียนรายงาน มีเจ้าหน้าที่ตำรวจสี่นายในเครื่องแบบและชุดนอกเครื่องแบบกำลังก้มหน้าก้มตาตรวจสอบเอกสารกับภาพถ่ายจากสถานที่เกิดเหตุอย่างขะมักเขม้นทว่าในวินาทีที่สายตาของหลิงซีเลื่อนไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งของนายตำรวจหนุ่มคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเจ้าหน้าที่เหล่านั้น ฝีเท้าของเธอก็พลันหยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน&

หลังจากนั้นไม่นาน... บานประตูเหล็กหนาหนักของอาคารคลังวัตถุดิบก็ถูกปลดล็อกและผลักเปิดออก เมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตรวจสอบหนังสือขอความร่วมมืออย่างเป็นทางการเรียบร้อยแล้วทันทีที่ช่องว่างระหว่างบานประตูกว้างขึ้น กลิ่นเฉพาะตัวของน้ำมันหล่อลื่น กลิ่นโลหะเจือจาง ตลอดจนกลิ่นสารเคมีสังเคราะห์หลากชนิดที่อบอวลอยู่ภายในก็พลันไหลทะลักออกมาปะทะประสาทสัมผัส ส่งผลให้หลิงซีซึ่งกำลังก้าวเท้าตามหลังอาจารย์เข้าไปด้านในต้องย่นจมูกเล็กน้อย ก่อนคิ้วเรียวจะขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัวภายในอาคารถูกแบ่งพื้นที่จัดเก็บออกเป็นสัดส่วนอย่างเป็นระเบียบ โดยมีชั้นวางโครงเหล็กสำหรับรองรับของหนักตั้งตระหง่านเรียงต่อกันเป็นแถวยาวตลอดแนวพื้นที่ แต่ละช่องล้วนมีป้ายระบุรหัสสต็อกไว้อย่างชัดเจน พร้อมสมุดคุมยอดที่แขวนอยู่ด้านหน้าเพื่อใช้บันทึกและตรวจสอบการเบิกจ่าย ขณะที่บริเวณลึกเข้าไปด้านในสุดของคลังกลับถูกกั้นแยกออกจากพื้นที่ทั่วไปด้วยประตูตาข่ายเหล็กอีกชั้นหนึ่ง  บนบานประตูมีป้ายเตือนสีเหลืองสะดุดตาติดเอาไว้ เพื่อบ่งบอกว่าพื้นที่ด้านหลังนั้นใช้สำหรับจัดเก็บสารเคมีเฉพาะทาง ซึ่งอยู่ภาย

คลื่นข่าวลือเรื่อง ‘หลิงเซียนกู’ ของนักศึกษาปีหนึ่งค่อย ๆ ซาลงตามกาลเวลา ทว่าความเคารพยำเกรงที่คนทั้งรุ่นมีต่อ  เหอหลิงซีกลับฝังแน่นไม่เปลี่ยนแปลง กระทั่งวันเวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปลายฤดูใบไม้ร่วงผลัดใบเข้าสู่เหมันต์อันหนาวเหน็บ หิมะแรกของเมืองสือเจียจวง โปรยปรายลงมาพร้อมกับเสียงถอนหายใจโล่งอกของเหล่านักศึกษาเมื่อพ้นช่วงสัปดาห์สอบปลายภาคอันแสนสาหัสสำหรับคนอื่น การปิดภาคเรียนฤดูหนาวคือช่วงเวลาเก็บกระเป๋ากลับบ้านเกิด ทว่าสำหรับเหอหลิงซี... ‘การศึกษาไม่มีวันหยุด’ ยิ่งเมื่อครอบครัวเหอย้ายรากฐานมาลงหลักปักฐานเปิดร้านค้าที่นี่แล้ว เธอจึงแทบไม่ต้องเดินทางไปไหนตารางชีวิตในแต่ละวันจึงยังคงวนเวียนอยู่กับการเข้าห้องสมุด หอบตำรากลับมาอ่านที่บ้าน และแวะเวียนไปที่สำนักงานภาควิชานิติเวชศาสตร์เพื่อช่วยงานเอกสาร ขอคำชี้แนะจากศาสตราจารย์หม่าจิ้งหยวนเป็นครั้งคราว จนบรรดาอาจารย์เริ่มชินตากับการมีร่างเล็กของเด็กสาวปีหนึ่งเดินเข้าออกตึกชันสูตรประหนึ่งเจ้าหน้าที่ประจำขณะเดียวกัน บรรยากาศภายในร้านค้าของครอบครัวเหอกลับทวีความคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้นเป็นเท่าตัว เพราะ