All Chapters of 18 อีกครั้ง : Chapter 1 - Chapter 10

ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำรามและสายฟ้าแลบเป็นสายยาวตัดกับท้องนภายามราตรี เมฆฝนสีดำทะมึนได้ปกคลุมเมืองตงหนานเอาไว้ราวกับลางร้ายบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบงัน สายฝนกระหน่ำตกลงมาราวกับต้องการชะล้างทุกสิ่งบนโลกใบนี้ กลิ่นชื้นเย็นของคอนกรีตเก่าลอยปะปนอยู่ในอากาศ ขณะที่แสงนีออนสีแดงจากร้านรวงริมถนนสะท้อนผ่านแอ่งน้ำบนพื้นเป็นริ้วพร่าเลือนคล้ายคราบเลือดเหอหลิงซีในวัยยี่สิบแปดปีปั่นจักรยานฝ่าสายฝนกลับหอพักหลังเลิกงานกะดึกจากห้องนิติเวชของโรงพยาบาลประจำมณฑล เสื้อกันฝนสีหม่นปลิวไหวไปตามแรงลมเย็นจัด ล้อจักรยานบดผ่านแอ่งน้ำส่งเสียงครืดคราดเป็นระยะ ส่วนกระเป๋าเอกสารด้านหน้ารถก็สั่นโยกไปมาตามสภาพถนนขรุขระแม้จะทำงานด้านนิติเวชมาหลายปี แต่หลิงซีก็ยังไม่ชินกับคืนฝนตก โดยเฉพาะหลังจากชันสูตร “ศพจมน้ำ” หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนเผลอยกมือขึ้นแตะเพจเจอร์สีน้ำเงินที่ห้อยอยู่ตรงลำคอโดยอัตโนมัติซึ่งสิ่งนี้เป็นของขวัญวันเกิดอายุครบสิบแปดปีจากแม่ที่แม้ตอนนี้มันจะเก่าและแทบใช้งานไม่ได้แล้ว แต่เธอก็ยังพกติดตัวเสมอ ราวกับว่ามันคือสิ่งเดียวที่เชื่อมเธอเอาไว้กับความทรงจำในอดีต

เสียงฝีเท้าของหลิงซีดังตึงตังไปทั่วบ้านไม้หลังขนาดกลาง ขณะที่เธอวิ่งลงบันไดอย่างรีบร้อนจนเสี่ยวเป่าที่ลงมาถึงก่อน กำลังนั่งกินปาท่องโก๋อยู่แทบสำลัก“พี่ใหญ่! จะรีบไปไหนเนี่ย!”คนเป็นพี่ไม่ตอบ เธอคว้าเสื้อคลุมสีซีดที่แขวนอยู่ข้างประตูขึ้นมาสวมลวก ๆ ก่อนหันมองรอบบ้านด้วยหัวใจที่สั่นรัว ทุกอย่างยังเหมือนเดิม… ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะไม้ตัวเก่า วิทยุเครื่องเล็กข้างหน้าต่าง กลิ่นน้ำเต้าหู้ร้อน ๆ ที่ซินเยว่เพิ่งต้มเสร็จ ภาพธรรมดาเหล่านี้กลับทำให้ดวงตาของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง เพราะในชาติที่แล้ว หลังจากพ่อประสบอุบัติเหตุ บ้านหลังนี้ก็ไม่เคยมีบรรยากาศอบอุ่นแบบนี้อีกเลย“พี่?”ซินเยว่ชะงักเมื่อเห็นสีหน้าพี่สาว เด็กสาววัยสิบห้าปีในชุดผ้ากันเปื้อนลายดอกเอียงศีรษะมองอย่างงุนงง มือยังถือทัพพีค้างอยู่“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”หลิงซีสูดลมหายใจลึก ก่อนรีบเดินเข้าไปจับไหล่น้องสาวแน่น สัมผัสอบอุ่นตรงหน้าทำให้เธอมั่นใจอีกครั้งว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ก่อนจะถามถึงผู้ให้กำเนิดด้วยความหวัง“พ่อออกไปนานหรือยัง?”“เอ๊ะ?” ซินเยว่กะพริบตาปริบ ๆ “เพิ่งออกไปเมื่อกี

“ไม่ลำบากเลยค่ะแม่ หนูแบ่งเวลาได้” หลิงซียืนยันด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แววตาของเธอในตอนนี้มั่นคงจนคนเป็นแม่สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง“หนูอยากให้ครอบครัวเราดีขึ้น และตั้งแต่วันนี้หนูไม่อยากเห็นใครต้องเจ็บป่วยหรือเสียสละเพื่อหนูฝ่ายเดียวอีกแล้ว”คนเป็นแม่มองลูกสาวคนโตอยู่นานก่อนจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนใจระคนภาคภูมิใจ แม้ในใจจะรู้สึกได้ว่าลูกมีความเปลี่ยนแปลง แต่หล่อนก็คิดเพียงว่าบางทีการที่ลูกกำลังจะได้ไปเรียนมหาวิทยาลัยอาจทำให้ลูกเติบโตขึ้นนั่นเอง“ได้ ในเมื่อลูกตั้งใจขนาดนี้ แม่ก็จะช่วยอีกแรง... แล้วจะให้แม่ทำอะไรล่ะ”หลิงซีฉีกยิ้มกว้างหลังได้ยินคำตอบนี้ โดยที่ยังไม่คลายอ้อมกอดของตน“หนูต้องการ ‘รสมือแม่’ ค่ะ หนูอยากทำของทอดสูตรพิเศษ กับของกินเล่นที่คนเห็นแล้วต้องเหลียวมอง”และแล้วในบ่ายวันนั้น บ้านตระกูลเหอที่เคยเงียบเหงาก็เต็มไปด้วยชีวิตชีวาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผู้เป็นแม่ช่วยลูกสาวคนโตเตรียมวัตถุดิบและหมักหมูตามสูตรที่เธอบอก แม้บาง อย่างหลินซูอวี้จะดูงุนงงว่าเป็นสูตรมาจากไหน แต่เมื่อได้ลองชิมรสชาติที่ลูกสาวปรุงขึ้น หล่อนก็ถึงกั

เด็กวัยรุ่นคนนั้นเดินปะปนมากับกลุ่มลูกค้าอย่างแนบเนียน สีหน้าของเขาไม่ได้แตกต่างจากคนทั่วไปแม้แต่น้อย เขาหยุดอยู่ท้ายแถว มือทั้งสองล้วงกระเป๋ากางเกงพลางกวาดสายตามองสินค้าบนรถเข็นเป็นระยะหลิงซีแสร้งไม่สังเกตเห็น มือของเธอยังคงพลิกหมูย่างบนตะแกรงต่อไป กลิ่นหอมของน้ำผึ้งที่เคลือบอยู่บนเนื้อหมูค่อย ๆ ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ“หมูย่างห้าไม้ได้แล้วค่ะ” เธอยื่นให้ลูกค้าคนแรกพร้อมรับเงิน“น้อง... ไก่ทอดสามชิ้น!” พอลูกค้าคนนั้นจากไปก็มีเสียงของลูกค้าอีกคนดังขึ้น“ได้ค่ะ”ลูกค้าเริ่มต่อแถวมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยมีหลินซูอวี้สลับมารับหน้าที่ทอดไก่ เหอจื้อเหวินยืนย่างหมู หลิวซิงกับเสี่ยวเป่ายังคอยเชิญชวนลูกค้าและเก็บภาชนะที่ใช้ชิม ส่วนซินเยว่ช่วยหยิบถุงกระดาษและห่ออาหารส่งให้ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระบบส่วนเด็กวัยรุ่นคนนั้นก็เริ่มขยับเข้ามาใกล้รถเข็นทีละน้อย ดวงตาของเขาไม่ได้มองอาหารเลย แต่กลับมองไปยังถังน้ำสะอาดที่วางอยู่มุมรถเข็น... มองกล่องใส่วัตถุดิบ... รวมถึงกล่องเก็บเงิน เพียงเสี้ยววินาทีเดียว หลิงซีก็จับจังหวะสายตาของอีกฝ่ายได้‘กำลังหาจุดลงมือ.

หลังสิ้นเสียงของเหอจื้อเหวิน บรรยากาศภายในบ้านก็เงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงช้อนกระทบถ้วยโจ๊กเบา ๆ เท่านั้นที่ดังเป็นระยะ หลิงซีก้มมองเพจเจอร์อีกครั้ง[เวลาคงเหลือก่อนเหตุการณ์ลักพาตัว:  7 ชั่วโมง 55 นาที]เวลาที่เหลือจะว่ามากก็ไม่ได้จะว่าน้อยก็ไม่ได้อีกเหมือนกัน แต่หากลงมือไม่ทันทุกอย่างอาจเกิดการผลิกผันเอาได้“พ่อคะ” หลิงซีเงยหน้าขึ้นจากถ้วยโจ๊ก “หนูรู้ว่าพ่อใจร้อนอยากจะไปดูที่นั่นก่อน”“ใช่!” เหอจื้อเหวินยอมรับตามตรง“แต่หนูว่ายังไม่ควรไปค่ะ”“ทำไมล่ะ” ผู้เป็นพ่อถามต่ออย่างกังขา“เพราะถ้าไปที่นั่นตั้งแต่ตอนนี้ มันจะสะดุดตาเกินไป” เด็กสาวพูดอย่างใจเย็น “อีกอย่างเหตุการณ์เกิดช่วงบ่าย คนร้ายเองก็น่าจะเลือกเวลาที่คนเริ่มบางตา”หลิวซิงพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเธอเช่นกัน“จริงครับ ช่วงเที่ยงถึงบ่าย อากาศร้อน คนแถวนั้นจะกลับบ้านกันเยอะ หากเราไปตั้งแต่ตอนนี้อาจจะเป็นที่สงสัย เอาได้”เหอจื้อเหวินนิ่งคิด ก่อนจะพยักหน้ารับ อดีตนักเรียนตำรวจอย่างเขาเข้าใจดีว่า การเฝ้าระวังไม่ใช่การพุ่งเข