All Chapters of 18 อีกครั้ง : Chapter 31 - Chapter 40

ผลของการติดแผ่นประกาศรับสมัครงานหน้าร้านนั้นมาเร็วกว่าที่หลิงซีคาดคิดเอาไว้มาก... เพียงช่วงสายของวันถัดมา ในจังหวะที่ร้านเพิ่งผ่านพ้นช่วงชุลมุนของลูกค้ามื้อเช้าไปได้ไม่นาน ก็เริ่มมีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งผลักประตูกระจกเข้ามาสอบถามรายละเอียด พอเข้าสู่ช่วงบ่ายก็มีหญิงสาวอีกสองคนแวะเวียนเข้ามา และเมื่อถึงช่วงเย็น จำนวนคนที่เดินเข้ามาติดต่อก็เพิ่มขึ้นเป็นห้าคนซึ่งผู้สมัครส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนที่พักอาศัยอยู่ในละแวกใกล้เคียง บ้างเคยมีประสบการณ์ช่วยงานในร้านอาหาร บ้างเพิ่งย้ายตามสามีเข้ามาหางานทำในเมืองสือเจียจวง และกำลังมองหางานประจำที่เดินทางสะดวกโดยไม่ต้องนั่งรถเมล์ไปไกล หลินซูอวี้ซึ่งเมื่อคืนก่อนยังพะวักพะวงกลัวว่าจะไม่มีใครสนใจ กลับกลายเป็นคนที่นั่งสัมภาษณ์อย่างละเอียดถี่ถ้วนที่สุด ตั้งแต่เคยผ่านงานอะไรมาบ้าง บ้านพักอยู่ไกลแค่ไหน ถนัดงานครัวหรือไม่ ไปจนถึงความพร้อมเรื่องเวลาเปิดปิดร้านในแต่ละวันโดยที่เรื่องนี้หลิงซีไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายการตัดสินใจของผู้เป็นแม่ เธอเพียงนั่งฟังอยู่ด้านข้าง คอยจดบันทึกประวัติและข้อสังเกตของผู้สมัครแต่ละคนลงในสมุดอย่างเงียบ ๆ เพราะการรับคนแป

เสียงโวยวายของหลิวซิงในวันนั้นจบลงด้วยการที่เผิงไห่ถูกไล่เตะรอบเวทีมวยไปสองรอบเต็ม ๆ ส่วนคนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนาของกลุ่มเพื่อนของเด็กหนุ่มกลับไม่ระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย เพราะทันทีที่ก้าวขึ้นสู่เบาะฝึกจริง หลิงซีก็ไม่มีสมาธิหลงเหลือไปสนใจสิ่งอื่นใดรอบตัวอีกแล้วและเมื่อวันแรกผ่านพ้นไป เธอก็ได้ประจักษ์แก่ใจกับคำว่า ‘ฝึกฝนอย่างจริงจัง’ เพราะมันดูแตกต่างจากตอนที่หลิวซิงเคยสอนเธออย่างไม่มีแบบแผนมากเพียงใดถึงแม้ว่าสวี่เหยียนอวิ๋นจะไม่ได้รีบร้อนสอนท่วงท่าต่อสู้หวือหวาให้เธอเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะในช่วงแรกเขาให้เธอฝึกเพียงพื้นฐานล้วน ๆ ทั้งการจัดระเบียบการทรงตัว จังหวะการสืบเท้า การยกแขนตั้งการ์ดป้องกันจุดตาย การเบี่ยงตัวหลบออกจากแนววิถีโจมตี ตลอดจนทบทวนท่าปลดล็อกข้อมือยามถูกจับกุมที่หลิวซิงเคยสอนไว้แต่ทว่าคราวนี้รายละเอียดทุกอย่างกลับทวีความเข้มงวดและแม่นยำขึ้นหลายเท่าตัว ตั้งแต่มุมองศาของปลายเท้า ระยะห่างระหว่างหัวเข่า ไปจนถึงจังหวะการถ่ายเทน้ำหนักเพื่อไม่ให้จุดศูนย์ถ่วงเสียหลัก ซึ่งการกระทำเหล่านี้ก็ได้ส่งผลลัพธ์ที่ตามมาก็คือ เช้าวันรุ่งขึ้นเหอหลิงซีแทบจะไม่อยากลุกข

“ไปกันได้แล้ว”น้ำเสียงเด็ดขาดและทรงอำนาจของหม่าจิ้งหยวนดึงสมาธิของคนทั้งสองกลับสู่โลกความเป็นจริงในทันที ก่อนชายชราจะหันไปสั่งหลิงซีด้วยสีหน้าจริงจัง “เอาของกินเข้าไปวางไว้ในห้องพักอาจารย์ก่อน ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามานั่งกิน”“ค่ะอาจารย์”ผู้เป็นลูกศิษย์ขานรับอย่างว่าง่าย เธอรีบประคองซาลาเปานึ่งร้อน ๆ ในมือกลับเข้าไปวางรวมกับถุงอาหารบนโต๊ะทำงาน สวี่เหยียนอวิ๋นเห็นดังนั้นก็สาวเท้าก้าวยาว ๆ ตามเข้าไปช่วยจัดวางถุงกระดาษและกระบอกน้ำร้อนทั้งหมดให้เข้าที่อย่างเป็นระเบียบ โดยไม่เอ่ยปากซักถามถึงรายละเอียดหรือลักษณะของคดีแม้แต่คำเดียวหม่าจิ้งหยวนยืนกอดอกลอบสังเกตทุกอากัปกิริยาของชายหนุ่มรุ่นลูกอยู่อย่างเงียบเชียบ โดยเนื้อแท้แล้ว เขาไม่ใช่คนประเภทชอบเข้ามาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคนหนุ่มสาว ทว่าในเมื่อหนุ่มน้อยตระกูลสวี่แสดงท่าทีห่วงใยศิษย์เอกของตัวเองอย่างเปิดเผยและชัดเจนปานนี้ ในฐานะครูบาอาจารย์ที่คอยเฝ้าฟูมฟักและมองดูพัฒนาการของหลิงซีมาตลอดหลายเดือน เขาย่อมอดไม่ได้ที่จะประเมินดูว่า สวี่เหยียนอวิ๋นคนนี้มีเนื้อแท้เป็นอย่างไรอย่างน้อยที่สุด เท่าที่ป

ขณะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังเร่งติดตามข้อมูลเพื่อระบุตัวบุคคล บรรยากาศภายในห้องชันสูตรของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์เหอเป่ยกลับหนักอึ้งขึ้นทุกขณะหม่าจิ้งหยวนยืนอยู่ข้างเตียงสเตนเลส ดวงตาหลังกรอบแว่นโลหะกวาดมองร่างเล็กเบื้องหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ หลังจากทำความสะอาดคราบสกปรกบนร่างกายและถอดเสื้อผ้าของผู้เสียชีวิตออกทีละชิ้นอย่างระมัดระวัง ร่องรอยหลายอย่างซึ่งก่อนหน้านี้ถูกบดบังเอาไว้ก็เริ่มปรากฏชัดเจนขึ้นทีละน้อยและยิ่งเห็นมากเท่าไร สีหน้าของคนในห้องก็ยิ่งเคร่งเครียดขึ้นเท่านั้น หลิงซีเม้มริมฝีปากแน่น เพราะตามแขน ต้นขา แผ่นหลัง และลำตัวของเด็กปรากฏรอยฟกช้ำหลายตำแหน่ง บางแห่งมีขนาดเล็ก บางแห่งกินพื้นที่กว้าง สีและลักษณะของรอยแตกต่างกันออกไปจนยากจะเชื่อว่าทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาเดียวกันอีกทั้งบริเวณข้อมือทั้งสองข้างยังพบรอยกดรัดเป็นแนวรอบข้อมือ ผิวหนังบางตำแหน่งมีรอยถลอกประกอบอยู่ด้วย เหอหลิงซีจ้องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง“อาจารย์คะ รอยตรงข้อมือ...”“ถ่ายภาพก่อน”หม่าจิ้งหยวนเอ่ยขัดโดยไม่เงยหน้า “อย่าเพิ่งแตะต้อง”“ค่

ช่วงบ่ายของเดียวกัน ภายในห้องประชุมเล็กของกองตำรวจสืบสวนเมืองสือเจียจวง แฟ้มคดีเฉินเจียหมิงหลายเล่มถูกวางเรียงกระจายอยู่เต็มโต๊ะ... นับตั้งแต่ยืนยันได้ว่าศพเด็กชายที่พบในโกดังร้างคือเฉินเจียหมิง ทิศทางของคดีก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเดิมที่เจ้าหน้าที่เพียงต้องตรวจสอบการเสียชีวิตของเด็กไม่ทราบชื่อ บัดนี้เหตุการณ์ทั้งหมดได้เชื่อมโยงเข้ากับการหายตัวไปของทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลเฉินอย่างชัดเจนด้วยเหตุนี้ เมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา โจวอี้เฉินจึงสั่งให้เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานกลับไปตรวจโกดังร้างแห่งนั้นอีกครั้ง แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การตรวจสถานที่เกิดเหตุครั้งแรก เพราะตั้งแต่วันที่พบศพ เจ้าหน้าที่ท้องที่ได้ปิดพื้นที่ ถ่ายภาพ บันทึกตำแหน่งร่าง ตรวจหาร่องรอยโดยรอบ และเก็บวัตถุพยานที่เห็นว่ามีความเกี่ยวข้องกับผู้เสียชีวิตไปชุดหนึ่งแล้ว ก่อนอนุญาตให้เคลื่อนย้ายร่างส่งมายังภาควิชานิติเวชศาสตร์ของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์เหอเป่ยแต่ในเวลานั้นไม่มีใครรู้ว่าเด็กชายเป็นใคร ไม่รู้ว่าเขาหายตัวมาจากที่ใด และยิ่งไม่รู้ว่าโกดังแห่งนั้นเป็นสถานที่เสียชีวิต สถานที่ควบคุมตัว หรือเป็นเพีย