All Chapters of เมียบำเรอแค้นของซาตาน: Chapter 31 - Chapter 40

คำพูดของปรางค์เหมือนมีดแหลมคมที่กรีดลงบนหัวใจของเมธัส เขาเจ็บจนพูดไม่ออก แต่เมื่อหันไปเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันบนมุมปากของนักรบ ความหึงหวงและไฟริษยาก็ทำให้สติของเขาขาดผึง“แล้วแกคิดว่าไอ้นักรบมันดีกว่าฉันตรงไหน!” เมธัสตะโกนลั่น ชี้หน้าด่านักรบอย่างเหลืออด“แกคิดว่ามันรักแกอย่างนั้นเหรอปรางค์! แกคิดว่าผู้ชายบ้างาน เย็นชาอย่างมัน จู่ๆ จะควักเงินสิบล้านมาซื้อผู้หญิงแปลกหน้าไปเลี้ยงดูปูเสื่อเพราะความรักงั้นสิ.. . แกมันโง่! โง่ที่โดนมันหลอกใช้!” ปรางค์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความรู้สึกชาวาบแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง เมธัสแสยะยิ้มสมเพช ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางวง“มันไม่ได้รักแกหรอกปรางค์! แต่มันรู้ว่าฉันรักแก มันถึงได้ชิงตัวแกไป... มันก็แค่ต้องการเอาแกไปเป็นเครื่องมือเพื่อ ‘แก้แค้น’ฉัน เรื่องที่ฉันเคยแย่งอารยาคนรักของมันไปเมื่อหลายปีก่อนต่างหาก! แกมันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่มันใช้ระบายความแค้นเท่านั้นแหละ!”ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมพื้นที่ทันทีที่เมธัสพูดจบ มีเพียงเสียงสายลมที่พัดยอดหญ้าไหวปรางค์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน คำพูดของเมธัสเป็นการยืนยันข้อสงสัยทั้งหมดที่เธอปะติดปะต่อได้จากคำบอกเล่า

“ดิ้นสิ ดิ้นให้แรงกว่านี้!” เขาตวาดชิดใบหน้า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้ม“ยิ่งเธอดิ้น ฉันก็ยิ่งชอบ! เธอคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ปฏิเสธฉันหรือไงปรางค์ หนี้สิบล้านน่ะ เธอต้องใช้มันด้วยร่างกายของเธอทุกวันทุกคืน!”เขาบดขยี้ริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มอย่างป่าเถื่อน ไม่มีความอ่อนโยน หรือความทะนุถนอมเหมือนในคืนก่อนหน้านี้ มีเพียงความโกรธเกรี้ยวและความต้องการที่จะเอาชนะ เขาขบเม้มริมฝีปากบางจนห้อเลือด บังคับให้เธอเปิดทางรับเรียวลิ้นร้อนที่แทรกสอดเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างตะกละตะกลามปรางค์หลับตาแน่น หยาดน้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอไม่ตอบสนอง ไม่ขัดขืน และไม่ส่งเสียงร้องประท้วงใดๆ หญิงสาวเลือกที่จะสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาปกป้องหัวใจ ปล่อยให้ร่างกายทอดทิ้งความรู้สึก ทำตัวเป็นเพียงตุ๊กตาไร้ชีวิตให้เขาตักตวงความสุขไปตามอำเภอใจการกระทำที่นิ่งเฉยราวกับท่อนไม้ของเธอ ทำให้นักรบชะงักงัน เขาผละริมฝีปากออก หอบหายใจแรง ทอดสายตามองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและดวงตาที่ปิดสนิท“ทำไมไม่ดิ้นต่อล่ะ...” เขาถามเสียงพร่า“ก็คุณบอกเองไม่ใช่หรือคะ ว่าฉันเป็นแค่เครื่องมือ” ปรางค์ลืมตาขึ้นมองเขา แวว

นักรบวางช้อนลงบนโต๊ะเสียงดัง เขากินอะไรไม่ลงอีกต่อไป ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง“กินเสร็จแล้วก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่ทะมัดทะแมงหน่อย วันนี้เธอต้องออกไปที่ฟาร์มกับฉัน”ปรางค์ไม่ได้ถามเหตุผล เธอเพียงแค่พยักหน้ารับแล้วทำตามคำสั่ง แสงแดดช่วงสายเริ่มทวีความร้อนแรงขึ้นเล็กน้อย รถกระบะโฟร์วีลแล่นเข้ามาจอดที่บริเวณคอกวัวนมขนาดใหญ่ท้ายฟาร์มเสียงร้องของวัวและเสียงพูดคุยของคนงานดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ กลิ่นหญ้าแห้งและกลิ่นมูลสัตว์ลอยปะปนกันในอากาศ มันเป็นโลกอีกใบที่ปรางค์ไม่เคยสัมผัสมาก่อน นักรบเปิดประตูรถก้าวลงไป ก่อนจะหันมารอเด็กสาวที่ก้าวตามลงมาเงียบๆ เขาสวมหมวกปีกกว้างและแว่นกันแดดดูน่าเกรงขามในสายตาของคนงาน“นายครับ หมอกำลังตรวจเช็กอาการแม่วัวที่เพิ่งออกลูกเมื่อวานอยู่ครับ”หัวหน้าคนงานวิ่งเข้ามารายงาน พร้อมกับลอบมองหญิงสาวแปลกหน้าที่ยืนอยู่ข้างหลังเจ้านายด้วยความประหลาดใจ“อืม เดี๋ยวฉันเข้าไปดูเอง” นักรบพยักหน้ารับ ก่อนจะหันมาทางปรางค์“เดินตามฉันมา ระวังพื้นมันแฉะ”ปรางค์เดินตามหลังแผ่นหลังกว้างเข้าไปในเขตคอกวัว เธอสอดสายตามองไปรอบๆ อย่างสนใจ แม้ในใจจะยังคงขุ่นมัว แต่ค

หญิงสาวลุกขึ้นจัดการธุระส่วนตัว อาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ทะมัดทะแมง วันนี้เธอเลือกที่จะอยู่ในห้อง ไม่ออกไปเดินเล่นหรือช่วยงานป้าพวงข้างล่าง เธอต้องการความเงียบเพื่อทบทวนเรื่องราววุ่นวายที่เกิดขึ้นในชีวิต การเป็นเครื่องมือแก้แค้นของนักรบ ทำให้เธอรู้สึกไร้ค่า แต่การที่เขาพยายามทำดีด้วย มันก็ทำให้เธอสับสนจนหาทางออกไม่เจอช่วงสายของวัน บรรยากาศภายในบ้านเงียบเชียบ ป้าพวงกับมะตูมออกไปตลาดเพื่อซื้อของสดมาเตรียมทำอาหารมื้อเย็น ทิ้งให้บ้านหลังใหญ่ตกอยู่ในความเงียบสงัดในขณะที่ปรางค์กำลังนั่งเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอน เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์ที่ไม่ได้คุ้นหูก็ดังแว่วเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน หญิงสาวไม่ได้ชะโงกหน้าออกไปดู เธอคิดว่าเป็นเพียงรถส่งของหรือคนงานในฟาร์มที่เข้ามาหาป้าพวงแต่ทว่า... เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบกับพื้นไม้กระดาน ดังเป็นจังหวะเชื่องช้าแต่จังหวะการเดินดูมั่นคง และดูเหมือนว่า กำลังขึ้นบันไดมายังชั้นสอง ทำให้ปรางค์ต้องขมวดคิ้ว ร่างบางผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความระแวดระวัง เสียงฝีเท้านั้นมาหยุดลงที่หน้าประตูห้องนอนของเธอ ปรางค์กลั้นหายใจ มือเล็กกำเข้าหากันแน่น เ

หญิงสาวยืนมองผู้ชายที่หลับใหลไม่ได้สติอยู่ตรงหน้า น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ร่วงเผาะลงมากระทบหลังมือ เธอเอื้อมมือไปสัมผัสโครงหน้าคมคายของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความผูกพันที่เธอเองก็เพิ่งจะตระหนักได้ในวินาทีนี้“ปรางค์ขอโทษนะคะ...” เธอสะอื้นไห้เสียงแผ่ว“ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ แต่ปรางค์ทนเป็นเครื่องมือของคุณต่อไปไม่ได้แล้ว... ขอบคุณสำหรับความอ่อนโยนที่คุณเคยมีให้ ลาก่อนนะคะ” ปรางค์ปาดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างลวกๆ เธอไม่มีเวลามานั่งเสียใจ นาฬิกาบอกเวลาห้าทุ่มครึ่งแล้ว เธอมีเวลาอีกไม่มากก่อนที่เมธัสจะมารอที่จุดนัดพบ หญิงสาวรีบหมุนตัววิ่งขึ้นไปบนห้องนอน คว้ากระเป๋าเดินทางใบเล็กและเสื้อคลุมที่เตรียมไว้ กวาดตามองห้องที่เคยเป็นกรงขังของเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบความมืดมิดของยามค่ำคืนโอบกอดร่างบางที่กำลังแอบย่องออกจากตัวบ้าน ปรางค์ลัดเลาะไปตามแนวต้นไม้ที่ปลูกบังสายตา มุ่งหน้าสู่ริมรั้วด้านหลังฟาร์มตามที่เขียนไว้ในจดหมาย ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและเสียงหัวใจที่เต้นรัว เมื่อเข้าใกล้บริเวณรั้ว แสงไฟหน้ารถที่ถูกหรี่จนสลัวก็สาดกระทบ