All Chapters of เมียบำเรอแค้นของซาตาน: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงดนตรีแจ๊สจังหวะเนิบนาบดังคลอเบาๆ ภายในห้องวีไอพีสุดหรูของคลับส่วนตัวย่านทองหล่อ แสงไฟสลัวทอดตัวลงบนโต๊ะกระจกใสที่มีขวดเหล้าราคาแพงตั้งอยู่ บรรยากาศภายในห้องนี้ถูกตัดขาดจากความวุ่นวายและเสียงอึกทึกของโลกภายนอกอย่างเป็นส่วนตัวบนโซฟาหนังตัวใหญ่มีร่างของผู้ชายสามคนนั่งอยู่ ท่ามกลางความเงียบที่แทรกซึมผ่านบทสนทนาเป็นระยะ พวกเขาไม่ได้พร่ำพูดกันตลอดเวลา แต่เป็นความเงียบที่ต่างฝ่ายต่างรู้ใจกัน‘ผู้กองเหมราช’ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกด้วยความอึดอัด มือหนาคลายปมเนกไทที่ผูกแน่นมาตลอดทั้งวันทิ้งไปบนพนักวางแขน เขาคว้าแก้วทรงเตี้ยที่มีของเหลวสีอำพันขึ้นมากระดกทีเดียวจนหมด ความร้อนแรงของแอลกอฮอล์ที่บาดลึกลงไปในลำคอไม่ได้ช่วยให้ความหงุดหงิดที่สุมอยู่ในอกลดน้อยลงเลย“เวรเอ๊ย...” เหมราชสบถออกมาเบาๆ ขณะกระแทกแก้วลงบนโต๊ะ“ตามสืบมาตั้งหลายเดือน พอจะได้หลักฐานมัดตัวพวกมัน สายสืบของฉันก็ดันมาถูกเก็บไป เสียก่อน ไอ้พวกเครือข่ายบ่อนพนันพวกนี้มันเส้นสายลึกกว่าที่คิด”“ใจเย็นน่าไอ้เหม...” เสียงทุ้มห้าวของ ‘ธิตชล’ ดังขึ้น ชายหนุ่มเจ้าของปางไม้จากแดนเหนือเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย ในมือของเขามีแก้ว

“แม่ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ หายใจลึกๆ แล้วค่อยๆ เล่าให้ปรางค์ฟัง ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมแม่ถึงพูดแบบนี้ แล้วลุงสันติไปไหนคะ” ปรางค์ลูบแผ่นหลังที่สั่นสะท้านของมารดา พยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองให้เป็นปกติที่สุด แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกถึงลางร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามาวาสนาผละออกจากอ้อมกอดบุตรสาว มือที่สั่นเทายื่นกระดาษที่ยับยู่ยี่ในมือส่งให้ปรางค์หญิงสาวรับมาคลี่ดู มันไม่ใช่จดหมายธรรมดา แต่เป็น ‘หนังสือทวงหนี้’ ที่มีตราประทับของบริษัทเงินกู้นอกระบบแห่งหนึ่ง ตัวเลขที่ระบุไว้ในช่องจำนวนเงินที่ต้องชำระ ทำเอาดวงตากลมโตเบิกกว้าง ลมหายใจติดขัดราวกับถูกใครใช้ไม้กระบองฟาดเข้าที่กลางแสกหน้าสิบล้านบาท!“สิบล้าน!... เงินตั้งสิบล้าน! มันหมายความว่ายังไงคะแม่ ลุงสันติไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน แล้วเอาไปทำอะไร!” เธอเงยหน้าจากกระดาษในมือด้วยใบหน้าซีดเผือด ความโกรธและโมโหตีรวนกันจนจุกอก“เขา... เขาหลอกแม่” วาสนาสะอื้นไห้จนตัวโยน ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองอย่างอดสู“เมื่อสามเดือนก่อน สันติเขามาอ้อนวอนขอโฉนดที่ดินบ้านเรากับสวนส้มของคุณตา เขาบอกว่าจะเอาไปค้ำประกันเงินกู้ เพื่อเอามาลงทุนทำผลไม้ส่งออกไปจีน เขาบอกว

“แม่กำลังเก็บของสำคัญของคุณตาคุณยาย... พรุ่งนี้พวกมันจะมายึดบ้านแล้ว เราคงต้องย้ายออกไปเช่าห้องเล็กๆ อยู่กันไปก่อน” คำพูดของมารดาเต็มไปด้วยความยอมจำนน หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเจ็บปวดที่เห็นบ้านซึ่งเปรียบเสมือนลมหายใจของครอบครัวกำลังจะถูกพรากไป“ปรางค์ไปกู้เงินธนาคารดีไหมคะ หรือเราลองเอาที่ดินส่วนอื่นไปจำนอง...”“ไม่มีธนาคารไหนปล่อยกู้ให้เด็กนักศึกษาที่ไม่มีรายได้ประจำหรอกลูก” วาสนาตัดบทเสียงเรียบ “แล้วที่ดินทุกตารางนิ้ว สันติมันก็เอาไปรวมในสัญญาจำนองหมดแล้ว เราไม่เหลืออะไรแล้วปรางค์... ไม่เหลืออะไรเลยจริงๆ” วาสนาปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง นางเอื้อมมือไปจับแขนลูกสาว บีบแน่นจนข้าวหอมรู้สึกเจ็บ“ปรางค์... ลูกช่วยแม่ไม่ได้จริงๆ หรือ ถือว่าแม่กราบขอร้องล่ะนะลูก แต่งงานกับคุณเมธัสเถอะนะ แค่ลูกตกลง หนี้สิบล้านก็จะหายวับไป บ้านและสวนส้มก็จะยังเป็นของเรา ลูกไม่ต้องลำบากไปทำงานงกๆ อีกต่อไปแล้ว คุณเมธัสเขารวยล้นฟ้า เขาเลี้ยงดูลูกให้สุขสบายได้”“ความสุขสบายที่แลกมากับการตกนรกทั้งเป็นน่ะเหรอคะแม่!” ปรางค์สะบัดแขนออกอย่างหมดความอดทน น้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจไหลทะลัก“แม่รู้ทั้งรู้ว่าผู้ชายคนน

บทที่ 7 เทวาหรือซาตานกันแน่ที่เข้ามา“ขอบ... ขอบคุณ...” ปรางค์พึมพำเสียงเบา พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่โลกทั้งใบกลับหมุนคว้างจนขาทั้งสองข้างพับลง นักรบก้าวเข้าไปประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกนั้นไว้ได้ทันท่วงที กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งผสมกับกลิ่นแชมพูอ่อนๆ จากเรือนผมของเธอทำเอาชายหนุ่มถึงกับต้องกลั้นหายใจ ร่างนุ่มนิ่มที่บดเบียดแนบชิดกับแผงอกปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ให้ตื่นขึ้น“ดื่มจนยืนไม่อยู่แบบนี้ อยากจะถูกไอ้พวกนั้นหิ้วไปปู้ยี้ปู้ยำนักหรือไง” เขาเอ็ดเสียงดุ“เรื่องของฉัน... ปล่อย...” ปรางค์พยายามผลักไสแผงอกกว้าง แต่เรี่ยวแรงที่มีกลับเบาหวิวราวกับปุยนุ่นสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่น้อยนิดเริ่มดับวูบลง หญิงสาวทิ้งศีรษะซบลงกับลาดไหล่แกร่งอย่างหมดสภาพ ปล่อยให้น้ำตาไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขานักรบถอนหายใจยาว เขามองดูร่างที่หมดสติในอ้อมแขนอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจช้อนร่างบอบบางขึ้นอุ้ม แล้วพาก้าวเดินออกจากผับที่อึกทึก ตรงไปยังโรงแรมหรูที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากบริเวณนั้นแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดกระทบเปลือกตาที่ปิดสนิท ปรางค์ค่อยๆ ขยับตัว ความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะและอาการคลื่นไส้ต

แสงสลัวจากภายนอกสาดส่องเข้ามายังภายในห้องพักสุดหรูของโรงแรมใจกลางเมือง ความเงียบงันโรยตัวปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ ปรางค์นั่งกอดเข่าอยู่บนปลายเตียงกว้าง เสื้อผ้านักศึกษาที่สวมใส่มาตั้งแต่เมื่อวานยับย่นและหลุดลุ่ย หญิงสาวไม่ได้หลับเลยตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา ดวงตาที่บวมช้ำจดจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมายที่มุมหนึ่งของห้อง ชายหนุ่มแปลกหน้าที่เพิ่งยื่นข้อเสนอขอซื้อชีวิตเธอด้วยเงินสิบล้าน กำลังยืนหันหลังคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเด็ดขาด เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มตัวเดิมที่ติดกระดุมเรียบร้อยแล้ว ท่วงท่าของเขาดูน่าเกรงขามและเต็มไปด้วยอำนาจจนปรางค์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่น“เตรียมเงินสดสิบล้านไว้ให้ผมในห้องวีไอพี ผมกำลังจะเข้าไปรับเดี๋ยวนี้”ชายหนุ่มกดวางสาย ก่อนจะหันกลับมามองเด็กสาวที่นั่งตัวหดลีบอยู่บนเตียง นัยน์ตาสีเข้มดุดันกวาดมองสภาพที่ดูไม่ได้ของเธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะเอ่ยปากสั่งเสียงห้วน“ไปล้างหน้าล้างตาซะ ธนาคารเปิดแล้ว เราจะไปเอาเงินของเธอ”ปรางค์เม้มริมฝีปากแน่นจนรู้สึกเจ็บ เธอพยุงร่างกายที่ปวดเมื่อยลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า เดิ