All Chapters of เมียบำเรอแค้นของซาตาน: Chapter 21 - Chapter 30

“โอ๊ย... เรื่องมันเก่าแล้วค่ะคุณปรางค์ ป้าก็ไม่อยากจะรื้อฟื้น” ป้าพวงทำท่าอึกอัก“เอาเป็นว่าผู้หญิงคนนั้นเขาทิ้งคุณรบไปแต่งงานกับคนรวยกว่าน่ะค่ะ คุณรบแกเสียใจมาก หลังจากนั้นแกก็เปลี่ยนเป็นคนละคน บ้างาน ไม่ยอมเปิดใจให้ใครอีกเลย... จนกระทั่งพาคุณปรางค์เข้ามานี่แหละค่ะ”คำบอกเล่าของป้าพวง เหมือนกุญแจที่ไขข้อข้องใจบางอย่างในหัวของปรางค์ ผู้หญิงที่ทิ้งเขาไปแต่งงานกับคนรวยกว่า... หรือว่าจะเป็น...‘เมธัส... ที่เป็นคนแย่งอารยาไปจากเขา’ คำพูดของนักรบในคืนแรกที่เจอกันดังก้องขึ้นมาในความทรงจำ ปรางค์เบิกตากว้าง ความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเงินสิบล้านและข้อเสนอสีเทาเริ่มกระจ่างชัดเจนขึ้น เขาไม่ได้ซื้อเธอเพราะความพิศวาส หรือความใจบุญ แต่เขาซื้อเธอมาเพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการ ‘แก้แค้น’ เมธัส! ความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ มันชาหนึบไปทั้งหัวใจปรางค์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง มือเล็กกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ เธอโง่เองที่หลงคิดว่าผู้ชายคนนี้อาจจะมีเศษเสี้ยวของความเมตตาซ่อนอยู่ ที่แท้เขาก็แค่ซาตานร้ายที่หลอกใช้เธอเป็นหมากกระดานสำคัญในการบดขยี้ศัตรูหัวใจเท่านั้น!“คุณปรางค์เป็นอะไรหรื

“ฉันจะให้มะตูมยกข้าวปลาอาหารขึ้นมาให้เธอบนนี้” นักรบพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “โซ่นี่มันยาวพอที่เธอจะเดินไปเข้าห้องน้ำ หรือเดินไปที่ระเบียงได้สบายๆ.. . อยู่แต่ในห้องนี้ล่ะ อย่าพยายามไขกุญแจ หรือทำร้ายตัวเองเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะล่ามเธอให้สั้นกว่านี้” พูดจบ ชายหนุ่มก็รีบหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่อยากทนมองสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและตัดพ้อของเธออีกต่อไป เสียงปิดประตูดังปัง! ทิ้งให้ปรางค์ถูกจองจำอยู่กับความมืดมิดในจิตใจเพียงลำพังทันทีที่เสียงฝีเท้าของเขาห่างออกไป ปรางค์ก็ทรุดตัวลงนอนคว่ำหน้าร้องไห้กับหมอน ปล่อยเสียงสะอื้นออกมาอย่างสุดจะกลั้น มือเล็กพยายามดึงรั้งสายโซ่ที่ข้อเท้าหวังจะให้มันหลุดออก แต่แม่กุญแจทองเหลืองนั้นแน่นหนาเกินกว่าที่แรงผู้หญิงจะทำลายได้ โลหะเย็นเฉียบที่สัมผัสผิวหนังตอกย้ำให้รู้ว่า ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเธอได้ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในห้องที่ถูกปิดตาย ปรางค์ร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้ง ดวงตากลมโตบวมเป่งและแดงช้ำ หญิงสาวพยุงร่างที่อ่อนล้าลุกขึ้นนั่ง พิงหลังกับหัวเตียง เสียงโซ่เหล็กที่ครูดไปกับ

ปรางค์พยายามปัดป้องและเบี่ยงตัวหลบ แต่ก็สู้พละกำลังของเขาไม่ได้ ท้ายที่สุด ร่างเปลือยเปล่าของเธอก็ปรากฏสู่สายตาเขาอีกครั้ง หญิงสาวยกแขนขึ้นปิดบังหน้าอกด้วยความอับอาย ใบหน้าร้อนผ่าว แต่ทว่า... แววตาของนักรบในตอนนี้ไม่ได้มีความหื่นกระหาย หรือความปรารถนาในเชิงกามารมณ์เจือปนอยู่เลย เขามองเธอด้วยสายตาที่สงบนิ่งและแฝงไปด้วยความห่วงใย ชายหนุ่มประคองร่างของเธอให้ลงไปแช่ในอ่างน้ำอุ่นอย่างระมัดระวังความอบอุ่นของน้ำที่โอบล้อมรอบกาย ช่วยคลายความตึงเครียดของกล้ามเนื้อที่ปวดร้าวมาตลอดทั้งวัน ปรางค์เผลอถอนหายใจออกมาเบาๆ พิงศีรษะกับขอบอ่าง นักรบดึงเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งลงข้างอ่างอาบน้ำ เขาหยิบฟองน้ำนุ่มๆ ชุบครีมอาบน้ำ แล้วเริ่มถูไถไปตามท่อนแขนเรียวและลาดไหล่เนียนของเด็กสาวอย่างเบามือที่สุด สัมผัสของเขาอ่อนโยนและทะนุถนอมราวกับกำลังทำความสะอาดเครื่องแก้วราคาแพงที่เปราะบาง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องน้ำ มีเพียงเสียงน้ำกระเพื่อมและเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ ปรางค์หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความสับสนไหลรินปะปนไปกับหยดน้ำบนใบหน้า ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้... ทำไมเขาถึงไม่ใจร้ายให้ถึงที่สุดไปเลย ความอ่อน

“อ้าว ตื่นแล้วหรือคะคุณปรางค์” ป้าพวงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม“ค่ะป้าพวง... เอ่อ คุณรบยังไม่กลับเข้ามาหรือคะ” ปรางค์ถามเสียงแผ่ว พยายามเก็บซ่อนความประหม่า “ยังเลยค่ะ เห็นคนงานมาบอกว่ามีวัวป่วยที่คอกท้ายฟาร์ม คุณรบเลยต้องอยู่ดูอาการกับหมอ น่าจะกลับเข้ามาทานมื้อเที่ยงทีเดียวเลยค่ะ คุณปรางค์หิวหรือยังคะ ป้าจะได้ตั้งโต๊ะให้ก่อน”“ไม่เป็นไรค่ะ ปรางค์ยังไม่ค่อยหิว รอทานพร้อม... พร้อมเขาก็ได้ค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธอย่างเกรงใจ เธอเดินเข้าไปช่วยมะตูมจัดแจกันดอกไม้เพื่อฆ่าเวลา เวลาผ่านไปจนใกล้เที่ยง เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ที่ไม่ได้คุ้นหูก็ดังแว่วเข้ามา ปรางค์ชะโงกหน้ามองผ่านหน้าต่างกระจก รถสปอร์ตยุโรปสีแดงเพลิงคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าบันไดบ้านอย่างถือวิสาสะ มันไม่ใช่รถกระบะของนักรบแน่ๆประตูรถเปิดออก ปรากฏร่างของสตรีสาวสวยในชุดเดรสรัดรูปสีแดงสดที่เน้นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างชัดเจน สวมแว่นกันแดดแบรนด์เนมและรองเท้าส้นสูงปรี๊ด ท่วงท่าการเดินของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่งราวกับนางพญาที่กำลังเดินตรวจตราอาณาจักรของตนเอง ป้าพวงที่เดินออกมาดูถึงกับถอนหายใจยาว สีหน้าบ่

มื้อเที่ยงก็จะหุงใหม่ เพราะเจ้านายเราชอบกินของสดใหม่ค่ะ... ถ้าคุณโรสไม่อิ่ม ก็ทนๆ กินกับข้าวเปล่าๆ ไปก่อนนะคะ” คำตอบของมะตูมทำเอานักรบและปรางค์ถึงกับต้องก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม ขบวนการต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญของบ้านนี้ทำงานกันเป็นทีมได้อย่างยอดเยี่ยม“กรี๊ด! พวกแกแกล้งฉันใช่ไหม!” โรสปรี๊ดแตก ลุกขึ้นยืนชี้หน้าทุกคน“รบดูสิคะ! คนใช้บ้านคุณมันรุมรังแกโรส!”“คุณจะอยู่รอทานมื้อเที่ยงด้วยกันจริงๆ หรือคะเนี่ย” ปรางค์แสร้งทำตาโต ทำหน้าซื่อตาใสถาม “ที่ถามไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ มะตูมจะได้หุงข้าวเผื่อถูก... อ้อ พี่มะตูมจ๊ะ หุงข้าวเผื่อแขกเพิ่มด้วยนะ แล้วไปถามป้าพวงให้หน่อยว่าในตู้มีเนื้อหรือเปล่า เห็นคุณนักรบบอกว่าอยากทานแกงกะหรี่เนื้อ”“อุ๊ย ไม่มีเนื้อเลยค่ะคุณปรางค์ เอาแกงไก่แทนไปก่อนได้ไหมคะ” มะตูมรับมุกทันที“ได้จ้ะ... แล้วคุณโรสล่ะคะ อยากทานอะไรเพิ่มไหมคะ ยำมะเขือยาว สาระแหน่โรยหน้าเยอะๆหรือว่าส้มตำปูปลาร้ารสนัวๆ จัดๆ ลาบหมูเผ็ดๆ ดีไหมคะ เมนูโปรดของคนแถวนี้เลยนะคะ” ปรางค์หันไปถามแขกด้วยรอยยิ้มการค้า“ฉันไม่กินของชั้นต่ำพวกนั้น! ฉันขอสเต๊กเนื้อที่หนึ่ง! ทำเป็นไหม!” โรสเชิดหน้าสั่ง“โอย ป้าพวงคนโบ