All Chapters of เมียบำเรอแค้นของซาตาน: Chapter 11 - Chapter 20

เงินจำนวนนี้... ปรางค์แลกมันมาด้วยชีวิตของปรางค์เองค่ะ” วาสนาชะงักไปชั่วขณะ สมองของคนเป็นแม่ประมวลผลคำพูดนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ความจริงอันโหดร้ายจะพุ่งเข้ากระแทกหัวใจ นางมองหน้าลูกสาวที่พยายามยืนหยัดอย่างเข้มแข็ง ทั้งที่ดวงตาเต็มไปด้วยความแตกร้าว“ปรางค์... ลูก... ลูกยอมขาย...” วาสนาพูดไม่ออก ก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม นางทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าโต๊ะกระจก เอามือปิดหน้าก้มลงสะอื้นไห้อย่างหนัก“โธ่ลูกแม่... แม่มันเลว แม่มันเป็นคนบาปหนาที่ปกป้องลูกไม่ได้ ท้ายที่สุดแม่ก็เป็นคนบีบคั้นให้ลูกต้องไปทำเรื่องแบบนั้น... แม่ขอโทษ... แม่ขอโทษจริงๆ ลูก”ปรางค์หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งหล่นลงมาอาบแก้ม เธอไม่ได้รู้สึกโกรธเกลียดมารดา แต่ความรู้สึกสูญเสียมันกัดกินจนเกินกว่าจะเอ่ยคำปลอบโยนใดๆ ออกมาได้ หญิงสาวย่อตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้ามารดา จับมือที่กำลังสั่นเทาของวาสนามากุมไว้แน่น“แม่ฟังปรางค์ดีๆ นะคะ” ปรางค์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง เด็ดขาดกว่าทุกครั้ง“ปรางค์มีชีวิตแค่ชีวิตเดียว และปรางค์ก็ใช้มันแลกเงินก้อนนี้มาแล้ว เพราะฉะนั้น แม่ต้องรักษามันให้ดีที่สุด อย่าให้ความ

เครื่องยนต์ดับลงสนิทเมื่อรถมาจอดเทียบที่หน้าบันไดบ้านไม้หลังใหญ่ ความเงียบสงัดที่เข้ามาแทนที่เสียงครางกระหึ่มของเครื่องยนต์ ทำให้คนที่หลับใหลมาตลอดทางเริ่มขยับตัว“ตื่นได้แล้วแม่คุณ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นข้างหู ทำเอาปรางค์สะดุ้งสุดตัว หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ความรู้สึกปวดเมื่อยลามไปทั่วแผ่นหลังและต้นคอจากการนั่งหลับในท่าเดิมมานานนับสิบชั่วโมง เธอหันไปมองคนขับที่ตอนนี้เปิดประตูรถก้าวลงไปยืนรออยู่ด้านนอกแล้ว“จะลงมาเอง หรือว่าต้องให้ฉันอุ้ม” เขาก้มหน้าลงมาถามผ่านช่องประตูที่เปิดอ้า แววตาของเขาไม่ได้มีความล้อเล่นเจือปนอยู่เลย ปรางค์รีบปลดเข็มขัดนิรภัยออกด้วยมือที่สั่นน้อยๆ เธอพาตัวเองก้าวลงจากรถ อากาศเย็นเยียบของช่วงเช้ามืดบนที่สูงปะทะเข้ากับผิวเนื้อจนต้องยกมือขึ้นลูบต้นแขน กลิ่นไอดินและน้ำค้างยามเช้าสูดดมแล้วชวนให้สดชื่น แต่สำหรับปรางค์ มันกลับเป็นกลิ่นอายของสถานที่แปลกใหม่ที่ทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและอึดอัด สายตากลมโตกวาดมองไปรอบบริเวณบ้านเบื้องหน้าเป็นบ้านปีกไม้สนสไตล์ล็อกโฮมขนาดใหญ่ โครงสร้างไม้ท่อนซุงสีน้ำตาลเข้มดูโอ่อ่าทว่ากลมกลืนไปกับธรรมชาติ รอบด้านเงีย

หญิงสาวก้มหน้าลงซบกับหัวเข่า น้ำตาแห่งความอัปยศที่พยายามกลั้นเอาไว้เอ่อรื้นขึ้นมาอีกครั้ง ผู้ชายคนนี้อันตรายและรับมือยากกว่าที่เธอคิด เขาไม่ได้ใช้กำลังบังคับขืนใจในทันที แต่เขากำลังใช้การกระทำและคำพูดรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของเธอ บีบให้เธอต้องยอมจำนนและตระหนักถึงสถานะของตัวเองในทุกวินาที เสียงสายน้ำจากฝักบัวที่ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องน้ำเปรียบเสมือนนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลัง ปรางค์รู้ดีว่าทันทีที่เขาอาบน้ำเสร็จและเดินออกมาจากห้องน้ำ การประวิงเวลาของเธอจะสิ้นสุดลงหนี้สิบล้านบาทที่แม่ของเธอนำไปใช้ไถ่บ้านคืนมา... กำลังจะถูกเรียกเก็บดอกเบี้ยในไม่ช้านี้แล้ว และดอกเบี้ยนั้น... เธอก็ต้องจ่ายมันด้วยร่างกายและลมหายใจของเธอเอง.เสียงลูกบิดประตูห้องน้ำที่ดังกริ๊กขึ้น ทำเอาปรางค์ที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวรีบหันหน้าหนีไปทางอื่นโดยอัตโนมัติ เมื่อร่างสูงใหญ่ของนักรบก้าวออกมา เขามีเพียงผ้าขนหนูสีเข้มผืนเดียวพันหมิ่นเหม่ไว้รอบเอวสอบ หยดน้ำเกาะพราวตามแผงอกและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่อัดแน่นไปด้วยความแข็งแรง ผมสีเข้มที่เปียกชื้นถูกเสยลวกๆ ไปด้านหลังชายหนุ่มไม่ได้สนใจท่าทีหวาดผวา

เขาหมุนตัวเดินนำออกจากห้องไป ปล่อยให้ปรางค์นั่งจับริมฝีปากของตัวเองด้วยความรู้สึกที่สับสนและว้าวุ่น หัวใจที่เคยตั้งป้อมเกลียดชังเขา เริ่มแกว่งไกวอย่างไร้ทิศทาง ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ซาตานที่เอาแต่ใช้กำลังบังคับขืนใจ แต่เขากลับมีมุมที่ขี้เล่นและเร่าร้อนจนเธอเผลอไผลไปกับสัมผัสของเขาได้อย่างง่ายดายเมื่อเดินลงมาถึงห้องอาหารชั้นล่าง ป้าพวงและมะตูมก็จัดการตั้งโต๊ะอาหารรอไว้เรียบร้อยแล้ว อาหารไทยพื้นบ้านหน้าตาน่ารับประทานส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลาย ปรางค์นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับนักรบ เธอยังคงก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าสบตาเขากลับ เพราะรสจูบเมื่อครู่ยังคงตราตรึงอยู่ที่ริมฝีปากมะตูมเดินเข้ามาตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่จานให้ทั้งสองคน นักรบหยิบช้อนตักแกงจืดเต้าหู้หมูสับมาวางใส่จานของปรางค์อย่างเอาใจใส่ ทว่าคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเขากลับทำให้หญิงสาวแทบจะสำลักข้าว“ทานเยอะๆ นะปรางค์... คืนนี้เธอต้องใช้แรงอีกเยอะ”“แค่กๆ!”ปรางค์ไอค่อกแค่ก หน้าแดงจัดยิ่งกว่าลูกตำลึงสุก ตวัดสายตาค้อนขวับส่งให้ชายหนุ่มที่นั่งอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี“บ้า... นายนี่มันหน้าไม่อายจริงๆ เลย!”หญิงสาวก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไปเงียบๆ ไม

บทลงทัณฑ์ของซาตานร้ายในคืนนี้ มันไม่ได้ป่าเถื่อนหรือโหดร้ายอย่างที่เธอหวาดกลัว แต่มันกลับแสนหวานและลึกซึ้งจนกรีดลึกลงไปในจิตวิญญาณ...เวลาล่วงเลยไปเนิ่นนานจนกระทั่งพายุอารมณ์สงบลง ปรางค์นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนเตียงกว้าง ร่างกายบอบช้ำและอ่อนล้าจนแทบขยับตัวไม่ได้ หยาดน้ำตาไหลซึมออกจากหางตาอย่างเงียบเชียบ ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความสับสนในใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆนักรบทิ้งตัวลงนอนเคียงข้าง เขาดึงร่างบอบบางที่กำลังสั่นสะท้านน้อยๆ เข้ามาสู่อ้อมกอด วางคางเกยบนศีรษะทุยสวยของเธออย่างทะนุถนอม มือหนาลูบแผ่นหลังเนียนเปลือยเปล่าเบาๆ เป็นการปลอบประโลม ไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกมาจากปากของคนทั้งคู่ มีเพียงเสียงลมหายใจและจังหวะการเต้นของหัวใจที่ประสานกัน ปรางค์ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างของเขา หลับตาลงเพื่อหนีจากความจริงเธอเกลียดตัวเองที่เผลอใจไปกับความอ่อนโยนจอมปลอมของผู้ชายคนนี้ เขาซื้อเธอมาด้วยเงิน เขาไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันใดๆ ให้เธอทั้งสิ้น ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ มันก็แค่บทรักของเพลย์บอยที่ต้องการตักตวงความสุขจากสินค้าของเขาให้คุ้มค่าที่สุดเท่านั้น‘ท่องเอาไว้ปรางค์... เธอเป็นแ